Η Κουμουνδούρου στα δύο στενά

Ερώτηση: είναι ο Δημήτρης Παπαδημούλης λίγο σαν τον υπαξιωματικό που με ένα μπάρμπεκιου έκανε παρανάλωμα σαράντα χιλιάδες στρέμματα; Ιδού η Ρόδος, ιδού και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μιλώντας στον Βήμα FM για τις απολύσεις στο Δημόσιο, ο Παπαδημούλης το ξέκοψε ορθά κοφτά ότι η Κουμουνδούρου δεν μπορεί να υπόσχεται «λαγούς με πετραχήλια». Και πρόσθεσε: «Μην περιμένετε να πατήσουμε ένα κουμπί και να γυρίσουμε πίσω εκεί που ήταν ο βασικός μισθός το 2009».

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ. Δεν είναι απλή κουβέντα σε μια φάση που διάφοροι στον ΣΥΡΙΖΑ σερβίρουν λαγό στιφάδο πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Είναι μια έμμεση κριτική ότι το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα πρέπει να αντικαταστήσει τον λαϊκισμό με τον ρεαλισμό. «Προτεραιότητά μας είναι να σταματήσουμε τον κατήφορο, να αρχίσει η ανεργία να ανακόπτεται και να έλθει η ανάπτυξη», συνέχισε ο Παπαδημούλης. Θα μπορούσε να είναι μια ατάκα από το ρεπερτόριο ομιλιών της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.

Η τοποθέτηση Παπαδημούλη έχει ενδιαφέρον γιατί εμφανίζει την ηγεσία της Κουμουνδούρου στα δύο στενά. Από τη μια είναι η γραμμή Λαφαζάνη για μια Αριστερά προσηλωμένη στον παραδοσιακό ρόλο της – την προστασία των αδυνάτων – και αρκούμενη στον ρόλο της μειοψηφίας.

Από την άλλη είναι ένας μεταπασοκικός λαϊκισμός, εκφραζόμενος ακόμη και από πρώην πασοκικά στελέχη που μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ για να διδάξουν πώς μαγειρεύεται ο λαγός. Ο Αλέξης Τσίπρας ισορροπούσε μεταξύ των δύο αυτών γραμμών, με διαλείμματα για κάνα καβγαδάκι με κανένα γερμανό δημοσιογράφο. Αλλά και στόχο την κατάληψη της εξουσίας.

Είναι πρόγευση του πραγματισμού της εξουσίας η δήλωση Παπαδημούλη. Αλλά και υπόμνηση ότι ο ιός της σοβαρότητας αρχίζει να προσβάλλει σιγά σιγά και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από το 2010 και μετά, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μεταλλάχθηκαν από μηχανές λαϊκισμού και πελατειακής αντίληψης για την πολιτική σε εκκαθαριστές της ελληνικής οικονομίας.

Ειδικά η τελευταία περίοδος με τις απολύσεις στο Δημόσιο – ύστερα από μια εναγώνια διετία που σημαδεύτηκε από διάφορες ανεφάρμοστες πατέντες τύπου εφεδρείας – είναι χαρακτηριστική της καθυποταγής του δικομματισμού στον στυγνό ρεαλισμό. Μια χώρα που φλέρταρε με την απόλυτη χρεοκοπία δεν μπορεί να κυβερνηθεί διαφορετικά.

Η λογική Παπαδημούλη αποτελεί εξακτίνωση αυτής ακριβώς της αντίληψης. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ρίξει τελικά μια προοδευτική ματιά στη διακυβέρνηση, αυτή δεν μπορεί παρά να έχει εφικτούς στόχους. Ακόμη χειρότερα: αυτή δεν μπορεί να είναι εγκλωβισμένη σε μια λογική επαναφοράς – μερικής ή ολικής – στο 2009. Αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται. Απλώς έως τώρα αυτό δεν ήταν και κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ το έλεγε. Αντιθέτως, με κάθε τρόπο η Κουμουνδούρου άφηνε να εννοηθεί ότι τα πράγματα μπορούσαν ή μπορούν να γίνουν αλλιώς, το Μνημόνιο να ξηλωθεί και άλλα τινά.

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ. Απομένει ένα ενδιαφέρον ερώτημα για προβληματισμό: μιας και είμαστε στον αστερισμό της πολιτικής κονικλοτροφίας, θα μπορούσε ο Δημήτρης Παπαδημούλης να αποτελέσει ένα είδος λαγού για μια μελλοντική στροφή του Αλέξη Τσίπρα σε μια πιο σοβαρή πολιτική πρόταση; Η αλήθεια είναι ότι, για να εδραιωθείς ως αξιωματική αντιπολίτευση, χρειάζεσαι μια αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης. Αυτό είναι και το στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ.