Οι απαγορεύσεις και η πολιτική αντιμετώπιση

Ο Ντάνιελ Κέλερ, διευθυντής έρευνας στο Ινστιτούτο Μελέτης Εξτρεμιστικών Κινημάτων στο Βερολίνο, αναγνωρίζει ότι η Πολιτεία δεν μπορεί να απαγορεύσει ευθέως ρατσιστικές εκδηλώσεις «ελεημοσύνης» εφόσον γίνονται από νόμιμες ομάδες ή νόμιμα κόμματα. Οπως εξηγεί όμως στα «ΝΕΑ», οι γερμανικές Αρχές προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της κοινωνικής δράσης του NPD ελέγχοντας αυστηρά κάθε πτυχή των εκδηλώσεών τους. «Ερευνούσαν εάν στις εκδηλώσεις συμμετείχαν μέλη των οργανώσεων που διώκονταν από τις Αρχές ή είχαν λερωμένο ποινικό μητρώο. Εάν έπαιζε μια μπάντα μουσική ήλεγχαν την άδειά της. Εψαχναν εάν αναρτούσαν δημοσίως απαγορευμένα ναζιστικά σύμβολα ή εάν οι διοργανωτές είχαν εκφραστεί ανοιχτά ως αρνητές του Ολοκαυτώματος. Εάν συνέτρεχαν κάποιοι από τους παραπάνω λόγους απαγόρευαν τις εκδηλώσεις», λέει ο γερμανός ερευνητής.

Στον ίδιο άξονα κινείται και η στάση του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη, ο οποίος απαγόρευσε το συσσίτιο μίσους της Χρυσής Αυγής καθώς η οργάνωση δεν είχε ζητήσει εκ των προτέρων την άδεια του δήμου ως όφειλε. Για τον Κέλερ όμως αυτές οι απαγορεύσεις δεν αρκούν, ούτε στην περίπτωση της Ελλάδας ούτε σε αυτή της Γερμανίας. «Πού βρίσκονται οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις; Πώς αντιμετωπίζουν τις τακτικές των εξτρεμιστών; Κόμματα που ασκούν περισσότερη επιρροή και έχουν μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια πρέπει να επέμβουν, να γεμίσουν το κενό στους τομείς πρόνοιας, να κερδίσουν και πάλι την εμπιστοσύνη των πολιτών», λέει.