[Αγιογραφίες] Γραμμές

Η καρέκλα του υπουργού Εργασίας είναι λίγο σαν τη θέση του αμερικανού διοικητή στο Ιράκ τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο. Υποτίθεται ότι ελέγχεις την κατάσταση, αλλά στην πραγματικότητα, έξω από τη λεγόμενη «πράσινη ζώνη», επικρατεί χάος. Οπότε προσπαθείς όσο μπορείς να δείχνεις ψύχραιμος – λέγοντας από καιρού εις καιρόν την αλήθεια.

ΑΥΤΗ είναι, κατά το μάλλον ή το ήττον, και η περίπτωση του Γιάννη Βρούτση. Ο κυκλαδίτης οικονομολόγος ανήκει στη λεγόμενη «τάξη του 2012». Πρόκειται για πολιτικούς που ώς τότε δεν ήταν στην πρώτη γραμμή – και στην περίπτωση, ας πούμε, του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Τσαυτάρη δεν ήταν καν στην πολιτική – αλλά ανέλαβαν χαρτοφυλάκια πρώτης γραμμής. Δεν το έλεγε κανείς φωναχτά, αλλά η αναλωσιμότητα ήταν αυτονόητη. Ισχυσε, ας πούμε, στο υπουργείο Υγείας, η πολιτική ηγεσία του οποίου ξεκληρίστηκε ολόκληρη στον ανασχηματισμό του Ιουνίου που επέφερε ανασύνθεση της κυβέρνησης με εταίρους πλέον μόνο τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά στο Εργασίας, ο Βρούτσης παρέμεινε άθικτος.

ΓΙΑΤΙ; Για πολλούς λόγους. Πρώτον, γιατί δεν φοβήθηκε να πάρει κόστος – κάτι που είναι πλέον σύμφυτο με κάθε υπουργική θέση. Δεύτερον, γιατί δεν είναι πρόσωπο που ερεθίζει την κοινωνία. Είναι κάτι ιδιαίτερα σημαντικό στη φάση αυτή. Τρίτον, γιατί δεν είχε ενδοκυβερνητικές τριβές. Πράγματι, δεν μπορείς να μείνεις σε ένα υπουργικό σχήμα αν δεν συνεργάζεσαι καλά οριζοντίως ή πλαγίως. Διότι – εντάξει – τον Πρωθυπουργό δεν μπορείς παρά να τον ακούς. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Τέταρτον, γιατί αναδείχθηκε πρόσωπο συμπαγές και συγκροτημένο. Πέμπτον, γιατί δείχνει να εξελίσσεται πολιτικά.

ΑΝ η κρίση έχει κάπως ελεγχθεί, αυτό είναι προφανές ότι δεν ισχύει απόλυτα στην επικράτεια του Εργασίας. Φαίνεται από την πρόσφατη δήλωση Βρούτση ότι το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο. Πώς να είναι βιώσιμο με τέτοια ύφεση και με τέτοια ανεργία; Παρά τη συρρίκνωση των παροχών και συντάξεων, το σημείο στήριξης δεν έχει βρεθεί. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η στωικότητα των ασφαλισμένων αλλά και μια άτυπη ανοχή των λοιπών πολιτικών δυνάμεων. Το Ασφαλιστικό δεν είναι σημείο πολιτικής τριβής γιατί οι πάσης φύσεως πολιτευόμενοι ξέρουν ότι δεν πρόκειται για μακρο-οικονομικό ζήτημα που επιδέχεται μπαρούφες ούτε μνημονιακή διαπραγμάτευση όπου, αν δεν είσαι στο τραπέζι, μπορείς να κάνεις τσάμπα μαγκιές. Αρα – είναι η λογική – άσε την κυβέρνηση να φθείρεται και να ματώνει και ασχολήσου με άλλα.

ΤΟ πολιτικό πλεονέκτημα του Βρούτση είναι η στενή σχέση με τον Γιάννη Στουρνάρα και, βεβαίως, με τον Αντώνη Σαμαρά και το Γραφείο Πρωθυπουργού. Η προσωπική του ελπίδα είναι να προλάβει να δει τη μετεξέλιξη του χαρτοφυλακίου του σε καταλύτη απασχόλησης. Οι γερμανικές εκλογές έρχονται και το Βερολίνο ξέρει ότι με τέτοια ανεργία δεν πας πουθενά ως Ευρώπη. Ηδη υπάρχουν προγράμματα κατάρτισης – «τρέχουν», άλλωστε, σε όλη τη Γηραιά Ηπειρο -, το ζητούμενο είναι να λειτουργήσουν αυτά ως προπομπός ανάπτυξης. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ακόμη ενάμισης χρόνος έως τον Μάρτιο του 2015, όταν η προεδρική εκλογή μπορεί να προκαλέσει κάλπες.

ΣΤΟ μεταξύ ο Βρούτσης, και μαζί του η κυβέρνηση, πρέπει να αντέξει. Αλλά πρέπει να καταφέρει και να σταθεροποιήσει κάπως την κατάσταση στο Ασφαλιστικό – κάτι που δεν είναι και το πιο εύκολο χωρίς να αποφύγει κανείς τη λογική του κατώτατου κοινού παρονομαστή.