[Αγιογραφίες] Προεόρτια

ΣΤΑ της ποίησης, ο Αντώνης Σαμαράς είναι τύπος Ελύτη και όχι Σεφέρη. Αρα, γευματίζοντας με τον αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τζακ Λιου στο Μουσείο Ακρόπολης, δεν θα του ήρθε στον νου ο στίχος του πρώτου νομπελίστα μας για «τ’ αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη». Ωστόσο, τη θλίψη της ελληνικής καθημερινότητας είναι που αποτυπώνει το έγγραφο του έλληνα ομολόγου τού Λιου, Γιάννη Στουρνάρα, για το πώς είναι τα Ελληνόπουλα που πληρώνουν πρώτα την κρίση.

Η έλευση Λιου εις τας Αθήνας – και μάλιστα λίγα εικοσιτετράωρα μετά τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – είναι πλούσια σε σημασία. Κατ’ αρχάς, δεν έχει κανείς παρά να θυμηθεί πως για τρία χρόνια, από το 2009 ώς το 2012, η Αθήνα ήταν νεκροταφείο, στο οποίο ουδείς επώνυμος ξένος πατούσε. Το εμπάργκο το έσπασε η Ανγκελα Μέρκελ πέρυσι το φθινόπωρο. Δέκα μήνες αργότερα, όσοι έρχονται έρχονται γιατί η Ελλάδα δεν ζει τελικά τα προεόρτια μιας πρωτοφανούς οικονομικής τραγωδίας. Γλιτώσαμε! Κοινώς, δεν θα χρεοκοπήσουμε, δεν θα φύγουμε από από το ευρώ. Αρα – μετράνε αυτά στη διεθνή πολιτική – δεν έχουν λόγο να αποφεύγουν διάφοροι ξένοι φωτογραφίες με φόντο την Ακρόπολη σε αυτή τη φάση για να προστατεύσουν την υστεροφημία τους. Αυτό είναι το μεγάλο κεκτημένο της κυβέρνησης που ξεκίνησε με Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη και συνεχίζει – δυστυχώς – χωρίς τον τελευταίο.

ΤΩΡΑ – ειδικά η περίπτωση των Αμερικανών επιδέχεται πολλές υποσημειώσεις. Ναι – το ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε είναι ο λόγος που ο Σαμαράς είναι ο πρώτος έλληνας Πρωθυπουργός που υποδέχεται επί της ουσίας ο Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος είναι τύπος που φυλάγεται σε κάτι τέτοια. Ωστόσο, η επανεμφάνιση της υπερδυνάμεως δημιουργεί ερωτηματικά για τα πραγματικά χαρακτηριστικά της. Ευρωπαίος διπλωμάτης εξηγούσε κατ’ ιδίαν ότι «οι Ευρωπαίοι νομίζουν ότι οι ΗΠΑ τα ‘χουν δώσει όλα στην Ασία και οι Ασιάτες πιστεύουν ότι την Ουάσιγκτον την έχουν απορροφήσει οι παράλληλες κρίσεις, σε Συρία και Ιράν, στη Μέση Ανατολή. Παρ’ όλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί έχουν αποσυρθεί από όλα». Ενδιαφέρουσα κριτική ματιά. Ας πούμε, στην Ελλάδα την πολιτική των Αμερικανών έχει ασκήσει κυρίως το ΔΝΤ. Οχι πάντα με σταθερό τρόπο. Αλλά πάντα λαμβάνοντας υπόψη τις επιπτώσεις της ελληνικής κρίσης στα ευρωπαϊκά και την επιρροή της Ευρώπης στη διεθνή οικονομία. Δεν είναι εντελώς τυχαία – ή αθώα – η ερώτηση του Αντώνη Σαμαρά προς τον Σόιμπλε αν το ΔΝΤ «είναι παράμετρος ή μεταβλητή;».

ΦΥΣΙΚΑ, πολλά από όλα αυτά θα ξεκαθαριστούν τον Αύγουστο μέσα στην πνιγηρή ζέστη μιας έρημης, κατά τα άλλα, Ουάσιγκτον. Εκεί θα φανεί αν έχουμε επιστροφή των Αμερικανών και μέχρι πού μπορεί να φθάσει αυτή. Αλλωστε, η οικονομική απίσχνανση της Ελλάδας έχει ευρύτερες συνέπειες, το Κυπριακό θα «τρέξει» με τα χίλια το φθινόπωρο – κι εδώ οι ΗΠΑ έχουν έντονο παρασκηνιακό ρόλο – ενώ η Ουάσιγκτον παίζει ρόλο διαιτητή στη διελκυστίνδα Τουρκίας – Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν αποκλείεται τα δύο τελευταία ζητήματα να είναι από τα σημαντικά στοιχεία της ατζέντας Ομπάμα σε μια συνάντηση που επιβεβαιώνει ότι διανύουμε το πρώτο, εδώ και χρόνια, καλοκαίρι χωρίς αστάθεια, που είναι όμως εξαιρετικά πυκνό σε πολιτικά γεγονότα.