[Στίγμα] Bρε πώς αλλάζουν οι καιροί

Χαίρομαι. Πραγματικά χαίρομαι. Γιατί έστω για μια φορά συμπίπτουν οι απόψεις μου με εκείνες του προέδρου του ΣΕΒ Δημήτρη Δασκαλόπουλου. Μπορεί να μας χωρίζουν κάτι ψιλολεπτομέρειες με τον Δημήτρη, του είδους αυτός διαθέτει μερικές δεκάδες (ή και εκατοντάδες) εκατομμύρια ευρώ ενώ εγώ όχι, και είναι βέβαιο ότι δεν θα αποκτήσω ποτέ, αλλά μπορούμε να μοιραζόμαστε χαρές. Οπως τώρα, που η χαρά μας (θέλει που λένε… «να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει») έγκειται στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίχθηκε, έστω μετ’ εμποδίων, σε ενιαίο κόμμα. Ο φίλος Δημήτρης, πιο ενθουσιώδης από εμένα, έστειλε και επιστολή στο «αριστερό αγόρι» Αλέξη, η οποία, από σεμνότητα προφανώς τόσο του ίδιου όσο και του αποδέκτη της, δεν δόθηκε στη δημοσιότητα.
Δεν θα το θεωρήσω κακό – όχι. Διότι η επιστολή προφανώς έχει τον χαρακτήρα τού «πιάνω πόρτα για τον χειμώνα», οπότε…
Εγώ πάλι δεν έστειλα καμιά επιστολή στον φίλο – μπορώ έπειτα από τόσα και τόσα που του έχω γράψει να τον χαρακτηρίζω φίλο – Αλέξη. Αλλωστε, δεν έχω ανάγκη από καμιά «πόρτα», ούτε χειμώνα ούτε καλοκαίρι. Επίσης, όσο να ‘ναι έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Αλλοι δεν έχουν και πέφτουν όλο και πιο χαμηλά, σαν την Αγνή του λιμανιού…
Οπως είναι φυσικό, αναζήτησα τον χαρούμενο Δημήτρη να ανταλλάξουμε τις… χαρές μας, αλλά δεν κατέστη δυνατόν να συνομιλήσουμε. Στενός του συνεργάτης πάντως μου απέστειλε επιστολή που ο φίλος Δημήτρης προ ημερών είχε διαβιβάσει στα μέλη του ΣΕΒ με την οποία τους ενημέρωνε ότι ο Σύνδεσμος εισέρχεται σε νέα φάση, καθώς κήρυττε το τέλος του «δόγματος Μποδοσάκη» και την αντικατάστασή του από το «δόγμα Δασκαλόπουλου» – στο οποίο προφανώς συμπεριλαμβάνονται τα ανοίγματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ…
Κατά τα λοιπά, είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι λύθηκαν οι απορίες μου για το τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως διάβασα χθες (όρεξη που την έχω και εγώ), στην Πολιτική Απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου του κόμματος, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ένα «ενιαίο, μαζικό, δημοκρατικό, πολυτασικό κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς για την ενίσχυση ενός ήδη ισχυρού, λαϊκού ρεύματος ανατροπής, με στόχο την κατάργηση των Μνημονίων, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και την εφαρμογή ενός προγράμματος κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης». Αμέ…
Το μοντέλο είναι: «Τα πάντα όλα, εγώ»
Στο μεταξύ, η κυβέρνηση εργάζεται αόκνως για τη σωτηρία της χώρας. Παρά το γεγονός ότι συμβαίνουν ορισμένα μικροατυχήματα, όπως με το χρέος που εκτοξεύθηκε το α’ τρίμηνο του ‘13 στο 160,5%, αυτό ουδόλως θα το θεωρήσουμε πρόβλημα. Σημασία έχει ότι διαθέτουμε κυβέρνηση, η οποία μεριμνά για όλους και για όλα. Χθες πληροφορήθηκα ότι υπάρχει λέει επιτροπή… μεταρρύθμισης, η οποία μάλιστα πρόκειται να συνεδριάσει σήμερα υπό την προεδρία του προέδρου Αντώνη. Στην εν λόγω επιτροπή μετέχουν οι υπουργοί Κυριάκος, Μιχελάκης και Χατζηδάκης και ο απαραίτητος Γιάννης Στουρνάρας, αλλά δηλώνω αδυναμία να προσδιορίσω το αντικείμενό της. Αντιθέτως, ευκαιρίας δοθείσης, θυμήθηκα ότι εκείνο το Υπουργικό Συμβούλιο έχει να συνεδριάσει από την ημέρα που συγκροτήθηκε, προ 40ημέρου (ούτε ως… μνημόσυνο στα σαράντα δεν το συγκαλούν), η δε Κυβερνητική Επιτροπή δεν έχει συγκροτηθεί καν!
Τούτων δοθέντων, μπορούμε μετά βεβαιότητος να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το μοντέλο διακυβέρνησης Σαμαρά, που θυμίζει έντονα προπονητική Αλέφαντου «τα πάντα όλα, εγώ», καλά κρατεί!
2-0 και έπεται συνέχεια
Ευτυχώς όμως που υπάρχουν υπουργοί οι οποίοι ξεχωρίζουν, δικαιολογούν τον τίτλο τους και… δεν αφήνουν τίποτε να πέσει κάτω. Αναφέρομαι στο παράδειγμα του ευσταλούς και πάντοτε κομψού «μια νότα μεγάλου Γκάτσμπι στην κυβέρνηση» Δημήτρη Αβραμόπουλου που έδωσε χθες ακόμη μία περήφανη απάντηση (ανατριχιάζω και μόνο στην αναφορά) στους Γερμανούς, οι οποίοι αρνούνται – ειδικά αυτός ο Σόιμπλε – ότι υφίσταται θέμα γερμανικών αποζημιώσεων στην Ελλάδα. Ο μεγάλος Δημήτρης δήλωσε επί λέξει, για να τα μάθουν εκεί στο Βερολίνο, τα ακόλουθα: 
«Οι θέσεις μου για το εν λόγω θέμα (σ.σ.: των αποζημιώσεων) παραμένουν σταθερές και ισχύουν οι παλαιότερες δηλώσεις μου, τις οποίες είχα κάνει από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών το οποίο υπηρετούσα παλαιότερα. Η ελληνική κυβέρνηση έχει συνέχεια. Η διεθνής Δικαιοσύνη και τα δικαιοδοτικά όργανα, πέρα από κράτη, είναι αρμόδια να αποφασίζουν. Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, τότε θα κριθούν τελεσίδικα οι απόψεις των ενδιαφερομένων». 
Υπενθυμίζω απλώς – και για όποιον ενδιαφέρεται σχετικά – ότι είναι η… δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες που ο Αβραμόπουλος την «κάνει» στον νυν υπουργό Εξωτερικών, που είναι και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλη. Η αμέσως προηγούμενη ήταν για το πραξικόπημα στην Αίγυπτο. Και έπεται συνέχεια (φαντάζομαι)… 
Αναπαραγωγή της βλακείας 
με έδρα το twitter
Kακός μπελάς είναι το twitter, ειδικά όταν τα μπλέκεις μαζί του σε μεγάλη ηλικία. Μια ανοησία που κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο για τη Φώφη Γεννηματά και τον άνδρα της, που κάποιος τον μπέρδεψε με έναν άλλον οδοντίατρο τον οποίο έχει διευθυντή στο γραφείο της στο υπουργείο Αμυνας, έκαναν τον Γιάννη Μανώλη, που είναι πια μανιακός με το twitter, να τα κάνει περίπου σαν να μην… πω! Εκείνος αναπαρήγαγε τη βλακεία, εκείνη τον εγκάλεσε για «γελοιότητα και αθλιότητα που έχουν και όρια», και του ζήτησε να ανακαλέσει, αλλά ο Μανώλης ακόμη να το κάνει παρότι επικρέμαται αγωγή πάνω από το κεφάλι του. Για την ιστορία, ο διευθυντής της Φώφης στο υπουργείο Αμυνας ονομάζεται Φώτης Αποστολόπουλος και είναι οδοντίατρος στο επάγγελμα. Τον είχε συνεργάτη σε όλα τα υπουργεία που έχει χρηματίσει έως τώρα (Υγείας, Εσωτερικών, Παιδείας). Ο σύζυγός της είναι επίσης οδοντίατρος και ονομάζεται Ανδρέας Τσούνης. 
Επιμύθιο προς πολιτικούς: μην υιοθετείτε άκριτα ό,τι βλακεία κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο, γιατί μπορεί να εκτεθείτε ανεπανόρθωτα…
Υπάρχουν και οι φυσικοί αυτουργοί
Η βαριά καταδίκη των υπευθύνων της Marfin για τον θάνατο των τριών υπαλλήλων του υποκαταστήματος της Σταδίου κατά τις μεγάλες διαδηλώσεις του 2010 προφανώς ικανοποιεί έως έναν βαθμό το λαϊκό αίσθημα. Αλλά δεν δίνει απάντηση στο καθολικό αίτημα της κοινωνίας να βρεθούν οι φυσικοί αυτουργοί του εμπρησμού της τράπεζας. Διότι μετά τη χθεσινή απόφαση του  δικαστηρίου δημιουργείται για αυτούς τους άθλιους εμπρηστές ένα ιδιότυπο άλλοθι του είδους αν η τράπεζα ήταν κλειστή, δεν θα υπήρχαν θύματα… Δεν πρέπει κάποτε να προσαχθούν στη Δικαιοσύνη αυτοί οι δολοφόνοι; Διερωτώμαι…