[Εμπιστευτικά] Λάθος ανάγνωση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η δημοσκοπική κατάρρευση της ΔΗΜΑΡ μετά την αποχώρηση από την κυβέρνηση θα έπρεπε να απασχολήσει όχι μόνο όσους την παρακολουθούν με συμπάθεια αλλά και όσους πιστεύουν ειλικρινά ότι η ΔΗΜΑΡ «αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρεθεί».
Επειδή συμφωνώ με το τελευταίο, με προβληματίζει το πρώτο.
Και αυτό επειδή φοβούμαι ότι πολλοί (ακόμη και στην ηγεσία της ΔΗΜΑΡ…) κάνουν με τις καλύτερες προθέσεις μια εντελώς λάθος ανάγνωση της εθνικής συγκυρίας.
Ολα ξεκινούν από την ουσιαστική κατανόηση των εκλογών της 17ης Ιουνίου 2012.
Τότε (και μετά το σοκ της 6ης Μαΐου) ο ελληνικός λαός έκανε μια συγκεκριμένη και σαφή επιλογή.
Δεν ψήφισε ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά. Ούτε «κεντροαριστερούς μεταρρυθμιστές» ούτε «ακροδεξιούς του Σαμαρά».
Δεν ψήφισε ούτε για τις απολύσεις στο Δημόσιο ούτε για την ΕΡΤ, ούτε για τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.
Ψήφισε κυβερνητική σταθερότητα και ευρωπαϊκή προσήλωση.
Εχοντας απόλυτη επίγνωση τι σημαίνουν αυτά. Και έχοντας συνειδητοποιήσει ότι η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να μείνει ίδια, ούτε να γυρίσει πίσω.
Μετρώντας τους κινδύνους και τις απειλές, ψήφισε εναντίον της εκτροπής.
Και ήξερε ότι ψηφίζοντας έτσι ο δρόμος δεν θα είναι ρόδινος.
Αυτή η πλειοψηφική επιλογή περιελάμβανε και τον Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Με ό,τι είναι ή εκπροσωπεί ο καθένας.
Στον έναν χρόνο που μεσολάβησε ουδείς και καμία δημοσκόπηση δεν προϊδέασε ότι ο ελληνικός λαός μετέβαλε γνώμη.
Ισα ίσα. Η κυρίαρχη διαχωριστική γραμμή που προέκυψε από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου παραμένει αμετακίνητη και απαράλλαχτη.
Σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια ισχυρή πλειοψηφία της τάξης του 60%-65% υπέρ της κυβερνητικής σταθερότητας και της ευρωπαϊκής προσήλωσης.
Προσέξτε. Μιλάμε για μια ξεκάθαρη εθνική επιλογή με τεράστιο προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό κόστος για όσους την κάνουν. Αλλά την έκαναν. Και επιμένουν.
Αυτό εξηγεί το σταθερό προβάδισμα της ΝΔ, το ξεφούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ και τη γενικότερη σταθεροποίηση των πολιτικών συσχετισμών.
Ξαφνικά όμως η ΔΗΜΑΡ αντέδρασε λες και άλλαξαν τα βασικά δεδομένα. Λες και διαχωριστική γραμμή έγιναν η ΕΡΤ, ο Σαμαράς ή οι απολύσεις στο Δημόσιο.
Και επειδή αντέδρασε σε λάθος πράγματα οδηγήθηκε εκ των πραγμάτων σε λάθος κίνηση. Πήδηξε στο κενό.
Ετσι, από μια πολιτική του «ναι μεν αλλά…» που της απέδιδε τα μέγιστα, η ΔΗΜΑΡ βρέθηκε σε ένα «όχι!» – το οποίο άλλοι λένε καλύτερα και πιο φωναχτά…
Στην πολιτική όμως κανείς δεν αλλάζει άλογο στη μέση του ποταμού χωρίς κόστος.
Αυτό πληρώνει η ΔΗΜΑΡ σήμερα.
Και ελπίζει απλώς ότι θα φτάσει στην απέναντι όχθη έστω κολυμπώντας.
Google news
