[Στίγμα] Αγνώμονες!

Ούτε και στον ΣΥΡΙΖΑ είναι απ’ ό,τι φαίνεται δημοφιλής η  Ζωή να ‘χει Κωνσταντοπούλου (μικρή φωτογραφία). Αν μάλιστα δεχθώ ως αποδεικτικό στοιχείο μια πρόσφατη κομματική διαδικασία για την ανάδειξη συνέδρων για το προσεχές, πολυτάραχο, Συνέδριο του κόμματος της χαράς, οι αγνώμονες σύντροφοί της μόνο την έξοδο που δεν της έδειξαν της γυναίκας. Και ας έδωσε μάχες επί μαχών επί μήνες για την τιμή (…) του κόμματος, στο πλαίσιο της Προανακριτικής Επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ. Κι ας έφερε στα όριά του τον πρόεδρο Μαρκογιαννάκη – που χτυπούσε απανωτά εγκεφαλικά με το που την έβλεπε. Οχι που άνοιγε, για ώρες εδώ που τα λέμε, και το στόμα της.  

Αλλά έτσι είναι στην πολιτική. Μην περιμένεις αναγνώριση, διότι ισχύει κατ’ εξοχήν το «ουδείς προφήτης στον τόπο του».

Η δυστυχής, έως και τραυματική, εμπειρία της Ζωής κατεγράφη τη Δευτέρα 1η Ιουλίου, αλλά μόλις χθες το έμαθα, και είπα να το κοινολογήσω, για να πληροφορηθούν όλοι πόσο το ζηλεύουν κάποιοι το κορίτσι. Οτι δεν είναι μόνο εκείνος ο Μαρκογιαννάκης με τον Ρήγα που της κάνουν τη ζωή ποδήλατο, αλλά και οι φθονεροί σύντροφοι.

Τη Δευτέρα λοιπόν η οργάνωση των δικηγόρων του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι σαν τις κλαδικές που λέγαμε παλιά, εξέλεξε με μυστική ψηφοφορία τους εκπροσώπους της στο Συνέδριο. Οπως ήταν φυσικό, έθεσε υποψηφιότητα και η Ζωή να ‘χει. Αλλά η καταμέτρηση των ψήφων ήταν τόσο, μα τόσο απογοητευτική για μια σταρ όπως αυτή: μόλις και μετά βίας εξελέγη! Συγκέντρωσε μόλις 14 ψήφους, επί 107  ψηφισάντων, ισοβαθμώντας στην τελευταία θέση με την Τασία Χριστοδουλοπούλου – επί πολλά χρόνια συνδικαλίστρια στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας και σύζυγο του Θόδωρου Δρίτσα, επίσης μέλους της  Προανακριτικής Επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ.

Η πηγή μου αρνήθηκε με επιμονή να απαντήσει στο ερώτημα αν η Ζωή να ‘χει έκοβε βόλτες πάνω από την κάλπη, όπως τότε στην ψηφοφορία για τη συγκρότηση της Προανακριτικής που πίστευε ότι θα παραπεμφθεί και ο Βενιζέλος. Αλλά έσπευσε να με ενημερώσει ότι ο πρώτος σε σταυρούς σύνεδρος (του οποίου το όνομα δεν έχει την παραμικρή σημασία) έλαβε 88 ψήφους παρακαλώ…

Ασχολήθηκα και χθες με τα εσωκομματικά, προσυνεδριακά του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή τον αποκλεισμό της ηγερίας των λαφαζανικών Σοφίας Παπαδόγιαννη, και δέχθηκα την ήπια, και ευγενική θα την χαρακτηρίσω, αντίδραση του εξ Ιωαννίνων (εξού και τα προηγούμενα) Δημήτρη Παπαδημούλη. Του χρέωσα ότι οι δικοί του από κοινού με εκείνους του Ρινάλντι βρίσκονται πίσω από τον αποκλεισμό της Σοφίας.

Είμαι κατά των αποκλεισμών από θέση, αλλά και από  άποψη για την πολιτική, μου τόνισε.

Κατάλαβα ότι προηγουμένως είχε συναντηθεί και με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, τον οποίο επίσης είχε διαβεβαιώσει ότι δεν έχει σχέση με το «ατύχημα». Εκανα δεκτή την εξήγησή του διότι τον θεωρώ ειλικρινή. Το γεγονός όμως γεγονός. Και μεταφέρω κάτι εδώ, που αγνοούσα, και που δίνει στον αποκλεισμό της Σοφίας Παπαδόγιαννη ευρύτερες διαστάσεις: η γυναίκα δεν είναι τυχαία – σας το είπα και χθες. Το επιπλέον που προσθέτω σήμερα είναι ότι ο σύζυγός της, παλιό στέλεχος του Συνασπισμού, είναι ο Κώστας Παπαδιγενόπουλος ο οποίος διετέλεσε διευθυντής του γραφείου του Αλέκου Αλαβάνου την περίοδο που εκείνος ήταν πρόεδρος του κόμματος…  

Μια ωραία ατμόσφαιρα είναι τελικά και στον ΣΥΡΙΖΑ…

Θα κλείσω αυτήν την περιήγηση στην ανθρωπογεωγραφία του ΣΥΡΙΖΑ, τη διανθισμένη με τόση ίντριγκα (γεγονός που με εξιτάρει τρελά, όπως έχω εξομολογηθεί και άλλοτε), με την περίπτωση του αρθρογράφου της «Αυγής» Θανάση Κρατερού, ο οποίος βρήκε φιλοξενία στη στήλη μου έπειτα από τη θαυμάσια πρόταση που μου μετέφερε, να είμαι υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εγραψα εγώ ότι ο άνθρωπος, σταλινικός μέχρι τα μπούνια τότε, ως αρθρογράφος του «Ριζοσπάστη» ήταν διατεθειμένος για τις ανάγκες του ρόλου του να φάει ένα καφάσι φράουλες με «Τσερνόμπιλ» για να μας πείσει ότι όλο αυτό με τη ραδιενέργεια που είχε μολύνει όλη την Ευρώπη δεν ήταν τίποτε περισσότερο από άθλια προπαγάνδα του καπιταλισμού και των Αμερικανών, και δέχθηκα τηλεφώνημα οργισμένο. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής νεαρός, τότε, συνάδελφος στον «Ρίζο»:

– Μα και εγώ χάριν αστειότητος το ανέφερα.

Ρε τον Θανασάκη, πουθενά δεν μπορεί να κρυφτεί – ακόμη τον θυμούνται απ’ όπου και αν πέρασε. Στο Κόκκινο, σου λέει, έναν μια φορά τον είχε απολύσει χαρίζοντάς του έναν αναμνηστικό αναπτήρα, «για να τον θυμάται». Τέτοιος κιμπάρης, μιλάμε…

Η τέλεια φωτογραφία!

Είπα να μην ασχοληθώ με τη γελοιότητα του επικοινωνιακού επιτελείου του Μεγάρου Μαξίμου που κουβάλησε την οικογένεια του Γιάννη Αντετοκούνμπο στον Σαμαρά, μόνο και μόνο για να του πει ο άλλος «καλά καρφώματα στο ΝΒΑ». Ούτε γιατί τα αδέλφια αυτού του  παιδιού δεν πρέπει να πολιτογραφηθούν Ελληνες, ούτε γιατί κατάργησε τον νόμο Ραγκούση για την ιθαγένεια (πιεζόμενος από τη Χρυσή Αυγή), ούτε τι σκέφτεται να κάνει επί του θέματος. Αποφάσισα να ασχοληθώ λόγω ενός φωτογραφικού στιγμιότυπου  (μεγάλη φωτογραφία) που έπεσε στα χέρια μου, και το οποίο εικονίζει – προσέξτε με παρακαλώ: τον Γιαννάκη και τον μπαμπά του πίσω πίσω. Μπροστά, στην άκρη αριστερά εικονίζεται ο Σαμαράς, δίπλα του χαμογελαστός «σαν γύφτικο σκεπάρνι», μιλάμε, ο φίλος Πάνος Παναγιωτόπουλος, ένα βήμα πίσω η μαμά του Γιαννάκη, και δεξιά ο Γιάννης Ανδριανός, υφυπουργός Αθλητισμού κατ’ αυτάς!

Η τέλεια φωτογραφία!..

Λάμπεις, Βαγγέλη!  

Λάμπει, μου είπαν, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Βαγγέλης τις τελευταίες ημέρες. Φίλη μου που τον παρακολούθησε στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, μου είπε «δεν μπορείς να φανταστείς. Ελαμπε ολόκληρος. Μιλούσε σε όλους, χαμογελούσε, έσφιγγε χέρια. Απίστευτο για Βενιζέλο».

 Εχω να δηλώσω ότι όλα τελικά σχετικά με τον πρόεδρο ήταν θέμα «επαγγελματικού προσανατολισμού». Είναι φανερό ότι λάμπει επειδή είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών. Χθες δέχθηκε τον Βεστερβέλε, αύριο πάει στην Κύπρο, την επόμενη εβδομάδα ποιος ξέρει πού, και τη μεθεπομένη θα υποδεχθεί τον «καλό του φίλο» Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Μεγαλεία…