[Εμπιστευτικά] Το αδιέξοδο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τα τελευταία νέα από την τρόικα είναι ότι διαπίστωσαν πως έως τώρα δεν έχει εκπληρωθεί ούτε ένα από τα προαπαιτούμενα που αφορούσαν αλλαγές στο Δημόσιο και είχαν συμφωνηθεί το περασμένο φθινόπωρο.
Ούτε ένα!
Και ας πούμε ότι η καρδιά του αρμόδιου υπουργού μάτωνε με τις απολύσεις.
Η κινητικότητα γιατί δεν έγινε; Τα σχέδια στελέχωσης; Η μηνιαία ανάρτηση σε κυβερνητική ιστοσελίδα στοιχείων για τους δημοσίους υπαλλήλους; Το σχέδιο νόμου για την καταπολέμηση της διαφθοράς; Ο σχεδιασμός των προσλήψεων για το 2013;
Γιατί από τις δεσμεύσεις της χώρας (που δεν είναι όλες καταστροφικές, ούτε απαραιτήτως δυσβάστακτες…) δεν υλοποιήθηκε ούτε μία;
Την περασμένη Κυριακή, ο φίλος Αντ. Λιάκος έγραφε στο «Βήμα» ότι το ζητούμενο για τη χώρα είναι «ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό σχέδιο». Απολύτως σωστό.
Προσέθετε, όμως, ότι «κορμός αυτού σχεδίου δεν μπορεί να είναι (…) παρά η Αριστερά».
Ομορφη βεβαιότητα. Αλλά αναπόδεικτη.
Από πού προκύπτει άραγε ότι η Αριστερά που έχουμε στα μέρη μας ενδιαφέρεται να κάνει την παραμικρή μεταρρύθμιση;
Εδώ ακόμη και τη ΔΗΜΑΡ που μπήκε δειλά και φοβισμένα στην κυβέρνηση έπεσαν όλοι να τη φάνε.
Διότι τελικά το πρόβλημα με τα «μεταρρυθμιστικά σχέδια» είναι ακριβώς αυτό: στη γενική κουβέντα συμφωνούν όλοι και πρώτοι οι καλόπιστοι αριστεροί.
Μόλις όμως μπούμε στο συγκεκριμένο (στο όποιο συγκεκριμένο…) αρχίζουν οι ενστάσεις, οι επιφυλάξεις, ακόμη και οι κατάρες.
Είμαι περίεργος, ας πούμε, να μάθω αν η Αριστερά συμφώνησε έστω σε μια από τις μεταρρυθμίσεις ή τις αλλαγές των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων. Εστω σε μια…
Δεν είναι δυνατόν να ήταν όλες κακές, ούτε όλες νεοφιλελεύθερες, ούτε όλες άδικες, ούτε όλες «μνημονιακές».
Η Αριστερά όμως τις απέρριψε όλες. Αντιτάχθηκε σε όλες. Τις αντιπάλεψε όλες. Ακόμη και την υγειονομική ταφή των απορριμμάτων!
Με ποιο μαγικό ραβδί, λοιπόν, αυτή η παλιομοδίτικη Αριστερά θα μετατραπεί ξαφνικά σε «κορμό» κάποιου «μεγάλου μεταρρυθμιστικού σχεδίου»;
Από πού προκύπτει ότι διατηρεί μια έστω στοιχειώδη μεταρρυθμιστική φιλοδοξία; Από την υπόσχεση «τηλεόραση για όλους τους πολίτες»;
Αλλά, καλώς Ή κακώς, αυτή είναι η Αριστερά που έχουμε σήμερα.
Και όποιος δεν το βλέπει αρνείται να δει το πραγματικό πρόβλημα του τόπου: ότι εκείνοι που θα μπορούσαν να ενσαρκώσουν μια πραγματική διέξοδο μπροστά σε ένα υπαρκτό αδιέξοδο αποδεικνύονται επί της ουσίας ανίκανοι όχι μόνο να το κάνουν αλλά και να το σκεφθούν.
Ή, για να το πω διαφορετικά, ο τόπος έχει σίγουρα ανάγκη από «ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό σχέδιο».
Αλλά δεν υπάρχει κανείς να το σηκώσει στην πλάτη του.
Google news
