[Αγιογραφίες] Πλανήτες

ΣΤΙΣ αγορές υπάρχουν οι λεγόμενοι «πρόδρομοι δείκτες». Η κίνησή τους, προς τα πάνω ή προς τα κάτω, προδίδει αρκετούς μήνες νωρίτερα το πώς θα εξελιχθούν οι αγορές. Στη ΝΔ τον ρόλο αυτό τον παίζουν λίγο οι Κώστας Μαρκόπουλος (κάτω δεξιά) και Θεόδωρος Σολδάτος. Η επάνοδός τους μάς προϊδεάζει όχι για τις οικονομικές, αλλά για τις πολιτικές εξελίξεις το προσεχές διάστημα. Αν και οι δεύτερες δεν είναι άσχετες με τις πρώτες.

ΔΕΝ επιβιβάζεσαι σε πλοίο που βουλιάζει. Ούτε επιστρέφεις σε κόμμα που πρόκειται να μικρύνει – πόσω μάλλον να χάσει. Από την άποψη αυτή, πρέπει να δει κανείς πίσω και πέρα από την κλασική πολιτική σκηνοθεσία – ο πρόεδρος προσκαλεί, κάποιοι απέξω ανταποκρίνονται – του Συνεδρίου για να αντιληφθεί τι γίνεται και, κυρίως, προς τα πού πάμε. Πάμε σε μια ισχυροποίηση της ΝΔ. Ωστόσο, έχει σημασία να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό και πώς προκύπτει. Ακόμη περισσότερο: πρέπει να δούμε την επιστροφή των δύο ως στοιχείο μιας ευρύτερης κινητικότητας. Παράδειγμα: η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ.

ΠΡΙΝ από έναν χρόνο τέτοιες ημέρες, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν ενδιαφερόταν να μπει στην κυβέρνηση ο ίδιος – να βγει ήθελε. Ούτε ήθελε να βάλει στο υπουργικό σχήμα στελέχη της Ιπποκράτους. Με άλλα λόγια, επιθυμούσε απόσταση ασφαλείας. Γιατί; Διότι δεν πίστευε στη βιωσιμότητα της κυβέρνησης, όπως δεν πίστευε και ότι θα αποδώσει το οικονομικό πρόγραμμα. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο Βενιζέλος μπήκε, παίρνοντας μαζί του κι άλλους – και μάλιστα έπειτα από έμμεσες πιέσεις μηνών. Την επάνοδό τους διεκδικούσαν εδώ και καιρό και οι Σολδάτος, Μαρκόπουλος – ιδίως ο δεύτερος.

ΒΕΒΑΙΩΣ, δεν έχει σημασία μόνο πού πας. Αλλά και από πού φεύγεις. Το μονοψήφιο ΠΑΣΟΚ έχει άλλους προσανατολισμούς και στρατηγική από το ΠΑΣΟΚ του 12-13%. Αντίστοιχα, οι πρώην «Καμμένοι» έχουν καταλάβει από καιρό ότι στο παραμύθι των Ανεξάρτητων Ελλήνων έχει από καιρό σημάνει δώδεκα, το κόμμα γίνεται κολοκύθα και η Ραχήλ Μακρή είναι ό,τι πλησιέστερο υπάρχει σε Σταχτοπούτα – κοινώς, ώρα να φεύγουμε. Και πάλι όμως αυτό δεν αρκεί. Οπως και η συζήτηση δεν είναι εντελώς πολιτική. Μπορεί να έχουμε ακόμη δρόμο, ωστόσο από πέρσι μέχρι φέτος υπάρχουν κάποια πράγματα που έχουν πλέον ξεκαθαριστεί. Ας πούμε, η Ελλάδα δεν βγαίνει από το ευρώ. Η κυβέρνηση των Αθηνών έχει συμπάθεια και υποστήριξη στο εξωτερικό – ιδίως στη Γερμανία, κάτι που είναι σημαντικό. Και ύστερα από μια πενταετία ύφεσης, θα έρθει αυτόματα η φάση της ανάκαμψης. Πόσω μάλλον που το PSI έσπασε το ταμπού: το χρέος κουρεύεται. Κάτι που θα ενισχύσει αναπόφευκτα και για τα δάνεια.

ΚΟΙΝΩΣ, το πολιτικό τοπίο σιγά σιγά μεταβάλλεται. Το αφήγημα της οικονομίας αλλάζει. Και η δραματική απομείωση του ΠΑΣΟΚ σημαίνει ότι το σύστημα γίνεται μονοπολικό, αφού έχει απομείνει ένα μόνο κόμμα εξουσίας. Αρα, ο φυσικός μαγνητισμός των σωμάτων έχει ως συνέπεια να μπαίνουν σε τροχιά γύρω από τον ένα πόλο οι πιο αδύναμοι σχηματισμοί. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξπέρ στα διαπλανητικά για να καταλάβει ότι έχουμε πολλά να δούμε ακόμη. Πάντως, η συμπολίτευση πήγε μέσα σε μια εβδομάδα από τους 153 στους 155 βουλευτές και είναι προφανές ότι το κοντέρ δεν θα σταματήσει εκεί.