[Επιφυλλίδα] Κοινωνία ώρα μηδέν

Εκατό Σαμαράδες, Βενιζέλοι, Κουβέληδες, Τσίπρες, Κουτσούμπες ή Παπαρήγες δεν θα μπορούσαν να κάνουν το παραμικρό όσο δεν γίνεται αντιληπτό κάτι πραγματικά απλό. Θα σερνόμαστε στους αιώνες των αιώνων από άνοιξη σε καλοκαίρι και από φθινόπωρο σε χειμώνα, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει ή αν καταλαβαίνουμε να το θεωρούμε αμελητέο.

Μια κοινωνία, η οποιαδήποτε κοινωνία, χρειάζεται όλους όσοι την αποτελούν. Ολους ανεξαιρέτως. Με το λίγο ή το πολύ που ο καθένας έχει να της προσφέρει, αλλά όλους. Σε αίσθημα αλληλεγγύης, σε πνεύμα συνεργασίας, πρωτίστως σε ενδιαφέρον καθώς τα προβλήματα, σε μεγάλο βαθμό, είναι κοινά, σε όποια τάξη μορφωτική, κοινωνική ή οικονομική και αν ανήκει κανείς. Η κοινωνία χρειάζεται ακόμη και το ψίχουλο του καθενός μας. Μια βάναυση ή χυδαία συμπεριφορά που ξετυλίγεται ανάμεσα σε δύο αγνώστους μπροστά στα μάτια μας δεν είναι μια μεμονωμένη σκηνή, που μας επιτρέπει να σπάζουμε πλάκα. Εχει κατά τρόπο ανεξήγητο αλλά απολύτως βέβαιο πυροδοτήσει την αναπαραγωγή της, σε τόπο και σε χρόνο, έστω και αν εμείς θα είμαστε απόντες. Οπως επίσης μια σκηνή που τη διακρίνει ευγένεια και καλοσύνη.

ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ο καθένας – ο καθένας μας – ανεξάρτητα απ’ ό,τι δείχνει να πιστεύει ή να διακηρύσσει, οργανώνεται σε προσωπικό επίπεδο σαν να είναι μόνος του στον κόσμο ή το πολύ πολύ και η οικογένειά του έχει ήδη επέλθει η ρήξη ή μάλλον η καταστροφή. Επειδή ο καθένας όταν έλθει αντιμέτωπος με το μεγάλο πρόβλημα, είτε λέγεται ανεργία είτε λέγεται περίθαλψη είτε λέγεται σχέση με τις δημόσιες υπηρεσίες, θα θεωρήσει για την πλημμελή ή την ανύπαρκτη βοήθεια υπεύθυνη την κοινωνία. Μια κοινωνία όμως που την αρνιόταν και τη θεωρούσε εχθρική για τις προσωποπαγείς συμφεροντολογικές του βλέψεις, τώρα την κατηγορεί γιατί δεν του συμπαρίσταται.

Θα μας πούνε ότι συγχέουμε την έννοια του κράτους με εκείνη της κοινωνίας. Κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει, και ο λόγος είναι πασιφανέστατος.

Μια τέτοια όμως στάση ζωής πέρα από την ολέθρια ανακολουθία της, έχει και μια ακόμη δραματικότερη επίπτωση. Σε κάνει να πιστεύεις ότι το μέγιστο της ευθύνης σου εξαντλείται στο να συμμετέχεις σε μια διαδήλωση, σε μια διαμαρτυρία, να διεκδικείς με τρόπο θεαματικό τη λύση των προβλημάτων σου. Να θεωρείς δηλαδή ως λύση μόνο κάτι που παίρνει τη μορφή θεάματος. Και αφού πραγματοποιήσεις τη συμμετοχή σου με τον τρόπο αυτό, να επιστρέψεις στο σπίτι σου μήπως και δεις τον εαυτό σου στην τηλεόραση να διαδηλώνει. Θα άξιζε τον κόπο να γίνει μια έρευνα για το αν και κατά πόσο αιτήματα και διεκδικήσεις που απέκτησαν θεαματικό χαρακτήρα όχι μόνο δεν ικανοποιήθηκαν αλλά κατά πόσο, έστω, διακινήθηκε η ουσία τους ώστε να γίνει πιο κατανοητό το πρόβλημα που εξέφραζαν.

«ΜΑ ΑΥΤΟ κάνουν όλοι», θα ακούσετε τους περισσότερους να λένε. Αλλά με το να κάνουμε όλοι μας το ίδιο ακριβώς πράγμα, να οργανωνόμαστε σαν να μην υπάρχουν οι άλλοι, η κοινωνία δηλαδή, και να ζητούμε τη συνδρομή της όταν τα βρούμε σκούρα, αποδεικνύει ότι είναι ψέμα όταν ισχυριζόμαστε πως μας ενδιαφέρει να αλλάξει κάτι.

Δεν είναι άμοιροι ευθύνης οι πολιτικοί. Το γεγονός ότι ο λαός συνειδητοποιεί την πλειονότητα των πολιτικών να οργανώνεται για τον εαυτό της, ενώ θεσμοθετεί για τους άλλους με τον πιο αντικοινωνικό τρόπο (πρόχειρο παράδειγμα, που ίσως να έχει κουράσει κιόλας, ο Τσοχατζόπουλος), δίνει το πράσινο φως ώστε να στερεί ο καθένας μας από την κοινωνία το ελάχιστο που θα μπορούσε να της προσφέρει.