[Αγιογραφίες] Επίγονοι

ΕΙΠΑΜΕ, η πολιτική είναι απρόβλεπτη. Αλλά το 2004, όταν έμπαινε στη δημόσια ζωή εκλεγόμενος πρώτος βουλευτής της Β’ Αθηνών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι θα χρειαζόταν να περάσουν εννέα χρόνια για να γίνει υπουργός και ότι αυτό θα γινόταν σε κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά.

Η τοποθέτηση του νεότερου Μητσοτάκη στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης αποτελεί καλειδοσκόπιο, μέσα στο οποίο μπορεί να κοιτάξει κανείς και να δει πολλές σπασμένες εικόνες διαφορετικών χρωμάτων. Παραδείγματος χάριν μπορεί να αντιληφθεί ότι για τη λεγόμενη «δημοκρατία των γόνων» υπάρχει χώρος ακόμη και σε μια φάση που κυριαρχείται από αρχηγούς που δεν είναι τζάκια. Αν ο Σαμαράς είναι ο κατεξοχήν εκφραστής της Βοναπαρτικής Δεξιάς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, σύμφωνα με τη διάσημη παρομοίωση που έκανε ο ανταποκριτής του παρισινού «Monde», είναι ο Δαντόν του ΠΑΣΟΚ. Παρ’ όλα αυτά, οι φορείς γνωστών επωνύμων και οι επίγονοι είναι παρόντες σε αυτήν την κυβέρνηση. Εξ αυτών, ο Κυριάκος είναι ο μόνος που έχει πραγματικά δύσκολο χαρτοφυλάκιο. Αλλά όπως έλεγε και ο Τζο Κένεντι για τους γιους του «περιμένουμε πολλά από αυτούς που τους δόθηκαν πολλά». Δηλαδή καλή εκπαίδευση, που δεν είναι μόνο το Στάνφορντ και το Χάρβαρντ, είναι και να έχεις μεγαλώσει μέσα στην πολιτική, αλλά και ευκαιρίες. Ασχετα αν στην περίπτωση του Κυριάκου η ευκαιρία άργησε τόσο να έρθει που είναι να αναρωτιέται κανείς.

Η συλλογιστική της τοποθέτησης Μητσοτάκη είναι απλή: η κυβέρνηση χρειαζόταν έναν αντι-Μανιτάκη. Αλλωστε, η δυστοκία του σεβάσμιου συνταγματολόγου εκ Θεσσαλονίκης στο μέτωπο της μείωσης του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση οδηγήθηκε στην κρίση της ΕΡΤ. Ωστόσο, η αντικατάσταση Μανιτάκη από τον Κυριάκο θα είναι μια ευκαιρία να δοθεί η απάντηση και σε ένα ερώτημα: σε ποιο βαθμό ήταν ο Μανιτάκης το άλλοθι για να δοθεί χρόνος στον χρόνο στο θέμα των απολύσεων στο Δημόσιο; Η ΔΗΜΑΡ – είναι χαρακτηριστικό ένα άρθρο του Ανδρέα Παπαδόπουλου στα «ΝΕΑ» το διάστημα της κυβερνητικής κρίσης – επιμένει ότι η καθυστέρηση δεν ήταν θέμα Μανιτάκη μόνο και ότι, εν πάση περιπτώσει, τα θέματα της διαθεσιμότητας και της κινητικότητας άγγιζαν και άλλα υπουργεία, αλλά και το ίδιο το Μαξίμου. Οτι κανένα κόμμα δεν καιγόταν να βάλει απέναντι την Ελλάδα των δημοσίων υπαλλήλων είναι αυτονόητο. Οπως είναι γνωστό ότι στην Αθήνα, αλλά και στις Βρυξέλλες, υπήρχαν μυαλά που επέμεναν ότι καλύτερα θα ήταν να πάει πιο μαλακά το πράγμα, δηλαδή να περιμένουμε ώς το 2015, όταν ο φυσικός ρυθμός αποχωρήσεων λόγω συνταξιοδότησης θα επιτρέψει στο Δημόσιο να μειωθεί στα επιθυμητά επίπεδα.

ΜΕ άλλα λόγια, στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι πάντα ακριβώς όπως φαίνονται. Οσο σημαντική θα είναι λοιπόν η σχέση του Μητσοτάκη με την τρόικα, άλλο τόσο κρίσιμη θα είναι και η συνεργασία του με το Μαξίμου. Οπως φάνηκε, άλλωστε, και στην ΕΡΤ, στον δρόμο για την αναδιάρθρωση του Δημοσίου υπάρχουν περιθώρια και για συμβιβασμούς και για διευθετήσεις. Με άλλα λόγια, το πόστο είναι εξόχως πολιτικό και δεν έχει να κάνει με λίστες εξερχομένων. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι με το καλημέρα σας ο Κυριάκος ζητά παράταση από την τρόικα.