[Ανάλυση] Ζητείται διάρκεια

Ο ανασχηματισμός είναι η πιο δύσκολη άσκηση για όποιον ασκεί εξουσία. Σε μια σελίδα του βιβλίου που έβγαλε το 2005 – λίγο απολογισμός, λίγο απομνημόνευμα – ο Κώστας Σημίτης αναφέρεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχε γι’ αυτό με τον Τόνι Μπλερ, όταν αμφότεροι ήταν πρωθυπουργοί. Ενας λόγος παραπάνω, αν η ανασύνθεση μιας κυβέρνησης είναι υπόθεση όχι ενός αλλά δύο αρχηγών κομμάτων, που πρέπει να συμφωνήσουν σε πρόσωπα ή κατανομές χαρτοφυλακίων μεταξύ τους.

Το παράδοξο είναι – και έχει σημασία για το μέλλον της κυβέρνησης – ότι οι ενδείξεις από αμφότερες τις πλευρές είναι ότι ο ανασχηματισμός έφερε πιο κοντά τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο αντί να αποτελέσει αφορμή τριβών που να αφήσουν σημάδια. Γιατί; Διότι το να υπάρξει καλή κυβέρνηση ήταν win-win και για τους δύο. Αρα, τόσο στρατηγικά όσο και τακτικά, το συμφέρον αμφοτέρων ήταν να μονταριστεί μια καλή κυβέρνηση. Σημασία έχει και το γεγονός ότι τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Βενιζέλος είναι ώριμοι πολιτικοί που προέρχονται από κόμματα εξουσίας.

Οπως λένε, αν η εξουσία φθείρει, η έλλειψη εξουσίας φθείρει απόλυτα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της ΔΗΜΑΡ που, έπειτα από ένα δεκαπενθήμερο γεμάτο μπρος-πίσω και πάνω-κάτω κατέληξε να χρεώσει την έξοδό της από την κυβέρνηση στα «συμφέροντα». Δηλαδή στην Αγίου Κωνσταντίνου ήθελαν να μείνουν στο τρικομματικό σχήμα; Ποιος τους εμπόδισε;

Δυσαρέσκεια υπάρχει σε κάθε ανασχηματισμό, αλλά αυτή αφορούσε, κυρίως, όσους έφευγαν, με αιχμή τους υπουργούς της ΔΗΜΑΡ. Μανιτάκης – αν και πιο πολιτικός – Ρουπακιώτης – στο γνωστό στυλ – και Σκοπούλη – ανεξέλεγκτη μέχρι τέλους – μας υπενθύμισαν ότι στη ΔΗΜΑΡ άρεσε να είναι στην κυβέρνηση. Οι πληροφορίες από δημοσκοπικές εκτιμήσεις δεν δίνουν καθόλου την εντύπωση ότι το κόμμα της Αγίου Κωνσταντίνου κέρδισε από το μπες-βγες μεταξύ Ιουνίου 2012 και Ιουνίου 2013. Διαγράφεται μάλιστα ο κίνδυνος να βρεθεί κάτω από την μπάρα του 3% στις επόμενες – όταν γίνουν – εκλογές.

Η κυβέρνηση των δύο δεν είναι, λοιπόν, τραμπάλα. Είναι ένα σχήμα φτιαγμένο για να ισορροπήσει. Πάρτε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ: οι Χρυσοχοΐδης και Μανιάτης, ας πούμε, είναι πολιτικές μονάδες που έχουν την αποδοχή και την εμπιστοσύνη του Μαξίμου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης περίμενε εννέα χρόνια για να γίνει υπουργός και είναι από τους πολιτικούς που έχουν αντίληψη οικονομίας και αγοράς. Ξέρει δηλαδή ότι χωρίς μεταρρύθμιση στο Δημόσιο δεν μπορεί να ξαναπάρει μπροστά η χώρα. Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης φλέρταρε κι αυτός επί χρόνια με το Ναυτιλίας. Το τρίγωνο Βενιζέλου – Αβραμόπουλου – Παναγιωτόπουλου συνθέτει διακομματικές και εσωκομματικές ισορροπίες. Και πάει λέγοντας.

Ωστόσο, τα πολύγωνα κορυφής δεν διασφαλίζουν τη σχέση μιας κυβέρνησης με την κοινωνία. Εδώ ο κίνδυνος είναι να αναλωθεί γρήγορα το σχήμα αυτό, όπως και όλα τα προηγούμενα από το 2010 και μετά. Ακόμη χειρότερα: να επιβεβαιωθεί ο κανόνας που λέει ότι η κοινή γνώμη θέλει, από την ώρα που ξεκίνησε η κρίση, να τα δοκιμάσει όλα, περνώντας από το ένα κόμμα στο άλλο και από τον έναν συνδυασμό στον άλλο, χωρίς να στέκεται σε τίποτα. Αυτό είναι και το στοίχημα της κυβέρνησης αυτής: η διάρκεια.