[Αγιογραφίες] Καμικάζι

ΚΑΤΑ την αθάνατη έκφραση του Γιώργου Κατσιφάρα, αν δεν ήταν ο Ανδρέας πολλούς από τους πασόκους δεν θα τους ήξεραν ούτε οι θυρωροί τους (και κάποιον Ακη ούτε οι δεσμοφύλακες του Κορυδαλλού). Σε χαλαρή αναλογία, αν ο Γιώργος Καρατζαφέρης δεν αποφάσιζε να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου τον Νοέμβριο του 2011, δεν θα γκρέμιζαν (ποιητική αδεία!) έναν τοίχο του Υγείας στην οδό Αριστοτέλους για να μπει μέσα ως υπουργός ο Αδωνις Γεωργιάδης.

ΟΠΩΣ πάντα, τα παιχνίδια εξουσίας είναι επικίνδυνα αν δεν έχουν αντίκρισμα στη βάση. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ νόμισε πως ήταν colpo grosso να μπει σφήνα στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ με πρωθυπουργό τον άλλοτε αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Και δεν αντελήφθη τους κινδύνους που είχε το να αφήσει να πάρουν χαρτοφυλάκια ο Αδωνις και ο Μάκης Βορίδης, μένοντας ο ίδιος απέξω. Οταν όμως, τρεις μήνες αργότερα, αποφάσισε να βγει από την κυβέρνηση, νομίζοντας ότι ήταν ακόμη μεγαλύτερο κόλπο, οι Γεωργιάδης και Βορίδης παρέμειναν και συνέχισαν με τη ΝΔ. Η Συγγρού είχε καταλάβει ότι χρειαζόταν μεταγραφές από την ακραία πλευρά της Δεξιάς για να αντιμετωπίσει την άνοδο κομμάτων όπως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες ή η Χρυσή Αυγή.

ΣΕ αντίθεση με τη γυναίκα του Λωτ, Αδωνις και Βορίδης δεν κοίταξαν ποτέ πίσω. Το ποίμνιον της ΝΔ τούς ενσωμάτωσε μια χαρά στις εκλογές του 2012. Στην κυβέρνηση δεν μπήκαν με την πρώτη – ούτε τώρα θα έμπαιναν μάλλον αν παρέμενε στο σχήμα η ΔΗΜΑΡ. Αλλά η πολιτική δεν επιδέχεται υποθετικούς όρους. Ακόμη περισσότερο: όταν η δημόσια ζωή – στην Ελλάδα ή στη Γαλλία – χαρακτηρίζεται από την άνοδο της Ακρας Δεξιάς, είναι αναμενόμενο ο Γεωργιάδης και ο Βορίδης να είναι περιζήτητοι στην κανονική Δεξιά. Τώρα γιατί δεν μπήκε ο δεύτερος; Γιατί υπάρχει, λέγεται, βέτο του εβραϊκού κόσμου – μην ξεχνάμε και την προσέγγιση με το Ισραήλ. Αυτό οφείλεται σε κάποιες επιπόλαιες – ας μην πούμε: τσεκουράτες – δηλώσεις του Μάκη σε νεότερες ηλικίες. Πού να φανταζόταν ο άνθρωπος τη δεκαετία του ’80 ότι το μέλλον θα ήταν στους κόλπους του δικομματισμού; Μένει να δούμε αν όλα αυτά θα μετρήσουν στο αν θα είναι ή όχι υποψήφιος για τον Δήμο Αθηναίων το 2014 – κάτι που ακούγεται.

Ο Βορίδης μπορεί να επικαλείται τον Χάμπερμας, αλλά ο Αδωνις, ως πιο «λάιτ», ήταν πιο εύκολα αξιοποιήσιμος. Οτι πήγε στο Υγείας είναι σημείο των καιρών. Οι καιροί αναζητούν πολιτικούς αποφασισμένους να προχωρήσουν τις μεταρρυθμίσεις, αλλά και αναλώσιμους. Αλλωστε, οι υπουργοί το ξεχνάνε μαγεμένοι από τις καρέκλες, αλλά κάθε κυβέρνηση «καίει» αβέρτα προσωπικό – πόσω μάλλον στην εποχή του Μνημονίου.  

ΑΡΑ, η αποστολή του Γεωργιάδη είναι περίπου δεδομένη. Το ερώτημα όμως είναι αν αρκεί το προφίλ του μετανοημένου ακροδεξιού, αν φτάνουν οι ταρζανιές στα ΜΜΕ, αν επαρκεί η λογική του καμικάζι της πολιτικής για να γίνουν όλα αυτά που πρέπει να γίνουν στην Υγεία. Ή μήπως θα χρειαζόταν κάποιος που να πείσει την κοινωνία, που να εξηγήσει στην κοινή γνώμη γιατί η μεταρρύθμιση είναι αναπόφευκτη; Ενα τέτοιο πρόσωπο δεν το πολυέψαξαν, που σημαίνει, τελικά, ότι θεωρείται πως οι αλλαγές αυτές μόνο να επιβληθούν μπορούν.