[Ενστάσεις] Τον παρέσυρε το ρέμα

Ανακεφαλαίωση: ο Σαμαράς έκανε λάθος όταν έκλεισε όπως έκλεισε την κρατική ραδιοτηλεόραση, μάλιστα χωρίς τη συναίνεση των δύο άλλων εταίρων. Ηταν διπλά λάθος. Διότι είχαν προηγηθεί σοβαρές ιδεολογικές τριβές με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, τελευταία φορά για το θέμα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, ενώ το ζήτημα επ’ ουδενί ήταν οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές αλλά οι συγκλίσεις. Και αυτές τις εξασφάλιζαν, σε πολύ μεγάλο βαθμό, οι εταίροι και δανειστές μας, οι οποίοι επιτηρούν τη χώρα, πιέζοντας για τις συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, εξασφαλίζοντας τη χρηματοδότηση της οικονομίας μας.

Το λάθος, και το αυταρχικό κίνητρό του, επισήμανε η λιτή αλλά αδιαμφισβήτητη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, έπειτα από την προσφυγή της ΠΟΣΠΕΡΤ. Η απόφαση αυτή θα μπορούσε να είναι όχι μόνο η αφορμή επανασύγκλισης των κομμάτων της τρικομματικής αλλά και αποκατάστασης του κλίματος εμπιστοσύνης. Ο Σαμαράς είχε αποδεχθεί, όπως έγινε γνωστό χθες βράδυ, να αναδεχθεί το μέρος της ευθύνης που του αντιστοιχούσε στην κρίση, προφανώς και το κόστος της αψήφιστης αρχικής επιλογής του. Ο Βενιζέλος επίσης ανέλαβε με ευθύτητα το μερίδιο που του αντιστοιχούσε σε αυτή την επαναπροσέγγιση, αναγνωρίζοντας ότι προέχει το μείζον, η πολιτική σταθερότητα, προσπάθησε μάλιστα να πείσει τον Φώτη Κουβέλη της ΔΗΜΑΡ.

Αλλά ο Φώτης Κουβέλης ήταν, όπως φάνηκε, ανένδοτος. Εκρινε ότι το μείζον δεν ήταν η σταθερότητα και η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, έκρινε δηλαδή ότι δεν πίστευαν στο εγχείρημα που είχαν αναλάβει, το εγχείρημα της μεταρρύθμισης. Αλλά τότε γιατί το είχαν επωμισθεί; Πίστευαν ότι θα είναι ένας περίπατος, ότι απλώς θα αποφασίζουν οι Ευρωπαίοι και ότι όλα θα γίνουν ως διά μαγείας; Οτι απλώς θα μπορεί και η ΔΗΜΑΡ να συμμετέχει στη νομή του κράτους, ενώ οι υπουργοί της θα μπορούν να παριστάνουν τους αντάρτες, τους επαναστάτες, τους προστάτες των συντεχνιών και του κρατισμού, τους αντιμνημονιακούς από μέσα;

Με τούτα και μ’ εκείνα, ο κύριος Κουβέλης επέλεξε να υπαναχωρήσει. Επέλεξε να διαγράψει την περσινή πολιτική επιλογή του, επέλεξε να ενταφιάσει τη μεταρρυθμιστική ρητορική του και να συμπεριφερθεί όπως ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που είχε συμμετάσχει ως εταίρος στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Θυμάται άραγε κανείς σήμερα τον κύριο Καρατζαφέρη για τίποτε άλλο εκτός από τα χαριτολογήματά του;

Ο κύριος Κουβέλης, βεβαίως, αποφεύγει τα χαριτολογήματα. Προτιμά σχοινοτενείς αναλύσεις, καλλιεπείς, μετριοπαθείς… Αλλά χωρίς το διά ταύτα. Κάπως έτσι βρέθηκε στη θέση εκείνου που πήγε να περάσει το ποτάμι, στη μέση κατάλαβε ότι έπρεπε να κολυμπήσει, λιγοψύχησε, γύρισε πίσω και πνίγηκε. Τον παρέσυρε το ρέμα.