[Εμπιστευτικά] Κρίμα!..
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ειλικρινά δυσκολεύομαι να αξιολογήσω τη σημασία της διαφωνίας που είχε ο Φ. Κουβέλης με τη λύση για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση στην οποία κατέληξαν τελικά ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο.
Υποψιάζομαι όμως ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Διότι το πιθανότερο είναι ότι η ΕΡΤ δεν ήταν παρά το πρόσχημα που χρησιμοποίησε η ΔΗΜΑΡ για να φύγει από την κυβέρνηση.
Ισως οι διαφωνίες να ήταν πλέον ανυπέρβλητες. Ισως το βάρος να ήταν ασήκωτο. Ισως να αναζητεί απλώς μια πιο «ενδιάμεση» σχέση μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Ισως να υπάρχουν και δεύτερες σκέψεις για το μέλλον. Ποιος ξέρει…
Το βέβαιο είναι ότι για τον έναν ή τον άλλον λόγο η ΔΗΜΑΡ κατέβηκε από το τρένο. Κι ότι δεν εξήγησε επαρκώς γιατί το έκανε – ενδεχομένως να το πράξει σήμερα…
Πέρα από τις υποθέσεις που μπορεί να καταγράψει κανείς υπάρχει ένα δεδομένο: το πράγμα έφτασε στα άκρα μόλις η κυβέρνηση ακούμπησε (έστω με άγαρμπο τρόπο) τον δημόσιο τομέα.
Είναι προφανές πως το κράτος, ο περιορισμός, ο εξορθολογισμός και η εξυγίανσή του, αποτελούν μια κορυφογραμμή που διαχωρίζει όσους θέλουν να κάνουν κάτι από όσους θέλουν να μη γίνει τίποτα.
Οσους αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος από όσους νομίζουν ότι μπορούν να παρατείνουν την εποχή της ξενοιασιάς ή (ακόμη χειρότερα) να επιστρέψουν σε αυτήν.
Κάθε φορά που κάποιος ακουμπάει το κράτος – τις απολύσεις, την αξιολόγηση, τις συγχωνεύσεις οργανισμών… – η Αριστερά αναπηδά στις καρέκλες της. Η ΕΡΤ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε τελικά το ποτήρι.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Μέγαρο Μαξίμου φέρει την ευθύνη ενός άστοχου και αψυχολόγητου χειρισμού.
Οπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αστοχία και η προχειρότητα του χειρισμού χρησιμοποιούνται στην προκειμένη περίπτωση ως πρόσχημα προκειμένου να διατηρηθεί μια στρεβλή κατάσταση.
Διότι αυτή είναι τελικά η ουσία της υπόθεσης.
Εχω την αίσθηση ότι η ΔΗΜΑΡ με όλες τις καλές προθέσεις της δεν άντεξε το πολιτικό βάρος μιας πορείας που την έφερνε αντιμέτωπη με τις διαχρονικές βεβαιότητες και τις ιδεολογικές αναστολές της ευρύτερης παράταξης στην οποία ανήκε.
Είναι κρίμα. Διότι ήταν η πρώτη αυθεντική και σοβαρή προσπάθεια ενός τμήματος της ελληνικής Αριστεράς να βαπτιστεί στη δεξαμενή της κυβερνητικής ευθύνης και της διαχειριστικής αποτελεσματικότητας.
Με άλλα λόγια, να διαβεί τον Ρουβίκωνα που διαχωρίζει την πολιτική των πεποιθήσεων από την πολιτική των περιστάσεων.
Ας ελπίσουμε απλώς ότι η προσπάθεια αυτή δεν ήταν η τελευταία.
Θα είναι κρίμα για τη χώρα.
Κυρίως όμως θα είναι κρίμα για την Αριστερά.
Google news
