[Ιστορίες] Το Αφεντικό της Ιστορίας

Το καλοκαίρι του 1988 ο Μπρους Σπρίνγκστιν έδωσε μια μεγάλη συναυλία στο Ανατολικό Βερολίνο. Είχε προσκληθεί από τη νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος, τη FDJ, στο πλαίσιο μιας επίσημης εκστρατείας κατευνασμού των νέων της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας. Η ηγεσία της χώρας ανησυχούσε πως έχανε τον έλεγχο της νεότερης γενιάς. Μέσα στο 1987, αστυνομικοί είχαν απωθήσει επανειλημμένως, χρησιμοποιώντας κλομπ και αναισθητικά όπλα, νέους που πλησίαζαν υπερβολικά το Τείχος προκειμένου να ακούσουν συναυλίες του Ντέιβιντ Μπάουι, των Genesis, των Eurythmics λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά, μπροστά στο κτίριο του Ράιχσταγκ. Ελπίζοντας να απελευθερώσει λίγη από τη συσσωρευμένη πίεση, η FDJ άρχισε να οργανώνει από τα τέλη του 1987 συναυλίες δυτικών καλλιτεχνών, κάτι μέχρι τότε αδιανόητο. Στις 19 Ιουλίου του 1988 ήρθε η σειρά του Αφεντικού.  

Ανεβαίνοντας στη σκηνή, σε ένα χωράφι στο Βάισενζεε, ο Σπρίνγκστιν αντίκρισε ένα πρωτοφανές πλήθος 300.000 ανθρώπων. Οι ανατολικογερμανοί διοργανωτές είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά και είχαν απλώς ανοίξει τις πύλες. Ηταν τόσος ο κόσμος, που δεκάδες άνθρωποι λιποθύμησαν, χρειάστηκε να μεταφερθούν στα υψωμένα χέρια. Εκείνο το βράδυ, και αντίθετα με τον Μπομπ Ντίλαν που είχε δώσει μια χλιαρή συναυλία στο Ανατολικό Βερολίνο τον Σεπτέμβριο του 1987, ο Σπρίνγκστιν τα έδωσε όλα. Τραγουδούσε κοντά τέσσερις ώρες. Επαιξε 32 τραγούδια. Στο 12ο έκανε παύση. Και είπε στα γερμανικά: «Δεν είμαι εδώ υπέρ ή κατά οποιασδήποτε κυβέρνησης. Ηρθα να παίξω ροκ εν ρολ με την ελπίδα ότι μια ημέρα όλα τα φράγματα θα πέσουν». Ο κόσμος παραληρούσε όταν έπεσαν οι πρώτες νότες του «Chimes of Freedom».

Το 2002, ένας βετεράνος ανταποκριτής του Reuters, ο Ερικ Κίρσμπαουμ, παρακολούθησε μια συναυλία του Σπρίνγκστιν στο ενωμένο πια Βερολίνο. Ο ταξιτζής που τον γύρισε σπίτι δεν σταματούσε να μιλάει για εκείνη τη «μαγική βραδιά» στο Βάισενζεε. «Εκείνη η συναυλία», τον ενημέρωσε, «ήταν η μεγαλύτερη, καλύτερη και πιο συναρπαστική που έχει γίνει ποτέ πουθενά, ταρακούνησε όλη τη ΛΔΓ». Εντεκα χρόνια αργότερα, έχοντας μιλήσει με άπειρους αυτόπτες μάρτυρες, ο Κίρσμπαουμ δηλώνει πια πεπεισμένος σε ένα νέο του βιβλίο με τίτλο «Rocking the Wall» πως το Αφεντικό έπρεπε από καιρό να έχει λάβει περίοπτη θέση στον κατάλογο Αυτών που Εριξαν το Τείχος.