[Ενστάσεις] Η χαμένη ευκαιρία

Η απόφαση της ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει στη συμμαχική κυβέρνηση, μετά τις περυσινές εκλογές του Ιουνίου, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή. Ενα αριστερό μεταρρυθμιστικό κόμμα αποφάσισε συμμετοχή σε μια κυβέρνηση που θα προχωρούσε μεταρρυθμίσεις βαλτωμένες επί χρόνια. Ηταν το άφθαρτο κόμμα, οι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι είχαν συμβάλει καθοριστικά στο πελατειακό κράτος και στις πολλές παθογένειες της Μεταπολίτευσης.

Αντίθετα, το μεταρρυθμιστικό κόμμα μπορούσε να επικαλείται την παράδοση μιας κομματικής κουλτούρας που πήγε κόντρα στα κυρίαρχα ιδεολογήματα – και δικαιώθηκε. Μπορούσε να επικαλείται την τολμηρή επιλογή του ΚΚΕ εσωτερικού να υποστηρίξει την Ευρώπη, όταν θεωρούνταν προοδευτικό το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Μπορούσε να επικαλείται πολλές ακόμη επιλογές που πήγαν κόντρα: την έμφαση στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, στο Μάαστριχτ, στη διεκδίκηση του χωρισμού Εκκλησίας – Κράτους, την αντίθεση σε υστερίες για το όνομα που γέννησε το Μακεδονικό ή για το θρήσκευμα στις ταυτότητες που συντήρησε ο Χριστόδουλος, τη σαφή, ρητή αντίθεση στην αριστερή τρομοκρατία…

Γι’ αυτούς, αλλά και για πολλούς ακόμη λόγους (για τη γειτνίαση, π.χ., της ΔΗΜΑΡ με την παιδεία και την κουλτούρα), οι νουνεχείς πολίτες της χώρας αισθάνθηκαν ανακούφιση όταν το κόμμα αυτό βρέθηκε στην τρικομματική. Θα περίμενε κανείς ότι η ΔΗΜΑΡ θα ήταν η μεταρρυθμιστική δύναμη που θα τα έβαζε με την παθογένεια και τις αδράνειες του πολιτικού συστήματος, που θα ωθούσε και τους εταίρους να προχωρήσουν γρηγορότερα και αποφασιστικότερα. Αν όλα πήγαιναν καλά, αν δηλαδή δεν προσπαθούσαν οι εταίροι να μας βγάλουν με το τσιγκέλι ότι, όντως, έχουμε στόχο την εξυγίανση του άρρωστου Δημοσίου, και είχε συμβάλει σ’ αυτό η ΔΗΜΑΡ, θα κέρδιζε την προνομιακή θέση στο εγχείρημα αναδιάρθρωσης της κεντροαριστερής μεταρρυθμιστικής ευρωπαϊστικής παράταξης – του κόσμου της εργασίας, του μόχθου, της δημιουργίας.

Αντ’ αυτού, όμως, η ΔΗΜΑΡ έγινε το κόμμα που κατ’ εξοχήν συμβόλισε την ακινησία μέσα στην κυβέρνηση. Βαφτίζοντας την αδράνεια με διάφορους όρους (π.χ. τα «ισοδύναμα» μέτρα) και διαθέτοντας τους δύο υπουργούς (Ρουπακιώτης και Μανιτάκης) που συστηματικά λειτουργούσαν ως το αντίπαλο δέος της τρόικας, συνέβαλαν στο μεταρρυθμιστικό τέλμα του τελευταίου διαστήματος. Στο μεταξύ, η ΔΗΜΑΡ προσαρμόστηκε εύκολα στο κυρίαρχο δόγμα της νομής του κράτους.  

Ο,τι κι αν αποφασιστεί απόψε το βράδυ η ΔΗΜΑΡ, σε ρόλο καρικατούρας του παλαιού ΠΑΣΟΚ, μοιάζει να έχασε την ευκαιρία. Συνεχίζοντας την παρελκυστική τακτική, απλώς εξανεμίζει, ομοθυμαδόν με το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό της κεφάλαιο, παραδίδοντας όλες τις μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες στους δεξιούς εταίρους και στις ευρωπαϊκές πιέσεις. Μοιραίοι, δειλοί και άβουλοι αντάμα…