[Εναλλακτικά] Η εξέγερση των εταίρων

Η κρίση για την ΕΡΤ επιβεβαιώνει μια παλαιά αλήθεια. Στις κυβερνήσεις συνεργασίας κάποιος την πληρώνει. Κι αυτός είναι συνήθως ο μικρότερος εταίρος. Οι Φιλελεύθεροι στο σχήμα Κάμερον – Κλεγκ στη Βρετανία – που ακόμη δεν έχει αντιμετωπίσει εκλογές. Οι Πράσινοι στο σχήμα Σρέντερ – Φίσερ που ηττήθηκε στις κάλπες. Τα παραδείγματα από τη διεθνή πολιτική είναι πολλά. 

Γιατί την πληρώνει ο μικρότερος πάρτνερ; Διότι, πίσω από τις πολιτικές αβρότητες και τις προγραμματικές συμφωνίες, ισχύει πάντα η ίδια αλήθεια: ο μεγαλύτερος πάρτνερ είναι αυτός που επιβάλλει την ατζέντα του. Η κυβερνητική συνεργασία δεν ομογενοποιεί τα κόμματα. Παράδειγμα ο ευρωπαϊκός τσαμπουκάς του Κάμερον – υπό την πίεση των ευρωσκεπτικιστών του Συντηρητικού Κόμματος – που μπορεί να φθάσει έως και δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της Βρετανίας στην ΕΕ μετά το 2016. Η πολιτική αυτή ακυρώνει τον ευρωπαϊσμό τού Κλεγκ και τον μετατρέπει σε θεατή. 

Στην κυβέρνηση που συγκροτήθηκε τον Ιούνιο του 2012, το πρόβλημα δεν το είχε – σε πρώτη ματιά – το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ήταν που έβαλε τη χώρα στο Μνημόνιο το 2010, άρα η συμμετοχή σε ένα σχήμα που να επιβάλλει αυτή την οικονομική πολιτική δεν αντέβαινε στο πρόγραμμά του. Απλώς συνέχιζε μια φθορά που ξεκίνησε τρία χρόνια νωρίτερα από τη ΝΔ που, ως αντιπολίτευση, έκατσε στην άκρη ώς τον Φεβρουάριο του 2012. Το πρόβλημα το είχε η ΔΗΜΑΡ, ένα αριστερό κόμμα που, στα χαρτιά, δεν έχει καμία σχέση με πολιτικές τύπου ΔΝΤ. Και που μπήκε στην περιπέτεια μιας κυβέρνησης συνεργασίας προκειμένου η χώρα να παραμείνει στην ευρωζώνη. Η δέσμευση όμως αυτή δεν ήταν ποτέ αρκετή για να συμμετάσχει φουλ το κόμμα του Κουβέλη σε όλες τις εκφάνσεις της οικονομικής πολιτικής. Και όταν ο κίνδυνος της δραχμής απομακρύνθηκε, η δέσμευση ατόνησε. Στη ΔΗΜΑΡ το έβρισκαν όλο και πιο δύσκολο να στηρίξουν πολιτικές στις οποίες δεν αναγνώριζαν τον εαυτό τους. Η ΕΡΤ – κακά τα ψέματα – ήταν μια τέτοια πολιτική. Η ΔΗΜΑΡ δεν μπορούσε να τη στηρίξει στην ανέρωτη σκληρή εκδοχή της, χωρίς σημαντικό – ίσως και ολοκληρωτικό – πολιτικό κόστος. 

Η ΕΡΤ ήταν λοιπόν η αφορμή για την εξέγερση των μικρότερων εταίρων, οι οποίοι – κυρίως η ΔΗΜΑΡ – δεν ήτανι διατεθειμένοι να στηρίξουν το οικονομικό πρόγραμμα μέχρι τέλους. Είναι χαρακτηριστική η δυστοκία Μανιτάκη στο θέμα της μείωσης προσωπικού του Δημοσίου, όπου εντάσσεται ουσιαστικά και η υπόθεση της ΕΡΤ. Καμία κυβέρνηση συνεργασίας – πουθενά στον κόσμο – δεν μπορεί να σταθεί αν οι μικρότερος εταίρος _ εν προκειμένω το κόμμα του Κουβέλη _ αποφασίσει ότι δεν θα πάρει άλλο κόστος και δεν θα ρισκάρει την αυτοκατάργησή τους. Απλώς αν η απόφαση αυτή ληφθεί πολύ αργά, τότε μπορεί, έτσι ή άλλιως, η φθορά να έχει επέλθει. Αμήν.