[Ιστορίες] Μια χώρα ξεχασμένη

Η Μαριαμά Μποστάντιγια είναι Γαλλίδα, παντρεμένη με Βόσνιο. Εζησε τέσσερα χρόνια στο Σαράγεβο, από το 2007 έως το 2011: δεν περνούσε μέρα χωρίς να αναρωτηθεί γιατί δεν διαδήλωνε ποτέ κανείς. Δεδομένης της διαφθοράς, της εθνικιστικής χοντροκεφαλιάς και – δεν διστάζει να πει – της βλακείας των πολιτικών ιθυνόντων που καταστρέφουν τη χώρα αυτή εδώ και 20 χρόνια, αδυνατούσε να καταλάβει γιατί δεν ξεσηκώνονταν οι πολίτες. Βάλθηκε να ρωτάει φίλους και συναδέλφους. Κάποιοι της απαντούσαν μοιρολατρικά «δεν είναι στην κουλτούρα μας». Αλλο, της υπενθύμιζαν πως η τελευταία μεγάλη διαδήλωση στο Σαράγεβο είχε γίνει στις 6 Απριλίου του 1992, ημέρα που σηματοδοτεί και την έναρξη του τριετούς πολέμου – την ημέρα εκείνη, ελεύθεροι σκοπευτές είχαν ανοίξει πυρ εναντίον του πλήθους. «Τι τα θες;» -ήταν η φράση που άκουγε συχνότερα η Μποστάντιγια. Εργαζόταν με έναν διεθνή οργανισμό πάνω στη μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος. Ακόμα και σήμερα, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη δεν υπάρχει «πανεθνικός» υπουργός Παιδείας, βασικά δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα το «πανεθνικό». Αντί για έναν υπουργό Παιδείας λοιπόν, υπάρχουν… 13. Ενας για τη Σερβική Δημοκρατία, ένας για την ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ένας για κάθε ένα από τα δέκα καντόνια της ομοσπονδίας και ένας για την περιοχή του Μπερτσκό. «Τι τα θες;».

Κι όμως, κοντά δυο εβδομάδες τώρα, οι Βόσνιοι διαδηλώνουν. Και δεν διαδηλώνουν οι Μουσουλμάνοι ή/και οι Κροάτες εναντίον των Σέρβων, ούτε οι Σέρβοι εναντίον των άλλων, διαδηλώνουν όλοι μαζί, σχεδόν καθημερινά, μπροστά στο Κοινοβούλιο στο Σαράγεβο. Διότι από τον Φεβρουάριο, οπότε έληξε ο παλιός νόμος που προέβλεπε κοινό, 13ψήφιο αριθμό ταυτότητας για όλους τους πολίτες, όσα μωρά γεννιούνται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη μένουν χωρίς αριθμό, άρα χωρίς διοικητική υπόσταση. Οι σέρβοι βουλευτές απαιτούν ξεχωριστούς αριθμούς ταυτότητας για τους κατοίκους της Σερβικής Δημοκρατίας, οι Μουσουλμάνοι και οι Κροάτες συνάδελφοί τους αντιδρούν. Από τις αρχές του μήνα, ένα βρέφος πέθανε και ένα ακόμα κοριτσάκι κινδύνευσε αφού οι γονείς τους αδυνατούσαν να τους βγάλουν διαβατήρια ώστε να τα μεταφέρουν για επέμβαση στο εξωτερικό. «Η επανάσταση των μωρών», έτσι έχει ονομαστεί το κίνημα της διαμαρτυρίας στα κοινωνικά δίκτυα. Η πρώτη σκέψη της Μποστάντιγια όταν το έμαθε ήταν: «Επιτέλους!».