[Ενστάσεις] Δημοκρατία α λα καρτ

Η προσφυγή της ΠΟΣΠΕΡΤ στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) με αίτημα την ακύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες η κρατική τηλεόραση, ήταν μια καλή ευκαιρία για μια σειρά κινημάτων τα οποία, συχνά, πορεύθηκαν με σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», να αποδείξουν ότι σέβονται το πλαίσιο της νομιμότητας και της δημοκρατίας. Η απόφαση του ΣτΕ που καλούσε τη διοίκηση να εκπέμψει το συντομότερο σήμα η δημόσια ραδιοτηλεόραση, προφανώς δεν ήταν η αναμενόμενη για την ΠΟΣΠΕΡΤ, αφού δεν προεξοφλεί ρητώς την ανασύσταση της εταιρείας και, άρα, την επιστροφή των εργαζομένων στις θέσεις τους.

Η απόφαση του ΣτΕ, βεβαίως, δεν έλυσε το πολιτικό πρόβλημα. Η διαφορετική προσέγγιση στο θέμα της ΕΡΤ των τριών κυβερνητικών εταίρων συνεχίζει να προκαλεί τριγμούς στο κυβερνητικό σχήμα. Προφανώς και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων ή των συνδικαλιστικών φορέων τους είναι θεμιτές, ίσως και απαραίτητος τρόπος διεκδίκησης αυτού που θεωρούν δίκιο τους – και η κατάληψη του κεντρικού κτιρίου της καταλυθείσης ΕΡΤ, αν και εκδήλωση ανομικής συμπεριφοράς, αντανακλαστικώς εντάσσεται στις συνήθεις διαμαρτυρίες της μεταπολίτευσης.

Αλλά ειδικά η ΠΟΣΠΕΡΤ, που κατέφυγε στον νόμο, και ως εκ τούτου θέλησε να λύσει μια διαφορά με το κράτος μέσω της Δικαιοσύνης, δεν θα έπρεπε επ’ ουδενί να συμμετέχει στην κατάληψη. Δεν δικαιούται, δηλαδή, να επικαλείται ούτε το κλισέ της Μεταπολίτευσης, την ανοχή του κράτους στην παραβατικότητα εν ονόματι της πολιτικής κινητοποίησης. Η ΠΟΣΠΕΡΤ πρέπει να καταλάβει ότι ο τρόπος με τον οποίο δρούμε δημοσίως μάς δεσμεύει ηθικώς κι ότι δεν υπάρχει Δικαιοσύνη α λα καρτ, όταν οι αποφάσεις της μας συμφέρουν να ζητούμε την εφαρμογή του νόμου, όταν δεν μας συμφέρουν να τις αγνοούμε.  

Αλλά, προφανώς, το παράδειγμα της ΠΟΣΠΕΡΤ δεν είναι το μόνο που αποδεικνύει πως στην Ελλάδα η πολιτική αντιλαμβάνεται α λα καρτ την πραγματικότητα, τα καλά και τα συμφέροντα, όχι μόνο «από τα κάτω» αλλά κι «από τα πάνω». Ακόμα και στην κρίση, ακόμα και με φόντο την κατάρρευση, οι κυβερνήσεις που επαγγέλθηκαν τη μεταρρύθμιση πορεύθηκαν χωρίς κανένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο. Η σημερινή τρικομματική δεν διαφέρει. Οι μεταρρυθμίσεις είναι πάντα κάτι που πρέπει να γίνει. Πότε; Οταν δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Κι όταν χρειαστεί να δείξουμε, υπό το βάρος των πιέσεων των μηχανισμών ελέγχου της πορείας μας, ότι κάτι κάναμε, καταλήγουμε σε ενέργειες όπως το πρωθυπουργικής έμπνευσης αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ. Ή η απόλυτη παράλυση των εταίρων να συμφωνήσουν και να σχεδιάσουν μια λύση επιμερίζοντας το κόστος της.