[Γνώμη] Ο πατέρας μου, αυτός ο άγνωστος

Ταξίδεψα τον μισό πλανήτη για να τον δω.

Τον πατέρα μου.

Ημουν 7 ετών όταν τον είδα για τελευταία φορά. Σχεδόν 15 χρόνια αργότερα, στεκόμουν στην αυλή του σπιτιού του στην Αρμενία. Ο αδελφός μου θυμόταν πού ζούσε ο πατέρας μας. Ηταν στο ίδιο γκρίζο και παραμελημένο κτίριο της σοβιετικής εποχής όπου ζούσαν οι γονείς μου αφότου παντρεύτηκαν.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι επέστρεψα σπίτι. Εγώ όμως δεν αισθανόμουν έτσι.

Εχω λίγες αναμνήσεις από τον πατέρα μου. Μας θυμάμαι να χορεύουμε μαζί και να μου δίνει την πρώτη μου κούκλα. Τον θυμάμαι και να φεύγει. Του άρεσε να φεύγει. Ηταν καλός σε αυτό. Μερικές φορές έλειπε για μήνες και μετά αναπάντεχα επέστρεφε.

Ωσπου, μια ημέρα, ήρθε η δική μας σειρά να φύγουμε.

Η μητέρα μου με ξύπνησε και μου είπε να μαζέψω τα πράγματά μου. Θυμάμαι να μου κρατά το χέρι σφιχτά καθώς πηγαίναμε στο αεροδρόμιο της Μόσχας. Μας είπε ότι πάμε ταξίδι. Την επόμενη ημέρα φθάσαμε στο καινούργιο μας σπίτι, στην Καλιφόρνια.

Δεν ξαναμιλήσαμε για τον πατέρα μου. Δεν είχα φωτογραφίες του και με τον καιρό ξέχασα και το πρόσωπό του. Οταν ρωτούσα τη μητέρα μου για εκείνον, με κοίταζε απογοητευμένη: «Ξέχασέ τον. Εχει φύγει», μου έλεγε.

Ομως δεν είχε φύγει. Ηταν ακόμα εκεί, στο παλιό μας σπίτι. Το εσωτερικό έμοιαζε με μουσείο, οι τοίχοι καλυμμένοι από τους πίνακες του παππού μου και ξεθωριασμένες οικογενειακές φωτογραφίες. Καθεμιά αποκάλυπτε στιγμές από την παρουσία του πατέρα στη ζωή μου. Οι γονείς μου έδειχναν τόσο χαρούμενοι, τόσο ερωτευμένοι. Εγώ γνώριζα μόνο τον θυμό και την απογοήτευση της μητέρας μου για εκείνον.

Αισθάνθηκα ότι μου είχαν κλέψει τη σχέση με τον πατέρα μου και ήθελα κάπως να αναπληρώσω τα χαμένα χρόνια. Επί έναν χρόνο, έζησα μαζί του. Συχνά, περνούσαμε τα πρωινά μαζί – ο πατέρας μου καθόταν στην άλλη πλευρά του τραπεζιού και μου διηγιόταν ιστορίες σαν να είμαστε παλιοί φίλοι.

Είχα ξεχάσει τόσα πολλά για εκείνον: το σχήμα του προσώπου του, τον ήχο της φωνής του, τον τρόπο που γελούσε. Πριν από λίγο καιρό, μου είπε, είχε αποκτήσει άλλο ένα παιδί, ένα κοριτσάκι που ζει με τη μητέρα του. Εκείνος απλώς τις επισκέπτεται. Θα έπρεπε να νιώσω χαρούμενη για εκείνον, όταν όμως τον παρακολούθησα να παίζει με την κόρη του αισθάνθηκα να πονάω. Ηθελα να φύγω τρέχοντας, αλλά αντί γι’ αυτό τους φωτογράφισα μαζί. Κάποιες στιγμές μου ανοίχτηκε, αλλά τις περισσότερες δεν ήξερα πώς να του συμπεριφερθώ. Οταν πήγαινε να με αγκαλιάσει τραβιόμουν.

Σιγά σιγά συναρμολογώ την εικόνα ενός οικείου ξένου. Κατά κάποιον τρόπο παραμένει απών και σήμερα. Ομως με τις φωτογραφίες που του τράβηξα, τώρα έχω τουλάχιστον την εικόνα ενός άνδρα που θα έπρεπε να έχει υπάρξει πατέρας μου.

Η Ντιάνα Μαρκοσιάν είναι φωτογράφος που ζει στη Μιανμάρ