[Αγιογραφίες] Κύκλοι

ΣΑΝ πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις – όπως έγραφε κάποτε, σε δύσκολους για τη δημοκρατία καιρούς, ο ποιητής Μανώλης Αναγνωστάκης. Στη μιντιακή εποχή μας κανείς δεν πολυακούει. Ολοι βλέπουν. Παρ’ όλα αυτά, οι δύο-τρεις προτάσεις που είπε μεσοβδόμαδα ο Κάρολος Παπούλιας, όταν πήγε να τον δει ο Αλέξης Τσίπρας, είχαν τη σημασία τους.

«ΚΑΙ η δική μου πίστη είναι ότι πρέπει να υπάρχει δημόσια τηλεόραση και δεν πιστεύω ότι η ενημέρωση του λαού μπορεί να γίνεται μόνο από τα ιδιωτικά κανάλια». Το είχε πει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαντώντας στην προτροπή του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ να μην υπογράψει την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία έκλεισε η ΕΡΤ. Περισσότερο όμως είχε προσεχτεί το «δεν μπορώ να αναπέμψω μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, διότι δεν μου δίνει ευκαιρία το Σύνταγμα». Δηλαδή η θεσμική χυλόπιτα στον Αλέξη. Πολιτικά άπειρος και σε μόνιμη επικοινωνιακή υπερβολή, ο Τσίπρας έκανε και το λάθος να καλύψει τον Παπούλια με μια βλάσφημη δική του αποστροφή, κατά την οποία «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι κλητήρας για να θυροκολλεί απολύσεις εργαζομένων». Το υπόλοιπο κείμενο δήλωσης το μάζευε κάπως, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Η μονομανία της ατάκας επισκίασε το ουσιώδες κομμάτι της τοποθέτησης του Προέδρου.

ΟΠΟΙΟΣ ξέρει να διαβάζει δεν εξεπλάγη λοιπόν που, αυτή τη φορά μέσω «κύκλων», ο Πρόεδρος εμφανίστηκε δυο μέρες αργότερες να είναι υπέρ τού να γίνει με ανοιχτή την ΕΡΤ η αναδιάρθρωσή της. Είναι τοποθέτηση μετωπικά αντίθετη στον χειρισμό του Μεγάρου Μαξίμου, που εμφανίζει τον Κάρολο Παπούλια, έστω και με το άλλοθι των «κύκλων», να ενστερνίζεται την άποψη των Βενιζέλου και Κουβέλη. Γιατί; «Διότι η κυβέρνηση είναι τρικομματική και όχι μονοκομματική», απαντούν οι «κύκλοι». Με κάτι τέτοια δεν είναι να απορεί κανείς καθόλου που το πολιτικό σύστημα χορεύει πεντοζάλι από τότε που βγάζει μαύρο σήμα το κρατικό κανάλι.

ΟΙ Πρόεδροι συνήθως αποφεύγουν να παρεμβαίνουν. Αλλά δεν μπορούν να αποφύγουν τον ισχυρό μαγνητισμό των διχαστικών ζητημάτων. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Κωστή Στεφανόπουλου στο θέμα των ταυτοτήτων. Πήγε να τον εμπλέξει ο μακαριστός Χριστόδουλος που ήταν τότε Αρχιεπίσκοπος, αλλά πήρε θέση υπέρ της κυβέρνησης Σημίτη. Αυτό είναι και το ενδιαφέρον εδώ: οι Πρόεδροι – από θεσμικό τακτ ή έμφυτη αίσθηση πλειοψηφίας – πάνε συνήθως με το γκουβέρνο. Ο κανόνας δεν ίσχυσε εδώ. Κι αυτό υποδεικνύει ότι υπάρχει ανάγκη συμβιβασμού – ή υπέρβασης του αδιεξόδου – στη σημερινή συνάντηση των αρχηγών ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ με τον Αντώνη Σαμαρά.

ΦΥΣΙΚΑ, οι κακεντρεχείς θα το δουν αλλιώς. Ως πολιτικός, ο Κάρολος Παπούλιας δεν έχασε ποτέ καμία ευκαιρία να ισορροπήσει. Καθώς η Προεδρία, λόγω της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, μπήκε αναγκαστικά στην ιστορία του κλεισίματος της ΕΡΤ, έπρεπε με κάποιον τρόπο να ισορροπήσει. Αυτό έγινε μέσω «κύκλων» – που δίνουν και στον Πρόεδρο μια απόσταση ασφαλείας από όσα του αποδίδονται. Εν πολλοίς, τα γνωστά παιχνίδια της πολιτικής, έστω κι από θεσμικό ύψος.