Ο «πρίγκιπας» που έσωσε τη Δόξα Βύρωνα

H διαδρομή του στο ελληνικό ποδόσφαιρο ξεκινά από τα πέντε του χρόνια στη Δόξα Βύρωνα. Η συνέχεια βρίσκει τον Γιώργο Τζαβέλλα στην Τερψιθέα, στην Κέρκυρα, στον Πανιώνιο και από εκεί στην Αϊντραχτ Φρανφούρτης σε ηλικία είκοσι δύο και μισό.

Τι θυμάσαι από εκείνα τα χρόνια;

Θυμάμαι ένα παιδί που ονειρευόταν να παίξει στην Α’ Εθνική, που αγαπούσε το ποδόσφαιρο. Ενα παιδί όμως που γίνεται άντρας μέσα από τις καταστάσεις. Οταν έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα και έπαιξα για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική με την Κέρκυρα, ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι από το οποίο δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Ηξερα ότι έπρεπε να φτάσω ψηλά. Να πετύχω.

Πώς πήρες την απόφαση να φύγεις για το εξωτερικό;

Εκείνο το καλοκαίρι που έφυγα είχα πάρα πολλές  προτάσεις. Βρισκόμουν στην Ελβετία με την Εθνική. Τότε ρώτησα τους παίκτες που είχαν αγωνιστεί στο εξωτερικό και κυρίως τον Αγγελο Χαριστέα. Ολων η άποψη ήταν η ίδια: «Μην το σκέφτεσαι καθόλου, φύγε στο εξωτερικό» μου είπαν.

Πρώτος σταθμός η Φρανκφούρτη.

Ηταν μία μεγάλη πρόκληση για μένα. Τα γήπεδα γεμάτα, η ατμόσφαιρα, ζούσα ένα όνειρο, δεν είχα καταλάβει πού βρίσκομαι και τι γίνεται γύρω μου. Ευτυχώς με βοήθησαν ο Γκέκας και ο Αμανατίδης. Εκανα μία φανταστική σεζόν αλλά η τύχη μού γύρισε την πλάτη. Επαθα ρήξη χιαστών κι έμεινα εκτός αγωνιστικής δράσης 7 μήνες. Η ομάδα έπεσε κατηγορία και εγώ έπρεπε αρχικά να γίνω καλά, να γυρίσω γερός και κυρίως να αποδείξω ότι μπορώ πάλι να αγωνιστώ σε υψηλό επίπεδο. Εκείνη την εποχή ο νυν μάνατζέρ μου μού είπε ότι μεταξύ άλλων με θέλει και η Μονακό. Υπέγραψα. Ηταν ένα μεγάλο στοίχημα και νομίζω ότι το κέρδισα.

Η Δόξα Βύρωνα πώς προέκυψε;

Με πλησίασαν κάποια στιγμή άνθρωποι από τον Βύρωνα να βοηθήσω. Γνωρίζω πολύ καλά πρόσωπα και πράγματα και είπα, αν μπορώ να το κάνω σωστά ή θα βγω μπροστά ή δεν συμμετέχω. Με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων από τον Βύρωνα το αποφάσισα. Ηθελα να δω αν μπορώ να το κάνω, αν αξίζουμε σαν ομάδα, αν αντέχουμε να φτάσουμε τη Δόξα εκεί που ανήκει, δηλαδή στις επαγγελματικές κατηγορίες. Εκεί που ήταν παλιά και όχι στο τοπικό πρωτάθλημα. Η Δόξα έχει πολύ κόσμο που την ακολουθεί. Εφέτος φτάσαμε να έχουμε 3.000-4.000 κόσμο και ανεβήκαμε κατηγορία. Αφήσαμε έξω μία μεγάλη και ιστορική ομάδα, τον Εθνικό Πειραιά.

Ποιο ήταν το βασικό πρόβλημα που αντιμετώπισες σε αυτή την προσπάθεια;

Η κακή νοοτροπία που υπάρχει και η αντιμετώπιση προς την ομάδα. Δεν αλλάζει εύκολα ο άνθρωπος, και ειδικά όταν έχεις να κάνεις με πολλούς, τα πράγματα είναι δύσκολα. Το όνειρό μου ήταν να ανέβει η Δόξα στη Φούτμπολ Λιγκ και γιατί όχι και στη Σούπερ Λιγκ. Το πιο μεγάλο όμως ήταν να βγάλουμε παιδιά από τις ακαδημίες και να φτιάχνουμε ποδοσφαιριστές. Ξέρετε ποιος ήταν ο τελευταίος παίκτης που έβγαλε η Δόξα και έπαιξε στη Σούπερ Λιγκ; Εγώ. Από το 2003 δηλαδή και μετά κανείς, και έχουν περάσει από τις ακαδημίες πάνω από 2.000 παιδιά. Ολα αυτά τα χρόνια αν δεν βγάζεις κάποιον καλό παίκτη, κάτι λάθος γίνεται. Εγώ δεν είμαι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Δεν είμαι πρόεδρος, ούτε παλαίμαχος, ούτε παράγοντας. Χρειαζόμαστε βοήθεια. Ετσι μόνο θα γίνει πιο εύκολο το έργο μου. Θέλω όμως εγγυήσεις βοηθείας από τους τοπικούς παράγοντες και επιχειρηματίες της περιοχής. Η ομάδα αυτή τη στιγμή είναι απολύτως καθαρή, υγιής. Δεν χρωστάμε πουθενά. Τα πάντα έχουν μπει σε μια σειρά.

Εκανες ένα επιχειρηματικό ξεκίνημα με το καφέ που δημιούργησες στον Βύρωνα. Πώς προέκυψε αυτό;

Ηταν κάτι που ήθελα να κάνω. Δεν συνηθίζω να πηγαίνω σε άλλα μέρη της Αθήνας. Είμαι κάθε μέρα εδώ, στην περιοχή όπου μεγάλωσα. Εδώ βρίσκομαι. Αποφάσισα να δημιουργήσω ένα στέκι, να χαλαρώνω με τους φίλους μου που τους έχω από μικρό παιδί, να βλέπω τους ανθρώπους του Βύρωνα, τους ανθρώπους που θέλω εγώ. Το ποδόσφαιρο κάποια στιγμή τελειώνει. Τα χαϊλίκια και οι λεζάντες είναι κάτι που τελειώνουν άμεσα. Χίλιες φορές να κάνουμε επενδύσεις παρά να πουλάμε μούρη και στο τέλος της καριέρας μας να πεινάμε. Το όνομα του μαγαζιού το SASS, προέρχεται από ένα μαγαζί που υπάρχει στο Μονακό αλλά δεν έχει σχέση με καφέ.

Η μητέρα σου;

Τι ρωτάς τώρα; Ο άνθρωπός μου. Το στήριγμά μου, αυτός που με νιώθει όσο κανείς άλλος, με στήριξε και με στηρίζει, κάνει τα πάντα για μένα. Και μόνο που μπήκε στο ποδόσφαιρο, στη διοίκηση, τα λέει όλα. Δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσω αυτό που νιώθω.

Η Εθνική και η Βραζιλία
Ο Γιώργος Τζαβέλλας είναι ρεαλιστής όταν μιλάει για την προσπάθεια της εθνικής ομάδας για πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο: «Θα προσπαθήσουμε να πάρουμε την πρώτη θέση, αλλά δεν είναι στο χέρι μας. Αν πάμε στα μπαράζ, τότε πρέπει να αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε που αξίζουμε να πάμε. Και πιστεύω ότι το μπορούμε», τονίζει.