[Εμπιστευτικά] Δυστυχισμένοι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αναγνωρίζω γύρω μου δυο κατηγορίες δυστυχισμένων συμπολιτών μου.
Αυτούς που λάτρεψαν το Μνημόνιο. Και εκείνους που το μίσησαν.
Από τη μια πλευρά, όσοι το λάτρεψαν κι έχυσαν δάκρυα στην αγκαλιά του δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να ισχυριστούν ότι ήταν η ενδεδειγμένη, αναγκαία και μοναδική λύση.
Οταν το αμφισβητούν πλέον οι ίδιοι που το έφτιαξαν, όταν αμφιβάλλουν οι ίδιοι που το επέβαλαν κι όταν η ζημιά είναι καταφανώς ανυπολόγιστη, πρέπει να είσαι τεράστιος στόκος για να επιμένεις ότι το Μνημόνιο ήρθε για να διορθώσει τα κακώς κείμενα μιας προβληματικής χώρας.
Κι απλώς δεν το εφαρμόσαμε σωστά!
Από την άλλη πλευρά, όσοι το μίσησαν κι ανακάλυψαν στο μίσος αυτό την τροφή της ύπαρξής τους θα πρέπει να ψάξουν συντόμως για άλλο ρεπερτόριο.
Διότι το Μνημόνιο λήγει σε έντεκα μήνες – για την ακρίβεια λήγει τον Μάιο 2014, όταν θα εκταμιευτεί και η τελευταία δόση…
Και μην μου πείτε ότι «θα ισχύουν όμως οι υποχρεώσεις του Μνημονίου», διότι χωρίς τον εκβιασμό της δόσης η τρόικα θα ξαναδεί υπουργούς μόνο σε φωτογραφία από την εποχή της ορκωμοσίας τους.
Αν λοιπόν δεν γίνουν εκλογές έως το τέλος του χρόνου (που δεν το βλέπω…), στις επόμενες εκλογές δεν θα υπάρχει Μνημόνιο.
Και τότε ποιον θα μισούν οι δυστυχείς;
Για να είμαι ειλικρινής, όσο βλέπω τους μεν και τους δε δυστυχισμένους τόσο περισσότερο χαίρομαι.
Οχι μόνο επειδή η τυφλή και βλακώδης σύγκρουσή τους κατέστρεψε τον τόπο την τελευταία τριετία. Αλλά κι επειδή ελπίζω ότι χωρίς Μνημόνιο θα μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε στην άκρη τα προσχήματα και να συζητήσουμε επί της ουσίας.
Να συζητήσουμε δηλαδή για τη χώρα που θέλουμε, για το κράτος που μας αξίζει, για την οικονομία που χρειαζόμαστε, για την κοινωνία που έχουμε ανάγκη.
Μπορούμε να ζήσουμε με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους ανάμεσά μας;
Είναι δυνατόν η δικαιοσύνη να απονέμεται με ρυθμούς που οδηγούν σε αρνησιδικία;
Συμφωνούμε να υπόκεινται οι οικονομικές επενδύσεις στην έγκριση των τοπικών ακτιβιστών;
Θέλουμε ένα κράτος όμηρο της κομματικής φαυλότητας και της συνδικαλιστικής παντοδυναμίας;
Χρειάζεται η δημόσια ραδιοτηλεόραση τρία τηλεοπτικά κανάλια και καμιά εικοσαριά ραδιοφωνικούς σταθμούς;
Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα – κι αυτές είναι μερικές μόνο από τις ερωτήσεις που χρειάζεται να απαντηθούν.
Οχι επειδή το θέλει το Μνημόνιο, ούτε επειδή το απαιτούν οι δανειστές.
Αλλά επειδή αν δεν απαντηθούν, τότε είναι απλώς θέμα χρόνου πότε θα οδηγηθούμε στην επόμενη χρεοκοπία – χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει και επόμενο Μνημόνιο…
Google news
