[Ανάλυση] «Θα έχουμε πάντα τη Θεσσαλονίκη…»

«Θα έχουμε πάντα το Παρίσι!», λένε Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και Ινγκριντ Μπέργκμαν στην ταινία «Καζαμπλάνκα». «Θα έχουμε πάντα τη Θεσσαλονίκη!», θα μπορούσαν να πουν Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής, έστω κι αν η φιλία τους ξεκίνησε μάλλον κάπου στο Κολωνάκι πριν από κάμποσες δεκαετίες. Ο πρώην και ο νυν της ΝΔ συνυπήρξαν επιτυχώς στο προσυνέδριο της ΝΔ, που έγινε στη συμπρωτεύουσα, και δεν έχασαν την ευκαιρία να περάσουν τους – πάντα αναγκαίους στην πολιτική – συμβολισμούς.

Ο Σαμαράς δεν έχασε επίσης την ευκαιρία να δώσει πολλαπλά μηνύματα. Στους μεταλλωρύχους που τον περίμεναν στο Μακεδονία Παλάς, ότι η επένδυση στις Σκουριές θα γίνει. Στους δύο εταίρους του στην κυβέρνηση, ότι η διάθεσή του απέναντί τους είναι θετική και εκτιμά τη συνεισφορά τους στην κωπηλασία του χρέους. Και στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι τον έχει επιλέξει ως αντίπαλο.

Για άλλη μια φορά, η πόλωση αναδεικνύεται σε κυρίαρχο αφήγημα της ελληνικής πολιτικής, όπως, ας πούμε, τα προσωπικά μίση – Ζισκάρ κατά Σιράκ, Σιράκ κατά Σαρκοζί, Σαρκοζί κατά Ολάντ – είναι ο βασικός μύθος της γαλλικής πολιτικής. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Σαμαράς στρέφεται κατά του Τσίπρα σε μια αρένα που δεν είναι άδεια – όπως συνέβαινε με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη χρυσή εποχή του δικομματισμού, όταν μόνο το ΚΚΕ είχε μια θέση κάπου στην άκρη και χωρίς να συμμετέχει στη μάχη. Στην αρένα της ελληνικής πολιτικής σήμερα έχει και Μιχαλολιάκο, και Καμμένο, και Κουτσούμπα – χωρίς να μετράμε Βενιζέλο και Κουβέλη. Αλλά ο Σαμαράς επιτέθηκε κατά του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή είναι μια βασική διαφορά του Πρωθυπουργού από τον Τσίπρα. Εχει επιλέξει έναν αντίπαλο. Ενώ ο Τσίπρας πολεμάει και το ΠΑΣΟΚ – επίθεση που έχει λάβει χαρακτηριστικά μεγάλης οξύτητας. Την ίδια ώρα – έστω κι αν δεν είναι πάντα αυτός ο επιτιθέμενος – ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διασταυρώσει το ξίφος του στην αρένα με τη Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ. Αντιθέτως και φεύγοντας από την παρομοίωση των μονομάχων, ο Σαμαράς δεν έχει εσωκομματικά μέτωπα. Φάνηκε από τη σημειολογία της παρουσίας του Καραμανλή. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον Τσίπρα. Δεν είναι μόνον η αμφισβήτηση από τον Λαφαζάνη και τις συνιστώσες. Είναι και ο Αλέκος Αλαβάνος που επηρεάζει πρόσωπα εντός ΣΥΡΙΖΑ.

Μια και αναφέραμε τη Γαλλία, το κλασικό τρίπτυχο επικράτησης συνοψίζεται εκεί ως εξής: πρώτα παίρνεις το κόμμα, μετά την παράταξη και, τελικά, την εξουσία. Ισχυσε και δεξιά – ο Σιράκ και ο Σαρκοζί – και αριστερά – ο Μιτεράν και ο Ολάντ. Ο Τσίπρας δεν ελέγχει καλά καλά τα κόμμα του και σίγουρα απέχει πολύ από το να έχει τον έλεγχο στην παράταξη. Αριστερά είναι και ο Κουβέλης και ο Κουτσούμπας και δεν είναι καθόλου βέβαιο – για να το πούμε κομψά – ότι έχουν μπει πίσω από τον Τσίπρα. Παρά την ένταση της ρητορικής, ο ΣΥΡΙΖΑ απέχει από το να μπορεί να κάνει τα αναγκαία βήματα προς την εξουσία. Ο Σαμαράς, πάλι, δεν διαθέτει αυτοδυναμία γιατί δεν έχει έλεγχο επάνω στη συντηρητική παράταξη λόγω της ύπαρξης του Καμμένου και του πολιτικού προβλήματος που λέγεται Χρυσή Αυγή. Είναι όμως στην εξουσία.

Οι διαπιστώσεις αυτές – με αφορμή όσα είδαμε και ακούσαμε στη Θεσσαλονίκη – είναι σημαντικές για το μέλλον.