[Κιόσκι] Το παιχνίδι των άκρων

Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο RTL στις 17 του περασμένου Μαΐου είχε ερωτηθεί εάν φοβάται την κοινωνική έκρηξη. «Εύχομαι να συμβεί. Το πρόβλημα είναι ότι δεν θα υπάρξει γιατί βιώνουμε μια γενικότερη παραίτηση» είχε απαντήσει. «Θα πεθάνουμε!» προέβλεπε σε μια συγκέντρωση δύο ημέρες μετά, καταγγέλλοντας την «παρανοϊκή πολιτική που οδηγεί στην καταστροφή» τη Γαλλία και την Ευρώπη.  Νέες εκλογές δεν ζητάει. Θέλει, όμως, ένα «αναιρετικό δημοψήφισμα» που θα επιτρέψει στον λαό να αποπέμψει έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που στέκεται «άβουλος» απέναντι «στα ανδρείκελα των Βρυξελλών».

Ο Ζακ Λικ Μελανσόν, ηγέτης του Κόμματος της Αριστεράς στη Γαλλία, επιμένει σε έναν ακραία σκληρό λόγο, στη λογική της σύγκρουσης, στη στρατηγική του χάους, όπως επισημαίνει η Monde. Η στήριξή του στον Φρανσουά Ολάντ μετά τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών μοιάζει με πολιτική προϊστορία. Στο πρόσωπο του σοσιαλιστή Προέδρου βλέπει πλέον έναν υποταγμένο ηγέτη – ασφαλώς ο ίδιος θέλει μια πατρίδα που δεν θα παραχωρήσει σπιθαμή της εθνικής της κυριαρχίας. Ακόμη δεν έχει καταγγείλει την «κυβέρνηση Πετέν» όπως κάποιοι νότιοι σύντροφοί του έχουν καταγγείλει την «κυβέρνηση Τσολάκογλου». Δεν έχει πει ότι η χώρα του τελεί υπό κατοχή ούτε έχει ανακατέψει το γερμανικό παρόν με το ναζιστικό παρελθόν. Η ρητορική του, όμως, δεν παύει να είναι επιθετική. Και κυρίως επικίνδυνη.

Δεν είναι μια κριτική που προέρχεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους, τα «καθεστωτικά» μέσα ενημέρωσης, τους αναλυτές που «υπηρετούν το σύστημα». Είναι μια ανησυχία που εκφράζει ένας ιδεολογικά συγγενής του πολιτικός. «Ο Ζακ Λικ Μελανσόν δεν καταλαβαίνει το κακό που προκαλεί με αυτές τις τόσο βίαιες επιθέσεις του στην κυβέρνηση» είναι το μήνυμα που στέλνει στον παλιό του σύντροφο ο Ζαν Μισέλ Μπελέ, ηγέτης του Κόμματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ποιο είναι αυτό το κακό; Μια η δημιουργία μιας σκληρής και ακραίας Δεξιάς. Το παιχνίδι των άκρων παίζεται πάντα με δύο, στη στρατηγική του χάους η απάντηση είναι μια άλλη στρατηγική του χάους.

Αυτό που φαίνεται να ξεχνάει η Αριστερά είναι ότι στο παιχνίδι του χάους η Ακρα Δεξιά φοράει σιδηρογροθιές. Μοιάζει να αγνοεί ότι απέναντι στην επιθετική ρητορική δεν υπάρχει μια άλλη επιθετική ρητορική, αλλά τυφλή βία και απύθμενο μίσος. Από το απόγευμα της Πέμπτης η Γαλλία μετράει ένα θύμα, τον 19χρονο φοιτητή Κλεμάν Μερίκ. Η συζήτηση της απόδοσης των ευθυνών είναι πάντα άβολη, δεν γίνεται ποτέ με ψυχραιμία, δημιουργεί νέα πεδία αντιπαράθεσης και πόλεμο αλληλοκατηγοριών. Ας συγκρατήσουμε, πάντως, την επισήμανση της γαλλικής εφημερίδας: από ένα σημείο και μετά το χάος είναι αδύνατον να ελεγχθεί.