[Κιόσκι] Το λεξικό του μέλλοντος

Η ερώτηση είναι: «Ποιες λέξεις, κατά τη γνώμη σας, θα έχουν μεγαλύτερη αξία σε τρία χρόνια σε σχέση με σήμερα;». Την πρώτη θέση στις απαντήσεις καταλαμβάνει ο Πάπας Φραγκίσκος. Ας πούμε, όμως, ότι βρισκόμαστε στην Ιταλία και επομένως δεν είναι τόσο περίεργο στην κορυφή της προβολής του παρόντος στο μέλλον να βρίσκεται ένας άνθρωπος που διανύει το 78ο έτος της ηλικίας του. Ας πούμε ακόμη ότι μετά τον απόμακρο και βαρύ Βενέδικτο ο προσηνής και φιλικός Φραγκίσκος προσφέρει μια ελπίδα ανανέωσης. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται επομένως στο πρώτο λήμμα αυτού του λεξικού του μέλλοντος αλλά στα επόμενα. Γιατί αμέσως μετά τον Φραγκίσκο είναι οι ίσες ευκαιρίες για τις γυναίκες. Και μετά οι νέοι, η αλληλεγγύη και η ελπίδα στο μέλλον, η αξιοκρατία και η ισότητα, ο λαός, οι επιχειρηματίες και η αποταμίευση, η συνεργασία, η εθνική ενότητα, η δημοκρατία, η Ευρωπαϊκή Ενωση, το κράτος. Σε όλα αυτά λοιπόν θα ήθελε να επενδύσει μια κοινωνία του ευρωπαϊκού Νότου που πλήττεται από την κρίση και πολύ συχνά αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ελπίδα και στην απελπισία. Ετσι φαντάζεται το μέλλον της, με την απαραίτητη δόση βολονταρισμού, εκεί αναζητεί τις βεβαιότητές της.

Και τι θα ήθελε να κλείσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, τι πιστεύει ότι σε τρία χρόνια θα έχει σκεπαστεί από τη λήθη; Πρώτα απ’ όλα η αγανάκτηση. Και έπειτα η Αριστερά, η συναίνεση Κεντροδεξιάς – Κεντροδεξιάς, το Ισλάμ, ο φεντεραλισμός, τα κόμματα, οι πολιτικοί, ο εγωισμός, η Δεξιά, ο Μπέπε Γκρίλο και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Αυτή που δίνει τις απαντήσεις είναι μια κοινωνία σημερινή, μια κοινωνία του παρόντος. Οραματίζεται έναν πιο δίκαιο κόσμο, αλλά δεν πιστεύει πια στην πολιτική και στα κόμματα. Θέλει να δει τα πράγματα να αλλάζουν, αλλά δεν ονειρεύεται επαναστάσεις και ανατροπές. Εμφανίζεται συντηρητική και συγχρόνως προοδευτική, μοιάζει εξωστρεφής και παράλληλα επιφυλακτική, δείχνει να έχει ξεπεράσει ορισμένες αγκυλώσεις και ταυτόχρονα να παρασύρεται από παλιές πεποιθήσεις. Είναι μια κοινωνία μπερδεμένη; Μάλλον όχι. Είναι μια κοινωνία που διατυπώνει τις ανάγκες της με παλιά και νέα υλικά, επισημαίνει ό,τι της λείπει και εκθέτει ό,τι τη βαραίνει.

Από αυτή την άποψη θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε ευρωπαϊκή κοινωνία, το λεξικό του μέλλοντος που παρουσίασε η Repubbllica θα μπορούσε να είχε συνταχθεί οπουδήποτε στην Ευρώπη. Θα ήταν ενδεχομένως  ένα λεξικό χωρίς τον Πάπα Φραγκίσκο και ασφαλώς χωρίς τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αλλά πιθανότατα θα αποτύπωνε την ίδια πίστη στους θεσμούς και την ίδια δυσπιστία απέναντι στην πολιτική. Το μέλλον για τους εκπροσώπους της είναι ένα στοίχημα που πρέπει να ξανακερδηθεί.