[Αγιογραφίες] Εξώσεις

ΓΡΗΓΟΡΗ άσκηση πολιτικής ανάλυσης για – λίγους σίγουρα – ενδιαφερομένους: Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον από αυτά που είπε ο Νίκος Ανδρουλάκης στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Βήμα FM; Οχι, δεν ήταν οι απευθείας βολές στον Σαμαρά, από τον οποίο «δεν δεχόμαστε μηνύματα υπευθυνότητας» αφού «έκανε επί δυόμισι χρόνια αντιμνημονιακό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ και με τα Ζάππεια» και άλλα συναφή. Ηταν η κριτική στην κυβέρνηση γιατί καθυστερούν οι ιδιωτικοποιήσεις που θα φέρουν ανάπτυξη και δουλειές.

ΑΝ με την εκλογή Ανδρουλάκη ως νέου γραμματέα του ΠΑΣΟΚ στο Συνέδριο του Φεβρουαρίου έγινε βουτιά στη νεότερη γενιά της πολιτικής, αυτό δεν σημαίνει ότι η νεότερη γενιά ήταν και εντελώς έτοιμη να ανταποκριθεί. Ο Ανδρουλάκης δεν πολυακούγεται πολιτικά σε μια θέση όπου η απόδοση αυτού που την είχε ήταν πάντα βαρόμετρο για τη γενική επίδοση του ΠΑΣΟΚ. Δεν ακούγεται γιατί είναι ακόμη αρκετά ξύλινος και γιατί δεν έχει αποκτήσει την ευλυγισία λόγου που απαιτεί η πολιτική σε μια τέτοια θέση. Και – ας είμαστε ειλικρινείς – δεν ακούγεται διότι τα καλύπτει όλα ο πλουραλιστικός τρόπος με τον οποίο εκφράζεται ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά η περίπτωση Ανδρουλάκη έχει ενδιαφέρον γιατί υποδεικνύει τις μεταλλάξεις που έχει υποστεί το DNA του ΠΑΣΟΚ μέσα στην πυρηνική καταστροφή του Μνημονίου. Αυτό έχει ενσωματώσει κάποιες οικονομικές αντιλήψεις χωρίς τις οποίες – είναι η αλήθεια – η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά. Η μετάλλαξη αυτή αγγίζει την επόμενη γενιά των πολιτικών – εκφραζόμενη ενίοτε σε πρόσωπα που δεν θα περίμενε κανείς ότι θα έχουν επηρεαστεί. Γενικά – και είναι ενδιαφέρον αυτό -, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έχει χάσει τους νεότερους ψηφοφόρους· δεν έχει όμως χάσει τα νεότερα στελέχη του. Και αυτό φαίνεται από την αντοχή της ΠΑΣΠ στα πανεπιστήμια.

ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ κατά μέρος την πολιτική γενετική, πάντως, ο Ανδρουλάκης δεν έχει και τόσο κακό ξεκίνημα. Εντάξει, τα είπε λίγο χοντρά στο ραδιόφωνο. Ωστόσο, γραμματέας είναι, δεν μετέχει – ούτε ενδιαφέρεται να μετάσχει – στην κυβέρνηση. Αρα μπορεί να εκφράσει τη δυσφορία των πασόκων για τον τρόπο με τον οποίο τους μεταχειρίζεται η ΝΔ επιφυλάσσοντάς τους το κόστος των κυβερνητικών πολιτικών, χωρίς όμως να τους δίνει μεγαλύτερο μερίδιο στην εξουσία. Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι ήταν πολύ ευκολότερο να είσαι γραμματέας του ΠΑΣΟΚ σε φάση ανάπτυξης της οικονομίας, άρα και ισχύος του κόμματος. Η ύφεση δεν προσφέρει αντίστοιχες ευκαιρίες. Οπως δεν προσφέρει ευκαιρίες και ο περιορισμένος σε έκταση πολιτικός χώρος όπου έχει εγκλωβιστεί το ΠΑΣΟΚ. Εδώ δυσκολεύεται να ελιχθεί κοτζάμ Βενιζέλος.

ΟΙ οιωνοί, πάντως, δεν είναι αναγκαστικά κακοί. Ας πούμε, έστω και συρρικνωμένο, το ΠΑΣΟΚ επέβαλε την πολιτική του φιλοσοφία. Η αντιγήρανση που εκφράζει η επιλογή Ανδρουλάκη για τη θέση του γραμματέα οδήγησε τη ΝΔ στην προώθηση Παπαμιμίκου για την ομόλογη καρέκλα της Συγγρού – ή μάλλον την απελευθέρωσε ώστε να το επιχειρήσει. Ο Ανδρουλάκης έχει, πάντως, το μελαγχολικό προνόμιο να είναι ο πρώτος, μετά το 1974, γραμματέας του ΠΑΣΟΚ που μετακομίζει λόγω εξώσεως και απλήρωτων ενοικίων.