[Ιστορίες] Οι αλήτες με τα σκυλιά

Η Λετισιά και ο Βενς κατάγονται από το Μορμπιάν, στη Βρετάνη. Εκεί γεννήθηκαν, εκεί γνωρίστηκαν, από εκεί έφυγαν μαζί προτού καλά καλά ενηλικιωθούν. Ηθελαν «να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή», απαλλαγμένη από τις συνεχείς προστριβές με τους γονείς. Ηθελαν να δουν «τον Νότο». Πήραν λοιπόν μια ημέρα το τρένο και κατέληξαν στο Μπορντό. Χρήματα δεν είχαν. Για ημέρες κοιμόντουσαν στον δρόμο. Αλλά ήταν «ευτυχισμένοι». Αυτό που άφησαν πίσω «ήταν πολύ χειρότερο από την καθημερινή αβεβαιότητα, το κρύο, καμιά φορά και τη βία».

Στο Μπορντό υπάρχουν αρκετά εγκαταλειμμένα κτίρια, υπάρχει όμως και μια ιδιότυπη «σειρά προτεραιότητας» για την κατάληψή τους από αστέγους. Οταν ήρθε η ώρα της Λετισιά και του Βενς, εγκαταστάθηκαν σε ένα μικρό κτίσμα του Δήμου. Εκεί ζουν σήμερα με τα τρία τους σκυλιά. Η επιβίωση είναι ένα καθημερινό στοίχημα. Η έλλειψη επαρκούς τροφής, η κούραση και η βρωμιά τούς κάνουν να αρρωσταίνουν συχνά. Εχουν πάψει πια να μετρούν τις ημέρες που θυσίασαν το δικό τους φαγητό προκειμένου να αγοράσουν ξηρά τροφή για τα σκυλιά τους.

Νέοι όπως η Λετισιά και ο Βενς υπάρχουν πολλοί, όλο και περισσότεροι στη Γαλλία. Η ζωή τους στον δρόμο είναι τόσο μαύρη που συχνά οι τετράποδοι σύντροφοί τους είναι το μόνο που τους εμποδίζει να εγκαταλείψουν πλήρως τη μάχη. Υπάρχει και ένας (χυδαίος) όρος για την περιγραφή τους, punks à chiens, «αλήτες με σκυλιά». Υπάρχει και ένα (πολύ πιο ευγενές) νέο πρόγραμμα για αυτούς: αντλώντας έμπνευση από τον Καναδά, όπου εφαρμόζεται από το 2000, οι Αρχές του Μπορντό πρωτοπορούν στη Γαλλία θέτοντας σε εφαρμογή το Tapaj, αρκτικόλεξο της «εναλλακτικής εργασίας αμειβόμενης με την ημέρα».

Κάθε Τρίτη πρωί, κοινωνικοί λειτουργοί δίνουν ραντεβού στην αυλή ενός καφέ. Ολοι οι νέοι που θα εμφανιστούν «προσλαμβάνονται» για κάποια δουλειά του Δήμου – καθαρισμό δρόμων ή ό,τι άλλο. Θα εργασθούν για έξι ώρες, θα λάβουν αμέσως επιταγή των 60 ευρώ που εξαργυρώνεται στο Ταχυδρομείο. Χορηγοί είναι ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις. Αν κάποιος δείξει όρεξη και σχετική πειθαρχία, μπορεί να προχωρήσει στο «δεύτερο στάδιο», να «προσληφθεί» για αρκετές ημέρες στη σειρά. Αν κάποιος προσέλθει μια Τρίτη, κατόπιν εξαφανιστεί για εβδομάδες και επιστρέψει, γίνεται δεκτός χωρίς καμία ερώτηση. Τόσο απλά, τόσο ανθρώπινα.