[Κιόσκι] Αυτός ο κόσμος αλλάζει

Οι Γερμανοί, που είναι ασκημένοι από τη γλώσσα τους στη σύνθεση λέξεων, δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να συμπυκνώσουν σε μια λέξη αυτό που συμβαίνει στην Κωνσταντινούπολη: Resistanbul. Η πατρότητα του ευρήματος ανήκει στην εφημερίδα taz και δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς με το νόημά του. Η Κωνσταντινούπολη αντιστέκεται. Οι πολίτες που συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Ταξίμ, πρώτα για να υπερασπιστούν ένα πάρκο κι έπειτα έναν τρόπο ζωής, αντιστέκονται στον πατερναλισμό ενός συντηρητικού Πρωθυπουργού, στην πρόθεσή του να ταυτίσει το πρόσωπό του με τους θεσμούς, στην περιφρόνησή του στον διάλογο, στην αδιαφορία του για εκείνο το κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας που δεν ασπάζεται τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και δεν τρέφεται από το εμπόριο του οθωμανικού παρελθόντος.

Οι πολίτες αυτοί δεν ενδιαφέρονται να ζήσουν στη ρεπλίκα μιας αυτοκρατορίας αλλά σε μια σύγχρονη κοινωνία, ανοικτή στη νεωτερικότητα. Δεν μπορούν να δεχθούν καμία εξουσία σε ρόλο τοποτηρητή των ηθών και κανέναν πρωθυπουργό σε ρόλο παιδονόμου. Οι διαδηλωτές που πίνουν την μπίρα τους για να δηλώσουν την αντίθεσή τους στον εκτρωματικό νόμο κατά του αλκοόλ και μαζεύουν στην πλατεία τα σκουπίδια τους για να εκφράσουν τον σεβασμό τους στον δημόσιο χώρο στέλνουν ένα μήνυμα κοινωνικής ωριμότητας σε μια ηγεσία δημοκρατικής ανωριμότητας.

Ο ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΣ της Repubblica άκουσε τους ανθρώπους αυτούς, νέους στην πλειονότητά τους, να λένε ότι δεν θέλουν να γίνουν Ιράν. Η ισλαμοποίηση που τόσο φοβούνται δεν είναι μια αόριστη απειλή, δεν είναι μόνο οι γάμπες των μοντέλων που δεν πρέπει να φαίνονται στις διαφημίσεις, το κραγιόν που δεν μπορούν να βάζουν στα χείλη τους οι αεροσυνοδοί των τουρκικών αερογραμμών. Είναι ο μελλοντικός εφιάλτης μιας θρησκευτικής Αστυνομίας που θα τριγυρίζει στους δρόμους, κάποιοι «φρουροί των ηθών», ένας ολόκληρος στρατός αυθαιρεσίας και παραβίασης των ατομικών δικαιωμάτων, απαίδευτος και ιδεοληπτικός, που αντιλαμβάνεται την εξουσία ως καταστολή και δεν λογοδοτεί σε καμία έννομη τάξη.

Μπορεί να πρόκειται για έναν φόβο υπερβολικό. Αλλά δεν είναι ένας παράλογος φόβος. Κι αυτή η Τουρκία θέλει να πάψει να φοβάται. Η κεμαλική παράδοση, όμως, δεν είναι αρκετή για να διώξει αυτόν τον φόβο, πιθανότατα πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι απέναντι στις αντλίες του νερού και όρθιοι δέχθηκαν τα δακρυγόνα αισθάνονται άβολα στην ιδέα ενός στρατού που παίζει τον ρόλο του εγγυητή της δημοκρατίας και του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Γι’ αυτά τα παιδιά του Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν μπορεί παρά να αλλάξει.