[Αγιογραφίες] Προβοκάτσιες

 ΔΕΝ έχει αυτοδιοικητικές εκλογές φέτος. Το ραντεβού δημάρχων και περιφερειαρχών με τις κάλπες είναι για του χρόνου. Ωστόσο, σιγά σιγά η προεκλογική περίοδος ξεκινάει. Με την έννοια ότι κάθε κίνηση των δημοτικών αρχόντων των μεγάλων πόλεων περνάει από κόσκινο με αναφορά τις αντιδράσεις των ψηφοφόρων. 
ΕΙΝΑΙ η περίπτωση του Γιάννη Μπουτάρη. Αυτός που έσπασε το δεξιό μπετόν μιας εικοσαετίας στο πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο μικροσκόπιο. Οι λόγοι είναι πολλοί. Αρχής γενομένης από την ένδεια της ΝΔ σε υποψηφίους. Υψηλά ιστάμενοι της συντηρητικής παράταξης στην Αθήνα δεν έχουν δυσκολία να το παραδεχθούν, όπως και να αναγνωρίσουν ότι ο Κώστας Γκιουλέκας δεν έκανε τίποτε για να κερδίσει. Δεδομένου ότι ο Μπουτάρης είναι εκπρόσωπος της αστικής κοινωνίας της Θεσσαλονίκης αλλά και της επιχειρηματικής τάξης, μπαίνει αμέσως το ερώτημα: θα μπορούσε να τον στηρίξει η ΝΔ το 2014; 
ΣΕ πρώτο άκουσμα, το ερώτημα δεν είναι, όπως λένε, ξεκούδουνο. Στο κάτω κάτω, μια τέτοια κίνηση – και μάλιστα σε αυτοδιοικητικό πεδίο – θα ταίριαζε μια χαρά στη λογική Σαμαρά για ανοίγματα στον κεντρώο ή και στον κεντροαριστερό χώρο. Πολυκομματική υποστήριξη ο Μπουτάρης είχε ήδη. Με το ΠΑΣΟΚ στα σχοινιά, γιατί να μην πάρει η ΝΔ τη θέση του στο σχήμα; Η απάντηση είναι: διότι ο ίδιος ο Μπουτάρης κάνει ό,τι μπορεί για να μην μπορεί να γίνει αυτό. 
ΠΡΟΣΕΞΤΕ: Η ΝΔ της Θεσσαλονίκης είναι, ούτως ή άλλως, πιο δεξιά από τη Δεξιά του Νότου. Αρα πρόκειται για δύσκολο ακροατήριο. Από την πλευρά του όμως ο Γιάννης Μπουτάρης δεν χάνει καμία ευκαιρία για να το προβοκάρει, να το ερεθίσει ή να το εκνευρίσει. Πάρτε τους γαλάζιους κομματικούς της συμπρωτεύουσας. Αυτοί χρεώνουν στον νυν δήμαρχο ότι αν είχε κινηθεί διαφορετικά στο θέμα της δίκης του προκατόχου του, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος δεν θα είχε βρεθεί σε δεινή θέση και δεν θα είχε φάει ισόβια. Είναι όμως αμφίβολο αν στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Μπουτάρης θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι. Ενώ δεδομένο ήταν και το μένος της Θέμιδος στην υπόθεση αυτή. 
ΠΕΡΑ όμως από τους τοπικούς μηχανισμούς, ο Μπουτάρης φροντίζει να κοντράρει και την κυβέρνηση των Αθηνών – και μάλιστα στα οικονομικά. Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης είναι αντίθετος στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της πόλης στο πρότυπο του Πειραιά. Δηλαδή Κινέζοι γιοκ στον Θερμαϊκό. Κι αυτό ακριβώς στη φάση που η Ελλάδα προσπαθούσε να ανοίξει περπατησιά στην Απω Ανατολή. Η αντίσταση Μπουτάρη στα σχέδια για το λιμάνι ερμηνεύεται ως εμμονή σε ένα αριστερό προφίλ, έστω κι αν υπάρχει το επιχείρημα της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης. 
ΚΑΙ μετά φθάνουμε στο Gay Pride του Ιουνίου. Εδώ ο δήμαρχος φαίνεται αποφασισμένος να σκανδαλίσει τη συντηρητική κοινωνία της Θεσσαλονίκης σιγοντάροντας μια εκδήλωση τύπου Γκρίνουιτς Βίλατζ. Είναι μια πρόκληση για την πόλη του Ανθιμου και της Χριστιανικής Δεξιάς. Αληθινός προβοκάτορας της πολιτικής, ο Μπουτάρης το πάει στα άκρα, δανειζόμενος μια σελίδα από το σημειωματάριο του Φρανσουά Ολάντ και μιλώντας για γάμους ομοφύλων και υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια. Κι αν για το θέμα αυτό έγινε της μουρλής στη Γαλλία, φαντασθείτε τι θα γίνει εδώ. 
ΤΟ συμπέρασμα είναι ότι ο Μπουτάρης όχι μόνο δεν συνθηκολογεί αλλά έχει σκληρύνει. Είναι μια αντίδραση κοινή στους δημάρχους που προώθησε η κοινωνία πολιτών το 2010. Φαίνεται κι από την απόφαση του Γιώργου Καμίνη – που δέχεται πόλεμο λάσπης – να είναι ξανά υποψήφιος στην Αθήνα.