[Κιόσκι] Ο εφιάλτης της Μαρμότας

Στην Ισπανία είναι η γενιά Ni – Ni – εκατοντάδες χιλιάδες νέες και νέοι που ούτε εργάζονται ούτε σπουδάζουν. Αντίθετα με το διπλό «Ούτε» των Ισπανών, οι Βρετανοί κατασκεύασαν ένα αρκτικόλεξο, το NEET, για να περιγράψουν το δράμα της πλήρους απραξίας που βιώνουν άνθρωποι από 15 έως 29 χρονών. Οι Γάλλοι υιοθέτησαν το αγγλικό αρκτικόλεξο και για τους δικούς τους νέους που βιώνουν την ίδια κατάσταση: Neither Employed nor in Education or Training. Και πριν από δύο ημέρες έμαθαν ότι οι δικοί τους ΝΕΕΤ είναι 1,9 εκατομμύρια άνθρωποι. Σχεδόν δύο εκατομμύρια που δεν λαμβάνουν κανενός είδους εκπαίδευση και δεν ψάχνουν καμία δουλειά. Δεν πιστεύουν πια ή μπορεί και να μην πίστεψαν ποτέ ότι υπάρχει μια θέση γι’ αυτούς στην αγορά εργασίας. Αυτοί οι νέοι, λέει στη Monde ο επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Νεότητας Ζοακίμ Τιμοτεό, έχουν παραδοθεί στη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει κανένα μέλλον γι’ αυτούς.

Ρεπορτάζ με τις ιστορίες τους, τις σκέψεις τους, τις αγωνίες τους εμφανίζονται το ένα μετά το άλλο στον διεθνή Τύπο. Στη γαλλική εφημερίδα ένας 25χρονος περιγράφει τη δική του Ημέρα της Μαρμότας: «Κάθε ημέρα η μητέρα μου με ξυπνάει γύρω στις δέκα και μου λέει να βγω έξω για να ψάξω για καμιά δουλειά». Πριν από μερικές ημέρες, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel είχε καταγράψει την απελπισία μιας 23χρονης Ελληνίδας. Ούτε η ίδια ούτε κάποιος από τους φίλους της πιστεύουν πια ότι θα ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.

ΚΑΘΕ ΡΕΠΟΡΤΑΖ συνοδεύεται συνήθως από πίνακες με στατιστικές που δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος, που λειτουργούν σαν πολλαπλασιαστές της τραγωδίας. Ιστορίες και αριθμοί, όμως, δημιουργούν μερικές εύλογες απορίες. Ποιος δογματισμός επέβαλε στην Ευρώπη να θυσιάσει μια ολόκληρη γενιά στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας; Και τι έκανε επιτέλους την ευρωπαϊκή ηγεσία να στρέψει το βλέμμα της σε αυτή τη γενιά των Ούτε – Ούτε ή των ΝΕΕΤ που κάποιοι θεωρούν ήδη χαμένη; Είναι ο τρόμος μιας εν δυνάμει ωρολογιακής βόμβας στα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ή η συναίσθηση ότι μια τέτοια μαζική θυσία προδίδει την ευρωπαϊκή ιδέα; Και – το πιο σημαντικό – υπάρχει χρόνος για να σωθούν αυτοί οι άνθρωποι; Ή μήπως η γερμανίδα Καγκελάριος και ο γάλλος Πρόεδρος φόρεσαν αργά τη στολή των σούπερ ηρώων για να σώσουν τη «χαμένη γενιά» από την καταστροφή με το σούπερ όπλο των προγραμμάτων κατά της ανεργίας;

Η Ευρώπη ασφυκτιά ψυχολογικά, βιάζεται να πανηγυρίσει το τέλος της κρίσης, τη σωτηρία του ευρώ, την επιστροφή στην ανάπτυξη. Αλλά δεν πρέπει να το κάνει πριν βγουν οι νέοι της από τον εφιάλτη της Ημέρας της Μαρμότας.