[Κιόσκι] Με την πλάτη στον φακό

Η αγάπη του για τη φωτογραφία γεννήθηκε στα ερείπια της Νυρεμβέργης – εκεί βρήκε το 1944 μια φωτογραφική μηχανή. Η περιέργεια έγινε πάθος. Και το πάθος έκανε τον Μάριο ντε Μπιάζι έναν αυτόπτη μάρτυρα που συνέλαβε στον φακό του μια ολόκληρη εποχή. Πρώτα το μεταπολεμικό Μιλάνο, την πόλη που λάτρεψε και έβλεπε να αλλάζει μέρα τη μέρα επουλώνοντας τα τραύματά της από το φασιστικό καθεστώς και τη ναζιστική εισβολή.

Σε εκείνο το Μιλάνο έστησε την πιο φελινική εικόνα του. Δεκάδες άνδρες στρέφουν το βλέμμα τους σε μια γυναίκα με λευκό φόρεμα που περπατά μόνη στην Πλατεία του Ντουόμο. Καθένας από αυτούς προσπαθεί να κερδίσει το δικό της βλέμμα. Αυτός που κάθεται ηδυπαθώς πάνω σε μια βέσπα, ένας άλλος με μπριγιαντίνη στο μαλλί και μια εφημερίδα διπλωμένη στην εξωτερική τσέπη του σακακιού του, ο τρίτος με τα χέρια στις τσέπες, εκείνος με το αμήχανο χαμόγελο, κάποιος που προσπαθεί να θρέψει το προσωπικό του μυστήριο με ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου. Η γυναίκα είναι η Μόιρα Ορφέι. Τσιγγάνικης καταγωγής, ποζάρει με την πλάτη στον φακό λίγα χρόνια προτού κατακτήσει το κοινό με τους «Ερωτες του Ηρακλή» και την «Αφροδίτη των πειρατών», και έπειτα ξανά με κάποιον «Ηρακλή» της Τσινετσιτά.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ λέγεται «Οι Ιταλοί γυρίζουν» και τραβήχτηκε το 1954. Δύο χρόνια μετά ο Ντε Μπιάζι ταξίδεψε στη Βουδαπέστη για να απαθανατίσει την εξέγερση που πνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά τανκς. Φωτογραφίζει σαν μη σφυρίζουν οι σφαίρες δίπλα του. Μια παράνομη ουγγρική εφημερίδα τον βαφτίζει «τρελο-Ιταλό». Ο Μάριο ντε Μπιάζι κουβαλάει το παρατσούκλι στο Ζαΐρ που γονατίζει από την ελονοσία, στο Βιετνάμ, στη Σιβηρία των 50 βαθμών Κελσίου υπό το μηδέν. Το ένα κλικ διαδέχεται το άλλο, ο τρίποδας στήνεται και ξεστήνεται, το περιοδικό Epoca δημοσιεύει τα φωτορεπορτάζ του από όλο τον κόσμο, οι αναγνώστες μαγεύονται από τη φωτογραφία της Μάρλεν Ντίτριχ στο Μόντε Κάρλο με το λάγνο βλέμμα, την κάπα με την κουκούλα να της σκεπάζει τα μαλλιά και το τσιγάρο να κρέμεται στα χείλη της.

ΤΟ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ είχε μια γνήσια καλλιτεχνική δύναμη προτού παραδοθεί στην ταχυδακτυλουργία του φότοσοπ. Και ο Μάριο ντε Μπιάζι ήταν πλέον πολύ μεγάλος όταν η φωτογραφία κατέφυγε στις υπηρεσίες της τεχνολογίας. Τα τελευταία χρόνια, μας πληροφορεί η Corriere della Sera, ζούσε σε έναν οίκο ευγηρίας και είχε αφιερωθεί στη ζωγραφική. Πριν από λίγες ημέρες τον επισκέφθηκε ένας φίλος του. Ο Ντε Μπιάζι του έδωσε έναν πίνακα. «Παρ’ τον, είναι ο τελευταίος μου», του είπε. Ο φίλος διαφώνησε. «Αλήθεια, είναι ο τελευταίος μου, κουράστηκα». Την περασμένη Δευτέρα άφησε την τελευταία του πνοή.