[Ενστάσεις] Ταξίδι στα Κύθηρα

Η εικόνα του υπονόμευε τον θρύλο του. Καβάλα πάνω στο παπί, με ένα αστείο κράνος, χωνόταν ανάμεσα στα αυτοκίνητα, έκανε ελιγμούς και μανούβρες, καβάλαγε πεζοδρόμια… Τα αυτοκίνητα του κόρναραν, εκείνος ακάθεκτος συνέχιζε.

Ο άνθρωπος με τους γκρίζους κροτάφους, τη βραχνή φωνή και τον μόνιμο αυτοσαρκασμό δεν ήταν ένα τυχαίο πρόσωπο. Από τη στιγμή, μάλιστα, που η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, ο ρόλος του έγινε κομβικός: σύμβουλος στις σχέσεις Ελλάδας – Ευρωπαϊκής Ενωσης το διάστημα της διακυβέρνησης από τον Γιώργο Παπανδρέου, συνέχισε στην ίδια θέση το διάστημα της πρωθυπουργίας Λουκά Παπαδήμου, συνέβαλε στην ετοιμασία των ελληνικών προτάσεων, παίζοντας με αριθμούς και πολιτικές. Εζησε στην κόψη για μήνες – το στρες, μάλιστα, τον έστειλε – σε μία από τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις – για μπαλονάκι στο νοσοκομείο.

Αλλά, θαρρώ, αυτό ήταν η ζωή του: μια διαρκής περιπέτεια. Μια περιπέτεια για τις ιδέες του, που τις υπεράσπιζε πάντοτε με την προσωπική ανιδιοτέλειά του, με το σώμα του. Στη χούντα, όταν η δράση του στις Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης τον οδήγησε στη σύλληψη, στην Ασφάλεια της Μπουμπουλίνας, στο στρατοδικείο, στις φυλακές Αβέρωφ και Αιγίνης, στον στρατό σε τάγμα ανεπιθυμήτων στον Εβρο… Πτυχίο, μεταπτυχιακά στο εξωτερικό, καριέρα στην Τράπεζα της Ελλάδος (όπου προσλήφθηκε με διαγωνισμό) και, από το 1983, στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στην Ευρώπη. Αριστερός και ευρωπαϊστής, θεωρούσε ότι δεν μπορούσε να είναι αριστερός αν δεν ήταν ευρωπαϊστής και το ανάποδο. Επαιξε ρόλο σε όλες τις φάσεις της δημιουργίας και της εξέλιξης της ΟΝΕ, δούλεψε για την Ελλάδα στο ευρώ και όσοι ξέρουν του πιστώνουν σημαντική συμβολή στο να μη φύγει η χώρα από το κοινό νόμισμα. Σπουδαίος διαπραγματευτής, ένας άνθρωπος που έζησε χωρίς να διαπραγματεύεται τις ιδέες του και την ακεραιότητα ως στάση ζωής.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Γιώργος Γλυνός. Οι περισσότεροι δεν τον ξέρουν, δεν εξαργύρωσε τίποτα – κι ας έχει ρίξει απίστευτα πολλή δουλειά. Στα Εξάρχεια, όπου ήταν πάντα η βάση του, ήταν ένας τυπικός Αθηναίος και στην Ευρώπη ένας καλόκαρδος Εξαρχειώτης: με τη γνώση του, τις ιδέες του, το πάθος του και το κέφι του. Πρότυπο. Πέθανε την περασμένη Τέταρτη, στα 67 του, και χθες έγινε η πολιτική κηδεία του. Εκτός από την καρδιά, του ‘κατσε κι ένας καρκίνος.

Πέρυσι τέτοιον καιρό ήμασταν στη Σύρο, όπου κορόιδευε την αρρώστια παλεύοντας για τις ιδέες του και αλωνίζοντας γύρω από την Ερμούπολη με το μηχανάκι του. Δεν μεμψιμοιρούσε, δεν ήταν στην ιδιοσυγκρασία του. Ονειρευόταν διακοπές – κάθε χρόνο ταξίδευε στα Κύθηρα.