[Ενστάσεις] Ολισθηρός κατήφορος

Και ξαφνικά, εκεί όπου οι πολιτικές δυνάμεις κωλυσιεργούσαν στην προώθηση αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, πήξαμε στα Αντιρατσιστικά. Προέκυψαν τέσσερα. Με δεδομένους τους συσχετισμούς της Βουλής, υπάρχουν τώρα τρία ενδεχόμενα.

Το πρώτο: να μη γίνει δυνατή η ψήφιση νόμου.

Το δεύτερο: μέσω διαφόρων ωσμώσεων και συμβιβασμών, να συμφωνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με την πρόταση ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ και να μας προκύψει αντιρατσιστικός νόμος βάσει του αρχικού σχεδίου.

Το τρίτο, και κατά τη γνώμη μου το χειρότερο: να γίνει νόμος του κράτους το σχέδιο νόμου που παρουσίασε χθες η Νέα Δημοκρατία. Αν συμβεί το τρίτο ενδεχόμενο, και περάσει ατόφια το εδάφιο-προσθήκη στο άρθρο 2 του Ν. 927/1979, που προωθείται, τότε, εκτός από την άρνηση του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού, θα αρχίσει να έχει νταραβέρια με τον νόμο και όποιος επιδοκιμάζει και, κυρίως, όποιος υποτιμά τη σοβαρότητα «των γενοκτονιών που αναγνωρίσθηκαν από την Ελληνική Βουλή» (οι άλλες δεν θα πειράζει). Αν π.χ. ένας ιστορικός, από τους πολλούς ιστορικούς του ελληνικού ή κάποιου ξένου πανεπιστημίου, ισχυριστεί σε ένα συνέδριο ότι τα στυγερά εγκλήματα κατά των Ελλήνων του Πόντου ήταν μεν στυγερά αλλά δεν συνιστούν γενοκτονία, διότι ο γνωστικός εξοπλισμός του ορίζει διαφορετικά τον όρο γενοκτονία απ’ ό,τι τον έχει ορίσει η ελληνική Βουλή, είναι υπόλογος για τη γνώμη του αυτή ενώπιον του νόμου!

Με άλλα λόγια, δηλαδή, στο όνομα της ποινικοποίησης του ρατσιστικού λόγου και γενικότερα του μισαλλόδοξου λόγου, ένα κόμμα του συνταγματικού τόξου, μάλιστα το μεγαλύτερο της ελληνικής Βουλής και ο κύριος πυλώνας της τρικομματικής κυβέρνησης, εισάγει ένα σχέδιο νόμου το οποίο ποινικοποιεί την αντίρρηση, ακόμα και την επιστημονική (ιδίως την επιστημονική).

Δεν είμαι ιστορικός ούτε δουλειά μου είναι να ελέγξω την τεκμηρίωση των επιστημονικών επιχειρημάτων για το αν είναι σωστότερος ο όρος γενοκτονία ή μεγάλη σφαγή. Και στις δύο περιπτώσεις ορίζεται το ίδιο, αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός. Η διατύπωση όμως του νομοσχεδίου υπόσχεται διώξεις για όσους δεν συμφωνούν με την εθνικώς παγιωμένη ορολογία. Κι αυτό κάνει δυνατή τη θεσμοθέτηση της λογοκρισίας – μάλιστα με σοβαρές ποινές για όσους αρνούνται να υποτάξουν τις γνωστικές τους επεξεργασίες σε μια κατά πλειοψηφία απόφαση της Βουλής.  

Στα αγγλικά χρησιμοποιείται ο όρος slippery slope, ολισθηρός κατήφορος, για να επισημανθεί η πλάνη της λογικής και της κριτικής σκέψης. Στην περίπτωση του αντιρατσιστικού νόμου, η επινόηση της απαγόρευσης του όντως απεχθούς λόγου οδηγεί, πάλι για κάποιους «υψηλούς» λόγους (στο όνομα του έθνους), σε νέες απαγορεύσεις της έκφρασης. Ηδη γλιστράμε επικίνδυνα…