[Διαστάσεις] Γελάσαμε πολύ σήμερα

«Να ζήσουν τα παιδιά», είπε ο ένας από τους δύο ραδιοφωνικούς παρουσιαστές. «Γιατί ειρωνεύεσαι;», τον ρώτησε ο άλλος. «Ε, τι να πω, καλούς απογόνους, χα, χα, χα!». Χα, χα, γέλασα κι εγώ πολύ με το καλαμπούρι, είχα ξεχάσει ότι πρώτιστος σκοπός της ένωσης δύο ανθρώπων εις γάμου κοινωνίαν είναι η τεκνοποίηση. Ακούω κι ένα άλλο διασκεδαστικό αστείο τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τον πρώτο γάμο ομοφυλοφίλων στη Γαλλία: ποιος είναι ο άνδρας και ποια η γυναίκα; Θα ήθελα να δω τις φάτσες του Βενσάν και του Μπρουνό αν τους έθετε αυτήν την ερώτηση ένας έλληνας δημοσιογράφος. Θα το διασκέδαζαν, είμαι σίγουρος, οι γκέι έχουν ένα δικό τους ανατρεπτικό χιούμορ.

Διαβάζω επίσης την απάντηση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης στο αίτημα του Φεστιβάλ Διαφορετικότητας Athens Pride να μεταδοθεί δωρεάν – λόγω κοινωνικού χαρακτήρα – ένα τηλεοπτικό σποτ για το Φεστιβάλ της 8ης Ιουνίου. Το ΕΣΡ απέρριψε το αίτημα, καθώς κύριος σκοπός της εκδήλωσης αυτής είναι η «προβολή των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών ατόμων στην κοινωνία και των διεκδικήσεών τους». Καθώς η σύνταξη της φράσης δεν είναι πολύ σαφής, οι εκπρόσωποι του Συμβουλίου ανέλαβαν να την εξηγήσουν: το αίτημα δεν έγινε δεκτό επειδή το σποτάκι περιέχει σκηνή με δύο γυναίκες να φιλιούνται. Χα, χα, χα, αυτό είναι το καλύτερο αστείο απ’ όλα, θα στείλω ένα μήνυμα στην Αντέλ, θα το διασκεδάσει κι αυτή πολύ.

Ας σοβαρευτούμε. Οι ομοφυλόφιλοι είναι το ίδιο «φυσιολογικοί» – αν δεχθούμε ότι υπάρχει αυτή η λέξη – με τους άλλους ανθρώπους και η μία χώρα μετά την άλλη αναγνωρίζει ότι έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων το δικαίωμα να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά. Μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους στρέιτ να βλέπουν τους γκέι να φιλιούνται στο στόμα, αλλά το ίδιο μπορεί να ισχύει και αντιστρόφως. Και δεν αποτελεί επιχείρημα: και ένας λευκός μπορεί να μη γουστάρει να βλέπει μαύρους στον δρόμο αλλά του λέμε ότι είναι ρατσιστής, όχι ότι αποτελεί ατομικό δικαίωμά του. Το μοναδικό πραγματικό ερώτημα που γεννά αυτή η συζήτηση είναι: μα γιατί να θέλουν δύο άνθρωποι, ομοφυλόφιλοι ή ετεροφυλόφιλοι, να παντρευτούν; Δεν έχουν ακούσει τη ρήση του Οσκαρ Ουάιλντ ότι «ο γάμος είναι η κυριότερη αιτία του διαζυγίου»;

Αλλά περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. Οπως επισημαίνει άλλωστε ο Μαρκ Μαζάουερ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», η όλη σύγκρουση στη Γαλλία δεν αφορά στην πραγματικότητα τους γάμους των ομοφυλοφίλων αλλά την ταυτότητα των Γάλλων και τη θέση τους στον κόσμο. Σκέπτεται κανείς τι θα γινόταν αν, αφού τελειώσει ο καβγάς για το αντιρατσιστικό, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ αποφάσιζαν να ασχοληθούν με το ίδιο θέμα;