[Ιστορίες] Η φρίκη μιας «παρηγοριάς»

Οταν ο Μασαγιόσι Ματσουμότο κατατάχθηκε στον ιαπωνικό στρατό το 1943, πίστευε πως συμμετείχε σε έναν δίκαιο πόλεμο για την απελευθέρωση της Ασίας από τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Στάλθηκε στην κατεχόμενη Κίνα να υπηρετήσει ως νοσοκόμος. Βοήθησε γιατρούς να εξετάσουν πολλές Κορεάτισσες που παρείχαν σεξουαλικές υπηρεσίες στους στρατιώτες. Οι γυναίκες αυτές, θυμάται, δεν είχαν δυνατότητα διαφυγής από την περιτειχισμένη πόλη. Οι στρατιώτες σχημάτιζαν ουρές, και λίγο προτού έρθει η σειρά τους κατέβαζαν τα παντελόνια για να μη χάνουν χρόνο. Σαν να πήγαιναν στην τουαλέτα. «Νιώθω σαν εγκληματίας πολέμου», λέει σήμερα. «Μου είναι επώδυνο να μιλάω γι’ αυτά, αλλά πρέπει».  

Οταν ήταν 14 ετών, πριν από 71 χρόνια, η Κιμ Μποκ Ντονγκ επιστρατεύτηκε από τους ιάπωνες κατακτητές της Κορέας δήθεν για να εργασθεί σε εργοστάσιο στρατιωτικών στολών. Κατέληξε σε έναν οίκο ανοχής του ιαπωνικού στρατού στη Νότια Κίνα. Υποχρεωνόταν να κάνει σεξ με δεκάδες στρατιώτες ημερησίως. Τα βράδια αιμορραγούσε. Την έσυραν στο Χονγκ Κονγκ, στην Ινδονησία, στη Σιγκαπούρη – εκεί τη βρήκε το τέλος του πολέμου, το 1945. Κράτησε το μυστικό της για χρόνια. Ο άνδρας που παντρεύτηκε πέθανε χωρίς να γνωρίζει. «Δεν θα ζήσω πολύ ακόμα», λέει σήμερα. «Αλλά πρέπει να σας πω την ιστορία μου γιατί δεν θέλω να επαναληφθούν τα λάθη».

Έως και 200.000 γυναίκες από την Κίνα, την Κορέα και τη Νοτιοανατολική Ασία έγιναν σκλάβες του σεξ χάριν των ιαπώνων στρατιωτών πριν και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα Μαΐου, ο εθνικιστής δήμαρχος της Οσάκα, Τορού Χασιμότο, προκάλεσε σάλο υποστηρίζοντας πως το σύστημα ήταν «απαραίτητο» ώστε να διατηρείται η στρατιωτική πειθαρχία και να ανακουφίζεται το πλήθος των ανδρών «που διακινδύνευαν τη ζωή τους μέσα σε μια θύελλα από σφαίρες». Τη Δευτέρα, ο Χασιμότο συγκάλεσε συνέντευξη Τύπου, φάνηκε σαν να ετοιμαζόταν να απολογηθεί, κατέληξε να ισχυριστεί (ψευδώς) πως δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν εμπλοκή του κράτους και τέλος πάντων, τα ίδια έκαναν κι οι άλλοι. «Εχω ακούσει γι’ αυτές τις «γυναίκες παρηγοριάς» αλλά μου φαίνονται η μικρότερη των ωμοτήτων που συνέβησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τι να ασχολούμαστε τώρα;» σχολίασε το ίδιο βράδυ μια κυρία στη σχετική ανάρτηση (έλληνα) φίλου στο facebook. Σωστό. Εχουμε και κρίση.