[Ενστάσεις] Λευτεριά στην πόλη

Ανήκει στα χαρακτηριστικά του αναδελφισμού μας, της ιδιοπροσωπίας μας, του ελληνικού εξαιρετισμού. Ενας με μία ντουντούκα, δύο για το πανό και δύο για μπούγιο είναι αρκετοί. Πέντε άνθρωποι μπορούν όποτε θελήσουν να συναντηθούν κάτω από ένα πανό και να διαδηλώσουν στο κέντρο της πρωτεύουσας, καταμεσής στους κεντρικούς δρόμους, εργάσιμες ημέρες και ώρες, κάνοντας τη ζωή της πόλης κόλαση.

Το αίτημα πάντα θα υπάρχει. Συνήθως είναι εργασιακή διεκδίκηση, αλλά μπορεί να είναι για να διατρανώσουν τις ιδεολογικές πεποιθήσεις τους ή να διαμαρτυρηθούν για κάποιον υπαρκτό ή φανταστικό αυταρχισμό. Σημασία δεν έχει το αίτημα, πολλές φορές άλλωστε το αίτημα είναι σοβαρό. Σημασία έχει ότι προκειμένου να διεκδικηθεί το αίτημα την πληρώνουν οι άνθρωποι.

Πρώτα απ’ όλα οι οδηγοί, όσοι έχουν την ατυχία να κινούνται με αυτοκίνητο στην ευρύτερη περιοχή. Στη συνέχεια τα μαγαζιά, η εμπορική κίνηση – χωρίς την οποία το κέντρο σιγά σιγά μετασχηματίζεται σε υποβαθμισμένη περιοχή.

Στο παρελθόν έγιναν πολλές προσπάθειες να κοπεί αυτή η κακή συνήθεια. Μικρές ομάδες μπορούν ανέτως να πορευθούν διαδηλώνοντας από τα πεζοδρόμια. Αλλά όποιος τόλμησε να το εκφράσει, έστω ως γνώμη, αναγκάστηκε να λουστεί τα εύηχα λόγια της δημοκρατίας. Και στο κάτω κάτω, η διαδήλωση συμβολίζει την ελευθερία μας να διαδηλώνουμε, τι την κάναμε τη δημοκρατία;

Από συμβολισμό σε συμβολισμό, η πρωτεύουσα ρήμαξε. Αλλά στη σημερινή Ελλάδα φαίνεται ότι οι συμβολισμοί έχουν μεγαλύτερη αξία από την πραγματικότητα. Ο προτελευταίος που τόλμησε ανοιχτά να διεκδικήσει «λευτεριά στην πόλη», ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, έγινε αμέσως παραλήπτης των γνωστών εύηχων χαρακτηρισμών. Και χθες ήρθε ή ώρα του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Νίκου Δένδια. Αναφερόμενος στα σχέδιά του να προωθήσει νομοσχέδιο ώστε να μην μπορούν να κλείνουν τους δρόμους διαδηλώσεις με λιγότερα από 200 άτομα βρήκε απέναντί του τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο. Ο οποίος, ακόμη μία φορά, προσέφυγε στην κοινοτοπία της Μεταπολίτευσης. Στους συμβολισμούς.

Ο κ. Παναγόπουλος, βεβαίως, μίλησε για «ατομικά, συλλογικά, δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα». Παραβλέποντας ότι δεν απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις αλλά το αυτονόητο δικαίωμα ελάχιστων συγκεντρωμένων να διαλύουν την κοινωνική και την εμπορική ζωή.

Τόσα ταξίδια έχει πάει στην Ευρώπη ως συνδικαλιστής ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Δεν έχει αναρωτηθεί άραγε γιατί αυτό το χάλι της Αθήνας, να σταματάει η κίνηση στο κέντρο από άπειρες καθημερινές διεκδικήσεις, δεν συμβαίνει πουθενά αλλού; Τι στο καλό, χούντα κυβερνάει στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στο Βερολίνο, στη Μαδρίτη;