[Αγιογραφίες] Αστεράκια

ΚΑΙ πολύ κράτησε; Πάντως, η κατάρρευση του πεντάστερου κινήματος του Μπέπε Γκρίλο στις αυτοδιοικητικές εκλογές είναι άλλη μια ένδειξη της μεγάλης ρευστότητας των πολιτικών εξελίξεων στη Γηραιά Ηπειρο. Αν τον Φεβρουάριο η κάλπη ήταν γκαστρωμένη, προχθές Κυριακή είχαμε αποβολή.

ΟΙ Γκριλίνι δεν θα εμφανιστούν πουθενά στον δεύτερο γύρο του Ιουνίου. Ακόμη και στη Σιένα, πόλη που είχε θέσει ως στόχο ο Γκρίλο, το εθνικό 25% των βουλευτικών συρρικνώθηκε σε ποσοστό της τάξεως του 8%. Γιατί στόχος η Σιένα; Διότι είναι έδρα της ιστορικής τράπεζας Monte dei Paschi, που είχε εμπνεύσει ένα φίνο δοκίμιο στον ποιητή Εζρα Πάουντ, όταν αυτός, τη δεκαετία του ’30, παρανόησε και αποφάσισε να ασχοληθεί με τα οικονομικά βάζοντάς τα με τη «διεθνή τοκογλυφία». Η τράπεζα έμπλεξε σε σκάνδαλο και ο Γκρίλο θεώρησε ότι αυτό θα λειτουργούσε καταλυτικά για τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων της πόλης. Υπολόγισε λάθος!

ΠΟΤΑΜΟΥΣ αναλύσεων είχε προκαλέσει το 25% του Γκρίλο. Εν πολλοίς είχε περιγραφεί ως κύμα αντισυστημικού αντιευρωπαϊσμού. Σωστό. Μόνο που τα κύματα σκάνε στην ακτή και ο αφρός χάνεται. Η ψήφος διαμαρτυρίας έχει τη δύναμη της οργής αλλά μπορεί εύκολα να ξεθυμάνει. Γιατί; Διότι μετά την καταγγελία οι ψηφοφόροι περιμένουν πρόταση και δείγμα γραφής. Ο Γκρίλο όμως έδωσε σόου πολιτικού μηδενισμού. Στην κυβέρνηση δεν ήθελε να μπει, με κανέναν δεν ήθελε να συνεργαστεί – άρα; Αρα, οι ψηφοφόροι ξαναγύρισαν στα μαντριά και οι Γκριλίνοι στα μονοψήφια νούμερα. Αν δεν μπορείς να βγεις από τη λογική της μειοψηφίας, ε, ξαναγίνεσαι μειοψηφία. Τα ποσοστά μοιράστηκαν, λοιπόν, επάνω στους κλασικούς άξονες και οδεύουμε προς κλασικές μάχες Αριστεράς – Δεξιάς στις 9 και 10 Ιουνίου. Πάμε σαν άλλοτε, δηλαδή. Μάλιστα, το καλό αποτέλεσμα της Κεντροαριστεράς υπό τον φρέσκο Πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα προσφέρει ένα μάθημα που καθρεφτίζει τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Μια σωστή κυβερνητική διαχείριση – η περίπτωση Σαμαρά εν Ελλάδι – δίνει αμέσως πόντους.

ΓΚΡΙΛΟ στην Ελλάδα δεν έχουμε. Εχουμε όμως αναρίθμητους απερίγραπτους και απερίγραπτες στον ΣΥΡΙΖΑ και στους ΑΝΕΛ. Τους πουσάρουν διάφοροι στα ΜΜΕ καλλιεργώντας την εντύπωση ότι η νέα ελίτ της πολιτικής θα φοράει μπλουζάκι με παπαγάλο ή θα μπουρδολογεί ακατάσχετα, απειλώντας τους πάντες και τα πάντα. Ευτυχώς, δεν είναι έτσι. Τα εκλογικά σώματα δεν αυτοκτονούν πλέον. Κι αυτό γιατί το πλεόνασμα ενημέρωσης – με τη βοήθεια και των social media – εκθέτει πολύ γρήγορα αυτούς που εξίσου γρήγορα αναδεικνύει. Λίγο σαν τους ήρωες των ριάλιτι που πρώτα κερδίζουν τη δημοσιότητα και μετά ξεφτίζουν κι ευτελίζονται. Η Ευρώπη του 1930 έχει ακριβώς αυτή τη διαφορά από την Ευρώπη του 2013. Τότε η μισαλλοδοξία και ο αρνητισμός μπορούσαν να ανθίσουν στις δημοκρατίες του ημίφωτος. Τώρα η διαφάνεια είναι στοιχείο του δημόσιου βίου. Οι κρίνοντες κρίνονται και, βέβαια, ως κρινόμενοι δεν βγαίνουν κερδισμένοι.

ΤΟ συμπέρασμα είναι πως κανείς δεν είπε ότι δεν είναι υγιής και αναγκαία η αμφισβήτηση. Αλλά από μόνη της δεν αρκεί σε μια εποχή που αμφισβητεί τα πάντα – ακόμη και τους αμφισβητίες.