[Στην ανάπαυλα] Η Κλάιν στην πασαρέλα κι ο Καβάφης στο λαχείο
![[Στην ανάπαυλα] Η Κλάιν στην πασαρέλα κι ο Καβάφης στο λαχείο](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ολα τα ρίχνουμε στην κρίση και στην ύφεση. Σωστά ή λάθος, το τοπίο πάντως είναι του σχιζοφρενούς. Δεν υπάρχει καμία συνέχεια, συνέπεια, ειρμός, λογική, συνοχή, χαρά ή έστω λύπη. Μόνο ένας καταιγισμός εικόνων και ήχων που κανένας δεν μπορεί να μοντάρει να δούμε, να καταλάβουμε και να συγκινηθούμε ή να γελάσουμε με την ταινία της ζωής μας.
Στο μετρό, ένα παραγεμισμένο βαγόνι με ανθρώπους δίχως βλέμμα, άδεια σώματα να λικνίζονται αργά παλαντζάροντας στον ρυθμό του συρμού σαν φύκια στον βυθό.
Οι γυναίκες, πιο πολλές με σακούλες πλαστικές, όλο εξογκώματα σαν να προσπάθησαν να στριμώξουν εκεί μέσα όλη τους τη ζωή, μια εφημερίδα στη μασχάλη οι άντρες, οι νέοι με ακουστικά. Τα άσπρα καλώδια σαν να τα γεννάνε τ’ αυτιά τους, ενώνονται στο στήθος κι ύστερα πάνε να βρούνε το μαύρο γυαλιστερό φετίχ της εποχής. Κι όλο αυτό να τρέχει κακοφωτισμένο κάτω από τη γη στο σκοτεινό λαγούμι των καιρών.
Εκεί κάτω, στα έγκατα της πόλης, όλοι κάνουμε πως δεν σκεφτόμαστε τίποτα. Προσπαθούμε, και κοίτα να δεις αυτό το καταφέρνουμε, να φανούμε αμέτοχοι της συνειδήσεως. Ασπαστοι, αδιάφοροι, κάπως υπεράνω και με το μάτι «σπίτι ακατοίκητο».
ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ σταματάει το υπόγειο τρένο και βλέπεις από το παράθυρο έναν σταθμό με αγάλματα άλλων καιρών, μοντέρνες κατασκευές, κτερίσματα σε πλέξιγκλας, εντοιχισμένους πίνακες, όλα περικυκλωμένα γύρω γύρω, πάνω κάτω από έναν γκρι απαστράπτοντα γρανίτη σαν τεράστιο κενοτάφιο υπερπολυτελείας.
Σκέφτεσαι, βλέπεις, όλη την Ελλάδα κλεισμένη σε αυτό το υπόγειο ταξίδι ν’ αργοσαλεύει σε τροχιά προδιαγεγραμμένη και δεν φωνάζεις, δεν μιλάς, έστω ένα σημάδι, μια κίνηση, ένα βλέμμα, τίποτα.
Ολοι εκεί κάτω μουγκοί στον υπόγειο της συνενοχής.
Πολλά μέτρα πάνω απ’ το κεφάλι μας, πολιτικοί γυαλίζουνε καριέρες, τράπεζες αλλάζουν χέρια, όνομα, κεφάλαια, δάνεια και βάζουν τη ζωή στον τόκο. Σαλτιμπάγκοι της πεντάρας βγάζουν πολιτικούς δεκάρικους επί σκηνής, συνοδεία λαϊκής ορχήστρας. Τα ποτά δικά σας. Στο ίδιο τσουβάλι το Αντιρατσιστικό, ο Ακης, η Ναόμι Κάμπελ – Κλάιν, ο Μπέκαμ που αποχωρεί και κλαίει, το μπλουζάκι της κυρίας στη Βουλή και ο Καβάφης στο λαχείο.
ΣΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ δεν προλαβαίνει να ζεσταθεί η καρέκλα από τον πισινό της εκπάγλου μεσημεριανίδας, και πιάνει στασίδι ο βουλευτής, ο τραγουδιστής, ο «κάνε παιχνίδι» κι ο «δεν μ’ αφήνετε να ολοκληρώσω».
Στα γήπεδα πέφτουν ομάδες, πέφτουν κεφάλια, τραμπούκοι με ντοκτορά προεδρεύουν με τσαμπουκά χουλιγκάνου.
Εν τω μεταξύ, το μετρό συνεχίζει να ταξιδεύει. Στριμωγμένος ανάμεσα σε μια, από Πολωνία την κόβω, κι έναν Ελληνα, σίγουρα από Μπουρνάζι μεριά, κάνω από μέσα μου ελεύθερα στιχάκια για να ξεφύγω. (Από ποιον; Από πού;). «Εδώ κάτω στο μετρό βρέθηκα να μετρώ το μέτρο της ζωής»… και άλλα νοσηρά παρόμοια.
Πιο δίπλα ένας που τον λένε Σπύρο κι αγαπάει τη Νάτελ(;), εξομολογείται στον κολλητό του:
«Της το τουίταρα πρωί πρωί προτού πέσω για ύπνο. Ακου τουίτ μαλάκα:
“Και βάφω τις κουρτίνες
Στο χρώμα που μισ…
Που μη… σώσεις και γυρίσεις”».
Στον επόμενο σταθμό Μέγαρο μετά μουσικής. Να δούμε τώρα. Θ’ ανοίξουν οι πόρτες;
Google news
