[Κιόσκι] Η Αντέλ στην Πλατεία των Απομάχων

Πιθανότατα ποτέ μια κοινωνία δεν έχει εκθέσει με τέτοια αίσθηση συγχρονισμού τις αντιφάσεις της. Την ώρα που στις Κάννες θριάμβευε το τρίωρο έπος ενός λεσβιακού έρωτα, η Πλατεία των Απομάχων στο Παρίσι γέμιζε από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που εξέφραζαν την αντίθεσή τους στο δικαίωμα των ομοφυλοφίλων να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά. Στο γαλλικό θέρετρο που φιλοξενεί το μεγαλύτερο φεστιβάλ του κόσμου πρωταγωνιστούσαν ένας γαλλοτυνήσιος σκηνοθέτης και μια ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Στη γαλλική πρωτεύουσα, οι πρωταγωνιστές θα περηφανεύονταν για την καθαρότητα του αίματός τους. Η Libération αποτύπωσε τα πρόσωπά τους. Είναι κάποια Μπεατρίς Μπουρζ που δίνει διαλέξεις σε ένα καθολικό ινστιτούτο το οποίο συνδέεται με την άκρα Δεξιά και επιδεικνύει το διαζύγιό της ως πειστήριο μοντερνισμού· μια Φριζίντ Μπαρζό, άλλοτε τραγουδίστρια ενός συγκροτήματος ροκ και σήμερα ενσάρκωση της νεοσυντηρητικής σάτιρας· μια Λιντοβίν ντε λα Ροσέρ, φανατική καθολική, μητέρα τεσσάρων παιδιών· ένας Τιγκντιάλ Ντερβίλ, πατέρας έξι παιδιών και με αντιστασιακό παρελθόν στο σύμφωνο συμβίωσης.

 Η διαφορά, όμως, δεν βρίσκεται μόνο ανάμεσα στα πρόσωπα που σήκωσαν τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και τα πρόσωπα που σήκωσαν το λάβαρο κατά του γάμου των γκέι στο Παρίσι. Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στην υποδοχή των δύο γεγονότων. «Η ζωή της Αντέλ» δεν σκανδάλισε το κοινό της, δεν έκανε τους κριτικούς να βγουν από τα ρούχα τους. Η ιστορία αυτού του λεσβιακού έρωτα υμνήθηκε για την αισθητική της αρτιότητα, η συναισθηματική αγνότητα ήταν απολύτως ευδιάκριτη στα δύο εφηβικά σώματα που ενώνονταν. Η Αντέλ δεν προκάλεσε όπως «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι», δεν δίχασε όπως η «Η Αυτοκρατορία των αισθήσεων», παρά το γεγονός ότι και στον έρωτα των δυο κοριτσιών, όπως στον έρωτα του αμερικανού μεσήλικα και της νεαρής Γαλλίδας ή του ξενοδόχου και της καμαριέρας στην προπολεμική Ιαπωνία δεν επιστρατεύθηκε κανένας υπαινιγμός για να αποτυπωθεί το πάθος.  

ΝΑ ΟΜΩΣ που η νιοστή διαδήλωση κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων στο Παρίσι, ο όγκος και ο παλμός της εξέπληξαν. Η δυναμική αυτής της Γαλλίας είναι δεδομένη, το ερώτημα είναι πλέον η αντοχή της στον χρόνο. Η Monde ρωτά τους ειδικούς εάν ο Μάης του ’68 έχει εξαντλήσει το ιδεολογικό του οπλοστάσιο, εάν έχασε το κοινωνικό του κεφάλαιο, εάν ένας «άλλος» Μάης, αυτός που σιωπούσε εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, παίρνει τη δική του ρεβάνς. Ο ιστορικός των ιδεών Φρανσουά Κισέ διαπιστώνει ότι εκτός από την Αντέλ θριαμβεύει και ο αντιπροοδευτισμός, η φιλόσοφος Σαντάλ Ντελσόλ, συντηρητική η ίδια, βλέπει να γεννιέται μια συντηρητική Αριστερά. Και η γενιά του Μάη; Μάλλον θα περιμένει τη συνέχεια στην οθόνη.