[Ιστορίες] Ετών 17

«Κύριε διευθυντά, αυτή η επιστολή ίσως είναι η μοναδική εναλλακτική λύση που έχω απέναντι στην αυτοκτονία. Hταν η είδηση μιας αυτοκτονίας μέσα στην Παναγία των Παρισίων αυτή που με ώθησε να γράψω. Eνας άνδρας, οπαδός της Aκροδεξιάς, αφαίρεσε με θεαματικό τρόπο τη ζωή του σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον νόμο υπέρ των γάμων των γκέι που ψήφισε η γαλλική Εθνοσυνέλευση.

Παρά τις διδασκαλίες της χριστιανικής ηθικής, πιστεύω πως η αυτοκτονία είναι μια σεβαστή πράξη· η συγκεκριμένη αυτοκτονία όμως μου φαίνεται ως η μάταιη πράξη ενός τρελού. Η ζωή των άλλων συνεχίζεται και μετά το τέλος της δικής μας. Το να πεθαίνεις για να αντισταθείς στην εξέλιξη της κοινωνίας σημαίνει ότι υπερεκτιμάς τις δυνάμεις σου.

Αντιδρώντας στην ιστορική κίνηση της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, η ιταλική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να ακολουθήσει τα βήματά της. Μια υπόσχεση πιο κενή και από την πράξη ενός τρελού. Oλοι γνωρίζουμε πως η χώρα μας είναι ο τελευταίος μαθητής της τάξης. Η ιταλική κουλτούρα ανατριχιάζει στη σκέψη πως δύο άνθρωποι του ιδίου φύλου μπορεί να αγαπιούνται.

Είμαι γκέι, 17 χρόνων, και αυτή η επιστολή είναι για μένα η ύστατη εναλλακτική στην αυτοκτονία σε έναν κόσμο που δεν με αποδέχεται παρ’ ότι γεννήθηκα έτσι. Κότσια δεν έχει όποιος αυτοκτονεί στο κατώφλι των 80 ετών αλλά όποιος επιβιώνει της εφηβείας κουβαλώντας ένα τέτοιο βάρος, γνωρίζοντας πως δεν έχει κάνει τίποτε κακό, απλώς ακολούθησε τα συναισθήματά του. Αν υπήρχε λίγο λιγότερη προκατάληψη και λίγο περισσότερη χριστιανική συμπόνια, όσοι μισούν θα έπαυαν να το κάνουν γιατί αυτοί, από κάποια άγνωστη και άδικη θεία βούληση, στάθηκαν τυχεροί. Εγώ δεν ζητώ να ψηφίσει το Κοινοβούλιο νόμο για τους γάμους των γκέι – δεν είναι τόσο ριψοκίνδυνοι – ζητώ να με ακούσουν.

Eνα κράτος που λέγεται πολιτισμένο δεν μπορεί να εγκαταλείπει τα παιδιά του. Δεν επιτρέπεται να ζει χωρίς έναν νόμο εναντίον της ομοφοβίας, ένα κακό που σπρώχνει πολλά παιδιά στην αυτοκτονία. Δεν υπάρχει τίποτα το μιαρό στο να είσαι αυτό που είσαι, το πραγματικό κουσούρι είναι να ζεις προσποιούμενος ότι είσαι κάτι διαφορετικό.         

Δεν είμαστε δαίμονες, δεν μας άγγιξε ο Διάβολος στα γεννοφάσκια μας, είμαστε απλώς οι άτυχοι εταίροι μιας αβέβαιης μοίρας. Αλλά υπερήφανοι γι’ αυτό. Και ζητάμε μόνο να ζήσουμε».