Το φαινόμενο της σφαλιάρας
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στη βράση κολλάει το σίδερο – όχι ο νόμος: αυτή την απλή αλήθεια επιμένουμε να αγνοούμε, εφευρίσκοντας ένα πρόβλημα για κάθε λύση. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο είναι η τελευταία επιβεβαίωση…
Προσέξτε: η Ελλάδα διαθέτει νόμο κατά των φυλετικών διακρίσεων από το 1979 – επί του αειμνήστου Καραμανλή. Πόσες φορές έγινε χρήση του νόμου αυτού; Μία φορά, εναντίον του Πλεύρη. Μία…
Τι έχουμε τώρα; Την άνοδο της Χρυσής Αυγής, που παίρνει 10% στις δημοσκοπήσεις και ονειρεύεται να γίνει η ελληνική Χεζμπολάχ. Και πώς θα το αντιμετωπίσουμε; Με τον μόνο τρόπο που ξέρουμε – θα φτιάξουμε έναν νόμο. Αλλά όταν το πρόβλημα είναι καυτό η νομοθέτηση γίνεται προβληματική – το έχουμε πληρώσει στο παρελθόν αλλά δεν μας έγινε μάθημα…
Οι νόμοι
Την ώρα που ο Κασιδιάρης έριχνε τα χαστούκια στη Λιάνα Κανέλλη το μόνο που ακουγόταν ήταν τα «όχι, όχι» του Γιώργου Παπαδάκη. Καμία προτροπή σε ρατσιστική βία – με τον ταπεινό ποινικό κώδικα αντιμετωπίζεται η συγκεκριμένη περίπτωση φασιστικού τύπου βίας.
Αλλά το χειρότερο – που κανένας νόμος δεν μπορεί να το περιλάβει – ήταν το πολιτικό αποτέλεσμα της σφαλιάρας: αντί να καταρρεύσει, η Χρυσή Αυγή αύξησε τα ποσοστά της!
Τι σημαίνει αυτό; Οτι όσοι αντιφασιστικοί νόμοι κι αν περάσουν οι φασίστες δεν αναχαιτίζονται νομικά. Βεβαίως και πρέπει να αντιμετωπιστούν με βάση τη νομιμότητα – παράδειγμα η αποβολή του Ηλιόπουλου από τη Βουλή – αλλά το σημαντικό είναι να καταρρεύσουν πολιτικά.
Ποια πολιτική σημασία έχει να του κόψουν την επιχορήγηση αν ο κάθε Καιάδας μπορεί να συγκεντρώνει μερικές εκατοντάδες οπαδούς σε κάθε του εμφάνιση, σε μία περίοδο όπου κανείς δεν πηγαίνει σε κομματικές συγκεντρώσεις; Καμία σημασία.
Αν όμως διωχθεί μέσω κάποιου αντιρατσιστικού νόμου και «ηρωοποιούμενος» επαναλάβει το πολιτικό φαινόμενο της σφαλιάρας θα έχει και θα παραέχει σημασία. Και το παιχνίδι θα έχει χαθεί…
Google news
