[Κιόσκι] Τέσσερις κλώνοι κι ένας επίγονος

Την εποχή που ο Χένρι Κίσινγκερ ήταν πανίσχυρος, ο αμερικανικός Τύπος τον αποκαλούσε «πραγματικό πρόεδρο». Η συχνότητα με την οποία ταξίδευε έκανε τους διπλωματικούς συντάκτες να υποθέτουν ότι υπήρχαν πέντε Κίσινγκερ – ο πραγματικός και τέσσερις κλώνοι. «Μα, πώς είναι δυνατόν να συμπάθησαν οι Αμερικανοί έναν Γερμανό που έφυγε στα 15 του από τη χώρα του για να ξεφύγει από τους Ναζί;» τον είχε ρωτήσει ένας δημοσιογράφος κάποτε. «Ενεργούσα πάντα μόνος μου και στους Αμερικανούς αρέσει πολύ αυτό. Οι Αμερικανοί λατρεύουν τον καουμπόη που πηδάει από το άλογό του στην ατμομηχανή για να αναλάβει τον έλεγχο του τρένου».

Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel δεν μπορεί παρά να βλέπει με κάποια συμπάθεια αυτό το παιδί της Γερμανίας που κατάφερε να γίνει ο «πραγματικός πρόεδρος» μιας υπερδύναμης. Το γεγονός ότι συμβόλισε το πιο σκοτεινό πρόσωπο της αμερικανικής διπλωματίας είναι ασφαλώς σημαντικό. Αλλά πολλά μπορείς να συγχωρήσεις σε έναν άνθρωπο που σε τρεις μέρες κλείνει τα 90 του χρόνια. Η διπλωματική του εργασία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, εξάλλου, ήταν για τον Κλέμενς φον Μέτερνιχ, τον αυστριακό πολιτικό που την εποχή των εθνικών επαναστάσεων πολέμησε με νύχια και με δόντια την παραμικρή αλλαγή συνόρων. Ο «Κλήμης», όπως αποδόθηκε το μικρό όνομα του Μέτερνιχ στην Ελλάδα, ενέπνευσε όσο κανείς άλλος τον Κίσινγκερ. Το αποτέλεσμα ήταν μια ογκωδέστατη διπλωματική εργασία 338 σελίδων, γεγονός που ανάγκασε το πανεπιστήμιο να θέσει από τότε πλαφόν.  

ΤΟ ΕΙΔΟΣ της ρεαλπολιτίκ που υπερασπίστηκε ο Κίσινγκερ έκανε εξαιρετικά αντιπαθή στον υπόλοιπο πλανήτη έναν άνθρωπο που στην πραγματικότητα διψούσε για αναγνώριση. Στον κόσμο του η αναταραχή ήταν πιο επικίνδυνη από την αδικία και μια λειτουργική ισορροπία δυνάμεων πιο σημαντική από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η αδυναμία να εντοπίσει κανείς οποιοδήποτε ίχνος ηθικής αναστολής σε έναν διπλωμάτη που έμοιαζε κρυμμένος στο σκοτάδι του παρασκηνίου ακόμη κι όταν λουζόταν στο φως έγινε η μαγιά των μύθων που δημιουργήθηκαν γύρω από το πρόσωπό του. Ο Κίσινγκερ δεν έγινε ποτέ «Χένρης» στην Ελλάδα. Αλλά πολλοί επιμένουν να του αποδίδουν κάτι που δεν είπε ποτέ: ότι ο μόνος τρόπος για να τιθασεύσεις τους Ελληνες είναι να πλήξεις τη γλώσσα τους και την ιστορία τους.

Το γερμανικό περιοδικό, πάλι, αναζητεί εναγωνίως επιγόνους του τέρατος. Και τους βρίσκει σε έναν πολιτικό υπεράνω πάσης υποψίας, τον Μπαράκ Ομπάμα. Τι άλλο μπορεί να είναι οι δολοφονίες ακραίων ισλαμιστών στο Πακιστάν, η επιφυλακτικότητά του να επέμβει στη Συρία, η σιωπή του απέναντι στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα ή τη Σαουδική Αραβία εκτός από σαφή δείγματα «νεοκισινγκερισμού»; Δεν πειράζει. Είναι καλύτερα να πιστεύουν για σένα ότι είσαι ο Κίσινγκερ παρά ο Αντίχριστος.