[Ιστορίες] «Αυτό το μούτρο του μέτοικου»

«Είναι ευγενής, τρυφερός, λίγο υπερβολικά νωχελικός, αλλά τουλάχιστον αυτός απολαμβάνει τη ζωή, είναι εξωτικός, γοητευτικός, συχνά με όμορφα κορίτσια, μοιάζει να του αρέσουν έφηβες, δίκιο έχει· είναι ένας δημοκράτης, άνθρωπος της Αριστεράς, αλλά όχι βίαιος, καθόλου εξτρεμιστής, τα τραγούδια του είναι στρατευμένα, λίγο οικολογικά, αλλά με τον δικό του τρόπο, η πόρτα του είναι πάντα ανοιχτή, και όμως συχνά μοιάζει μόνος, τραγουδά τόσο καλά τη μοναξιά του, την ελευθερία του, αυτό το μούτρο του μέτοικου, αν ξύριζε το μούσι, θα έβλεπες ότι είναι πολύ πιο νέος, η φωνή του είναι απαλή, γοητεύει, κοιμίζει λίγο καμιά φορά, αλλά κυρίως σε κάνει να ονειρεύεσαι, είναι Ελληνας, Αιγύπτιος, Εβραίος, λένε ότι μένει στη Βραζιλία ή στην Ισπανία κάποιους μήνες τον χρόνο· πάντως ταξιδεύει πολύ, κρίμα, δεν τον βλέπουμε πολύ στη Γαλλία, έχει σίγουρα επιτυχία στο εξωτερικό χάρη στις γλώσσες που γνωρίζει· ήταν φίλος του Μπρασένς, που τον βοήθησε στο ξεκίνημά του, δεν έπεφτε έξω ο Ζορζ· ο Μπρασένς και αυτός είναι ίδια οικογένεια, αυτοί οι τύποι ξέρουν να γράφουν, όχι όπως σήμερα.

Σύμφωνοι, η φωνή είναι λίγο μονότονη, αλλά αυτοί δεν είναι τραγουδιστές, είναι ποιητές, στην παράδοση των τροβαδούρων. Τώρα, με τα ηχητικά τους εφέ, τα συνθεσάιζερ, με τις ηλεκτρικές τους κιθάρες, δεν καταλαβαίνεις τίποτε από αυτά που λένε, έχουν όμως πραγματικά κάτι να πουν; Θα το ξέραμε.

Τουλάχιστον αυτός, παίζει ωραία κιθάρα, είναι ρομαντικό, είναι μελωδικό, είναι απαλό. Υπάρχει όμως και ρυθμός, μας έχει φέρει μερικά τραγούδια που γκρουβάρουν ωραία, από τη Λατινική Αμερική. Δεν του πολυφαίνεται, αλλά στις συναυλίες φτιάχνει ωραία ατμόσφαιρα.

Εχει επίσης τους μουσικούς του, ξέρει πώς να τους διαλέγει, δεν προσποιούνται, παίζουν πραγματικά, είναι άτομα σοβαρά. Η νεαρή τραγουδίστρια που τον συνοδεύει ξέρει να κάνει τα πάντα, έχει όμορφη φωνή, παίζει πιάνο, βιολί· νομίζω ότι είναι μαζί – σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε γιατί είναι ωραίο ζευγάρι. Εχει ωραία μελαγχολικά μάτια, ακόμα και όταν χαμογελάει…».

Τέλη της περασμένης χρονιάς, ο Ζορζ Μουστακί κυκλοφόρησε στη Γαλλία (Editions de l’Archipel) το «Μικρό αλφαβητάρι ενός εραστή του γαλλικού τραγουδιού». Εξιστορούσε σε αυτό μισό αιώνα μουσικής, παθών και συναντήσεων. Περιλάμβανε και ένα σύντομο λήμμα για τον εαυτό του. Και μετά, «όσο κοιμόταν, όσο ονειρευόταν, οι δείκτες γύρισαν, είναι πολύ αργά».