[Εμπιστευτικά] Τι φοβούνται;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αν δεν απατώμαι, ζούμε σε μια δημοκρατία στην οποία (παρά τις αδυναμίες της…) ουδείς μπορεί να προσάψει έλλειψη δημοκρατικότητας.
Αν δεν απατώμαι, ζούμε σε μια πλουραλιστική και ανοιχτή κοινωνία στην οποία καθημερινά διατυπώνονται με στεντόρεια φωνή ακόμη και οι πιο αδιανόητες απόψεις, εκφράσεις και ύβρεις.
Αν δεν απατώμαι, ζούμε σε μια χώρα όπου ο καθένας ασκεί ανεμπόδιστα το δικαίωμα σε όποια ακρότητα ή αμετροέπεια φυτρώνει στο κεφάλι του.
Αν δεν απατώμαι, ζούμε σε μια Πολιτεία όπου η έλλειψη ορίων αποτελεί περίπου δημοκρατικό κεκτημένο και όπου ο καθένας θεωρεί αυτονόητο να ασκεί το δικαίωμά του, το γούστο του ή την ιδέα του χωρίς κανέναν περιορισμό ή συγκράτηση.
Αυτά δεν μπορεί νομίζω να τα αμφισβητήσει κανείς.
Είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα στην οποία οι έννοιες του νόμου και της τάξης θεωρούνται εχθρικές ή καταπιεστικές.
Είμαστε σίγουρα η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα στην οποία η συντεταγμένη Πολιτεία αντιμετωπίζεται ως αντίπαλος.
Και ούτε υπάρχει άλλη χώρα στην οποία να λειτουργεί ένα τόσο ισχυρό σύστημα υπαρκτής ασυδοσίας στο όνομα της αντίδρασης σε κάποια ανύπαρκτη ανελευθερία.
Με άλλα λόγια, στη σημερινή Ελλάδα έλλειμμα δημοκρατίας δεν υπάρχει.
Παρ’ όλα αυτά, ζούμε σε μια κοινωνία όπου το επίπεδο της βίας έχει ανέβει δραματικά. Κοινωνική βία, οικογενειακή βία, πολιτική βία, ρατσιστική βία…
Αλλά όταν κάποιος άνθρωπος ζητάει εντελώς λογικά να ορθωθεί ο νόμος απέναντι στη βία ακούει τη βλακώδη απάντηση: αυτά τα πράγματα δεν λύνονται με νόμους, ούτε με δικαστήρια!
Μπα; Και δηλαδή πώς λύνονται; Με τα όπλα; Με μπουνιές; Με κλήρωση; Με πέναλτι;
Για αυτό όταν ακούω κάποιον να λέει ότι «δεν χρειάζεται νόμος!» το πρώτο που καταλαβαίνω είναι ότι δεν θέλει τον νόμο.
Και δεν θέλει τον νόμο όχι επειδή διαφωνεί ιδεολογικά αλλά επειδή τον φοβάται.
Λυπάμαι, αλλά αυτή είναι η πικρή και ωμή αλήθεια.
Οσοι φρονούν πως μια δημοκρατική έννομη τάξη δεν χρειάζεται να θέτει όρια στην αμφισβήτησή της είναι επειδή υποψιάζονται ότι κινδυνεύουν να βρεθούν οι ίδιοι εκτός των ορίων.
Για να μην κρυβόμαστε, λοιπόν, οι άνθρωποι δεν φοβούνται τους φανταστικούς κινδύνους που επικαλούνται.
Φοβούνται πρωτίστως τις ιδέες τους. Φοβούνται κυρίως τον εαυτό τους.
Στη δημοκρατική μας τάξη, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα άλλο για να τους φοβίσει.
Αλλά στο όνομα της ελευθερίας των ιδεών ή της γνώμης διεκδικούν απλώς το δικαίωμα μιας εκτροπής χωρίς συνέπειες.
Προσωπικά, ούτε σε αυτό θα είχα αντίρρηση.
Αρκεί να το πουν. Να μην κρύβονται πίσω από φτηνά προσχήματα.
Και κυρίως να μην κρύβονται πίσω από τη δημοκρατία.
Google news
