[Προβολείς] Τα κουμπούρια των άλλων

Το θυμάστε φαντάζομαι εκείνο το ωραίο που μας τραγουδούσε παλιά ο Διονύσης Σαββόπουλος, τατζούμ παπατζούμ «Να όμως που το άλλο βράδυ φτάνει αρκετοί είναι οι εχθροί. Μας σφίγγει μια σωματική ανάγκη, δεν παίρνει αναβολή. Τα όπλα παρατάμε και πίσω από τα δέντρα πάμε…».

Μην το γελάτε καθόλου. Ακριβώς το ίδιο τους εύχομαι κι εγώ. Προκειμένου να το κάνουμε εδώ πέρα μέσα σαλούν, χίλιες φορές καλύτερα να το γυρίσουμε σε ομαδική γαστρεντερίτιδα. Σαλμονέλα, κολοβακτηρίδιο, ροταϊός, κρυπτοσπορίδια, χρυσίζων σταφυλόκοκκος, σιγκέλλα η θαυματουργή. Θα την πληρώσουν βέβαια το ωραίο δάπεδο, οι θάμνοι του προαυλίου και τα πέριξ λουλουδάδικα, αλλά κομμάτια να γίνει, κύριε Μεϊμαράκη μου. Προσωπικά δεν βλέπω πώς αλλιώς μπορεί να γίνει η δουλειά και να επιτευχθεί ο ολοκληρωτικός αφοπλισμός των κουμπουροφόρων βουλευτών μας χωρίς να θυσιαστεί ούτε ένας φίκος ούτε ένα τόσο δα βιβούρνο lucidum.

Μια άλλη ιδέα για να μη φουσκώνει απειλητικά η κωλότσεπη θα ήταν να απαγορευτούν διά ροπάλου τα φράγκικα παντελόνια, τα τζιν, τα ψαράδικα και οι σαλοπέτες και να γενικευτεί επιτέλους η χρήση της καμιζόλας, τύπου Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, εάν έχετε υπόψη σας.

Κατά τα άλλα, μόλις χτες κλείσαμε ακριβώς πενήντα χρόνια από τη δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Με κουμπούρι, σιδηρολοστό, με τρίκυκλο με τα φρένα σπασμένα. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει να διαλέγει…