[Κιόσκι] Στο τέλος χάνει πάντα

Ο Γκάρι Λίνεκερ μάλλον δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ του πόσοι και σε πόσο διαφορετικές συνθήκες θα παράφραζαν εκείνο το ευφυολόγημά του για τη σχέση του ποδοσφαίρου με τους Γερμανούς. Η Monde, για παράδειγμα, επιστράτευσε χθες τον άγγλο ποδοσφαιριστή για να σχολιάσει τον αποκλεισμό από τις ιρανικές εκλογές του Ιουνίου δύο υποψηφίων που θα μπορούσαν να απειλήσουν τους μουλάδες της Επανάστασης. «Και στο τέλος κερδίζει πάντα ο Αγιατολάχ» έγραψε η γαλλική εφημερίδα για να συμπυκνώσει σε μια φράση το παιχνίδι που παίζεται αυτές τις ημέρες στην Τεχεράνη.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι κανένα ευφυολόγημα δεν περιγράφει ακριβώς την πραγματικότητα. Στο Μουντιάλ του 1990, όταν είπε εκείνη τη φράση ο Λίνεκερ, οι Γερμανοί σήκωσαν για τελευταία φορά το Κύπελλο. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα έχουν να πανηγυρίσουν από το 1996. Και στο Τσάμπιονς Λιγκ αυτή είναι η πρώτη φορά που ξέρουμε από τώρα ότι θα κερδίσουν στο τέλος, επειδή στον τελικό του ερχόμενου Σαββάτου αναμετρώνται η Μπάγερν Μονάχου και η Μπορούσια Ντόρτμουντ. Στη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του θεσμού, όμως, ήταν οι μεγάλοι χαμένοι. Το 1998, η Μπάγερν έχασε το τρόπαιο μέσα από τα χέρια της με τα δύο γκολ που δέχθηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στις καθυστερήσεις.

ΑΝ ΚΑΙ η πολιτική είναι καμιά φορά απρόβλεπτη και θεαματική όσο το ποδόσφαιρο, η ανατροπή είναι εντελώς απίθανη στις ιρανικές εκλογές. Το παιχνίδι είναι στημένο. Αλλά ο Αγιατολάχ δεν κερδίζει πάντα στο τέλος. Αντίθετα χάνει χρόνο με τον χρόνο, χάνει σε κάθε αναμέτρηση. Εχασε το καλοκαίρι του 2009 από τους δεκάδες χιλιάδες νέους που βγήκαν στους δρόμους μετά τις εκλογές και κυρίως έχει χάσει την καθημερινότητα. Η ιρανική κοινωνία είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που ονειρεύεται η Επαναστατική Φρουρά.

Το αυτοβιογραφικό «Μια ψυχαναλύτρια στην Τεχεράνη» της Γκοχάρ Χομαγιουνπούρ  είναι το τελευταίο πειστήριο αυτής της ήττας. Στο βιβλίο της, η συγγραφέας περιγράφει τους προβληματισμούς και τις αγωνίες των ανθρώπων που ζήτησαν τη βοήθειά της. Οπως επισημαίνει η Repubblica με αφορμή την έκδοση του βιβλίου στην Ιταλία, στο ψυχαναλυτικό κρεβάτι της δεν ξάπλωσαν μόνο θιασώτες του κοσμικού κράτους, οπαδοί της χειραφέτησης, πολίτες που θα θέλουν να δουν την κοινωνία τους να εκσυγχρονίζεται. Την πόρτα του γραφείου της χτύπησαν επίσης θρησκευόμενοι, λάτρεις της παράδοσης, άνθρωποι τυφλά αφοσιωμένοι στο καθεστώς. Οι αγωνίες τους είναι κοινές: η θρησκεία, ο θάνατος και φυσικά το σεξ. Ο Αγιατολάχ χάνει στο τέλος γιατί αποστρέφεται την πραγματικότητα. Τη φοιτήτρια που ερεθίζεται μόνο όταν παίρνει η ίδια την πρωτοβουλία, τον νεαρό διανοούμενο που βασανίζεται επειδή η παντρεμένη γυναίκα που ερωτεύτηκε τον αφήνει να κατακτά το σώμα της πόντο πόντο.