[Αγιογραφίες] Μπορστ

ΟΣΟ μεγαλύτερη εμπειρία έχεις στην πολιτική τόσο πιο δύσπιστος είσαι απέναντι σε θεαματικές κινήσεις, απότομες παρεμβάσεις ή εύκολες λύσεις. Αλλο πράγμα οι αναλύσεις και άλλο η πράξη. Ολα αυτά εξηγούν αυτά που έκανε και αυτά που δεν έκανε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης στο θέμα της κοινοβουλευτικής οπλοφορίας.

ΠΡΟΤΟΥ όμως εισέλθουμε στο ζήτημα αυτό, μια σύντομη αλλά ενδεικτική παρατήρηση. Ανιχνευτές μετάλλου υπήρχαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στα μπαρ, στα κλαμπ και στα εστιατόρια της Μόσχας. Γιατί; Για να μην μπαίνουν μέσα διάφοροι φορτωμένοι με σιδερικά. Οι διάφοροι ήταν «επιχειρηματίες», μαφιόζοι και τέτοιοι. Ηταν η φάση που η Ρωσία, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και πριν από τη «σταθεροποίηση» του Πούτιν, είχε μετατραπεί σε μια ημιδημοκρατία με ενισχυμένα χαρακτηριστικά ανομίας. Πήγαινες να φας ένα μπορστ σε ένα καλό εστιατόριο και ο διπλανός σου – μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, βυσσινί γραβάτα – έτρωγε με την απαθή ξανθιά φίλη του και ένα Τόκαρεφ στην τσέπη. Ή, μάλλον, για να σταματήσει αυτό, είχαν βάλει τα μηχανήματα στις εισόδους ώστε να μη φτάνουν τα περίστροφα στο τραπέζι.

ΕΚΕΙ είμαστε. Είσαι βουλευτής, μπαίνεις στην Ολομέλεια της Βουλής, κοντράρεσαι με τον διπλανό σου του αντίπαλου κόμματος και δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς είναι αυτό που φουσκώνει στο ύψος της μασχάλης κάτω από το κοστούμι του. Η βουλευτική ασυλία της Ελλάδας του 2013 μετατρέπεται σε ασυδοσία τύπου Ρωσίας του 1995. Λογικά – αν και έχουμε δει πολλά περιστατικά εκτός λογικής από το 2010 και μετά -, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να τραβήξει περίστροφο σε μια ακραία λεκτική σύγκρουση. Αλλά υπήρχε περίπτωση ποτέ να πάρει κάποιος την κάλπη και να φύγει, όπως έχει γίνει στο παρελθόν στη Βουλή; Ούτως ή άλλως, θεσμικά, ηθικά και νομικά είναι αδιανόητο να οπλοφορεί βουλευτής, και μάλιστα εντός της  Βουλής. Είναι αυτονόητο. Το θέμα είναι γιατί έπρεπε να περάσει τόσος καιρός για να γίνει αντιληπτό. Και γιατί έπρεπε να βγει πρώτα η Πιπιλή και να το πει.

ΚΑΠΟΥ εδώ γυρίζουμε ξανά στον Μεϊμαράκη. Ως Πρόεδρος της Βουλής είχε κάνει μια προσπάθεια να μην πολωθεί με κανέναν. Ηταν ο μόνος τρόπος για να χειριστεί ένα Κοινοβούλιο επτά κομμάτων και πολλών ακραίων προσωπικοτήτων. Ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό. Φάνηκε από τη λεκτική σύγκρουση με τον Καμμένο. Και φαίνεται στο θέμα της οπλοκατοχής. Στο ζήτημα αυτό ο Πρόεδρος αξιοποιεί το υπάρχον νομικό πλαίσιο και, κυρίως, τον υπάρχοντα εξοπλισμό. Εστω και αν τα μηχανήματα ελέγχου δεν ήταν προορισμένα για τους βουλευτές αλλά για τους επισκέπτες. Είναι όμως ένας τρόπος να λειτουργήσει κανείς γρήγορα και αποτελεσματικά, χωρίς πολλές συζητήσεις και την καθυστέρηση ή το μπέρδεμα νέων διατάξεων.

ΑΠΟ την άλλη πλευρά, το να ελέγχονται οι βουλευτές για όπλα δείχνει πόσο χαμηλά έχει πέσει ο κοινοβουλευτισμός στη χώρα μας. Ούτως ή άλλως, ούτε η Προεδρία της Βουλής είναι αυτό που ήταν στα χρόνια του Μνημονίου. Ο Πετσάλνικος είχε τα δακρυγόνα, τις μολότοφ και τις κροτίδες λάμψης στο προαύλιο. Ο Μεϊμαράκης έχει τους διαπληκτισμούς και τα κουμπούρια στην Ολομέλεια. Ο πρώτος απέφυγε την άλωση του Κοινοβουλίου από τους έξω. Ο δεύτερος πρέπει να αποφύγει ένα πολιτικό ατύχημα μέσα στη Βουλή.