[Ανάλυση] Η οπλοκατοχή ως στοιχείο κοινοβουλευτισμού

Ερώτηση κρίσεως στους καιρούς παρακρούσεως που ζούμε: τι νόημα έχει να κυκλοφορούν κουμπουροφόροι βουλευτές; Δεν χρειάζεται να πούμε ονόματα και να δείξουμε κόμματα ή να επικαλεστούμε γνωστά περιστατικά για να γίνει αντιληπτό το εύρος της οπλοκατοχής μεταξύ εθνοπατέρων. Ωστόσο, η πρωτοφανής ένταση των κομματικών αντιπαραθέσεων εδώ και έναν χρόνο – από πλατό της τηλεόρασης έως το παχύ κόκκινο χαλί της Ολομέλειας της Βουλής – έχει δώσει άλλη διάσταση στον προβληματισμό αυτόν.

Κανονικά οι βουλευτές – και οι πολιτικοί εν γένει – δεν χρειάζεται να οπλοφορούν. Και αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει σε καμία χώρα του κόσμου. Είναι χαρακτηριστική – και, βέβαια, τραγική – η περίπτωση του γάλλου πρωθυπουργού Πιερ Μπερεγκοβουά το 1993, ο οποίος, για να αυτοκτονήσει, «δανείστηκε» το περίστροφο του αστυνομικού του. Η αντίστροφη ανάγνωση όμως αυτής της υπόθεσης μας δίνει και το μέτρο της διεθνούς πρακτικής. Οι πολιτικοί δεν οπλοφορούν διότι φυλάσσονται και διότι αυτοί που τους φυλάνε, δηλαδή οι αστυνομικοί τους, είναι αρματωμένοι. Αρα δεν ισχύει το επιχείρημα της αυτοπροστασίας – θεμιτό ενδεχομένως σε πολλές άλλες περιπτώσεις διασήμων που δεν δικαιούνται αστυνομικής προστασίας ή που έχουν στερηθεί αστυνομικής προστασίας λόγω των αναγκαίων περικοπών της κρίσης. Ισα ίσα που, σε μια εποχή που υπάρχει υπερπληθωρισμός όπλων, θα ήταν καλό να δίνεται το παράδειγμα από τους πολιτικούς ότι μπορεί κανείς να είναι άοπλος.

Αυτή όμως είναι η μία πτυχή της συζήτησης. Η άλλη είναι ότι κάποιοι από τους οπλοφορούντες – με άδεια – βουλευτές κουβαλάνε τα περίστροφα στη Βουλή. Και πάλι υπάρχουν γνωστά περιστατικά από το παρελθόν. Φαίνεται όμως ότι η πρακτική αυτή συνεχίζεται από ορισμένους και στο παρόν. Η Φωτεινή Πιπιλή, μιλώντας στον ΒΗΜΑ FM, βγήκε και ζήτησε ανοιχτά να απαγορευτεί η είσοδος οπλοφορούντων βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Πράγματι. Από τι κινδυνεύουν; Με δεδομένη την ατμόσφαιρα πολιτικής βίας στην αντιπαράθεση Χρυσής Αυγής – ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Παρασκευή, η ανησυχία για εκτροπή ή κακή στιγμή ήταν αναμενόμενη. Είχε προηγηθεί το γνωστό επεισόδιο Κασιδιάρη – Κανέλλη – Δούρου στην τηλεόραση πέρυσι στις εκλογές και, πιο πρόσφατα, η οξεία φραστική σύγκρουση Βενιζέλου – Κασιδιάρη στην Προκαταρκτική για τη λίστα Λαγκάρντ.

Εμπειρος πολιτικός είναι ο Πρόεδρος της Βουλής Βαγγέλης Μεϊμαράκης, που βλέπει να του έρχεται το θέμα. Αντί όμως να πάει σε ειδική ρύθμιση, ο Μεϊμαράκης αξιοποιεί υπάρχουσες δυνατότητες. Οπως η ύπαρξη μηχανημάτων ελέγχου στις πύλες της Βουλής που όλοι τα προσπερνούν. Το να ζητηθεί ο έλεγχος όλων των εισερχομένων στο Κοινοβούλιο είναι κάτι θεμιτό και νόμιμο, που δεν επιβάλλει διακρίσεις. Οχι ότι δεν θα υπάρξουν παρατράγουδα. Αλλά δεν είναι μια κίνηση που πάει αυτομάτως να στραφεί κατά συγκεκριμένων προσώπων. Κατά βάση είναι η ίδια προβληματική που υπάρχει και για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Αρκετοί είναι αυτοί που επιμένουν ότι δεν χρειάζεται ειδικός νόμος. Αρκεί να εφαρμοστεί το υπάρχον νομικό πλαίσιο. Κάτι που θα ήταν μια καλή άσκηση νόμου και τάξης. Με τον ίδιο τρόπο η ενεργοποίηση του μηχανισμού ελέγχου στις εισόδους της Βουλής θα είναι μια σωστή άσκηση δημοκρατίας. Θα εφαρμοστεί σε όλους. Και θα αποκαλύψει ποιοι δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν χωρίς σιδερικό, ενώ η ελληνική Πολιτεία φροντίζει και πληρώνει για την ασφάλειά τους.